Það er gott að elska

Ætla að birta hér ræðuna (punktana) sem ég hélt í nefningu dóttur minnar:

Verið velkominn. Við viljum þakka öllum fyrir komuna. Nú eru eflaust sumir að spyrja sig af hverju við ákváðum að nefna hana en ekki skíra. Ástæðan er einföld, við viljum leyfa henni að ákveða þetta. Ef henni langar að skírast þá gerir hún það bara. Óþarfi að segja meir um það.

Síðan litla kom í heiminn, hefur hún sko aldeilis látið taka eftir sér og alltaf reynt að flækja málin. Þegar hún fór í sónar þá passaði hún að láta hendina fyrir svo við sæjum ekki andlitið og kynið vildi hún helst ekki sýna okkur. Hún var í sitjandi stellingu og þegar við ætluðum að reyna að færa hana þá tók hún það ekki í mál. Henni leið of vel. Að lokum kom hún svo í heiminn með látum.

Það var mjög erfitt að finna nafn. Við vorum bara alls ekki sammála. Ég vildi frekar svona dúllí dúll nöfn á meðan Sara vildi mikil og sterk. Nú erum við búin að kynnast henni og okkur finnst nafnið eiga mjög vel við hana. Hún er ótrúlega fyndin, hún er prakkari og ákveðin dramadrottning.

Nafnið hennar er frekar nýtt og var fundið upp af Astrid Lindgren og nei það er ekki Lína Langsokkur.

Hún heitir Ronja Jakobsdóttir Regal.

(sara sagði) nafnið ritað Ronyah á svo líka uppruna úr hebresku þar sem það þýðir „gæfa guðanna“.

(Ég byrjaði aftur) Ronja er nákvæmlega eins nafn og við vildum. Hvaða stelpa vill ekki vera Ronja. Ronja er sjálfstæð, flott, ákveðinn, prakkari og skemmtileg. Einnig á okkar Ronja það sameiginlegt með nöfnu sinni að hún kom í heiminn með látum.

Nú vil ég að við hrópum þrefalt húrra fyrir henni.
Húrra húrra húrra.

Meistaramánuðurinn

Ætla að taka þátt í meistaramánuðnum. Nema ég ætla að leggja aðeins öðruvísi áherslur en sumir. Meistaramánuðurinn minn mun endast lengur enn í mánuð, mun lengur. Allir þessir hlutir eru mjög beisik en það er alltaf gott að skrifa þá niður. Hér er mín markmið:

-Eignast Stúlku X og elska hana ótrúlega mikið.
-Vera frábær Pabbi þangað til ég dey.
-Hugsa um sjálfan mig þannig að ég verð sem oftast í rosalega góðu skapi.
-Gera hluti sem mér þykir skemmtilegir
-Gera hluti sem mér þykir erfiðir (eins oft og þarf til að þeir eru hættir að vera eins erfiðir)
-Reyna að hitta eins marga vini og ég get
-Búa til matreiðslubók

kv Jakob

"Flytja sterk rök einu máli"

Ég var ekki sammála meirihluta þjóðarinnar í gær. Eins og margir aðrir Íslendingar þá var ég samt búinn að vera mjög óviss í þessu máli. Sem er fullkomlega eðlilegt því IceSave er flókið og leiðinlegt mál. Margir einstaklingar mun klárari en ég voru búnir að lýsa opinberlega sinni skoðun á málinu og flest allir ekki sammála. Sjálfur var ég búin að skipta um skoðun nokkrum sinnum áður en ég tók loks afstöðu. Og ég var ekki sá eini sem var efins. Því það voru góð rök (og vond ef út í það er farið) með báðum pólum.
Í raun það sem var fáránlegast var að vera hundrað prósent viss og án efa. Bergur Ebbi orðaði þetta best þegar hann var með stand-up á vegum Mið-Ísland:

"Sko það er náttúrulega klikkun að vera ógeðslega harður á annari afstöðunni í þessu. Þetta er náttúrulega leiðinlegustu kosningar síðari tíma. Við erum algjörlega fokkt og við getum valið á milli tveggja leiða til þess að vera áfram fokkt."

Svo kom hann með eina bestu líkingu síðari ára.

"Ég er alblóðugur í framan og ég get valið á milli þess að þurrka mér með laufblaði eða með hárþurrku og AUÐVITAÐ vel ég laufblaðið!"

Það er einmitt málið. Við vorum öll alblóðug látin velja á milli tveggja ömurlegra valkosta.
Eitt sinn vorum reið út í ástandið en ekki útí hvort annað. Eitt sinn vorum við hundfúl útí Breta og Hollendinga fyrir að vera með ósanngjarnar kröfur gegn mjög litlu landi. Eitt sinn vorum öll sammála því að Bretar hefðu aldrei dirfst að beita hryðjuverkalögum gegn Bandaríkjunum, Japan, Kína o.s.frv, það er stærri þjóð. Það var sá tími sem allt ÍSLAND var ekki þunglynt.

Og það var sá tími að Ísland var besti staður í heimi til þess að búa á. Ekki vegna þess að við vorum ríkust, klárust og best. Heldur vegna annara mikilvægari hluta. Við getum státað okkur af því að á Íslandi ríkir eitt mesta jafnrétti kynjanna, við eigum eitt fallegasta land veraldar, besta vatnið, erum almennt fyndnari en aðrar þjóðir, höfum aðgang að nóg af heitu vatni, lítil sem engin glæpatíðni og flest okkar, burt séð frá öllum kreppum, höfum það mjög gott á heimsmælikvarða: göngum í skóla, erum hraust, vel menntuð, fáum nóg að borða og svo framvegis.

Nú er rétti tíminn til þess að minnast fyrrnefndra atriða. Nú er rétti tíminn til þess að hætta að vera svona óskaplega þunglynd og líta lífið aðeins bjartari augum. Það er nú að koma sumar. Nú er rétti tíminn til þess að hætta að vera brjáluð útí hvort annað og standa saman sem þjóð. Engu verður áorkarð með því að segja "hvað ég hlakka til að sjá Nei-sinna viðurkenna mistök sín".

Svo ég vitni í forseta vor:

"Kjarna atriði nú er að allir fylgi rödd þjóðarinnar...að endurtaka ekki málflutningin sem við vorum með...heldur einhendist sér í það að flytja sterk rök einu mál"

Sem sagt okkar eini ávinningur er að standa saman. Því þannig og aðeins þannig, getum við lágmarkað áhættuna sem við erum frammi fyrir.

Bestu staðir sem ég hef komið á og besta upplifunin

Nú hef ég ferðast þó nokkuð mikið og séð allan andskotann. Það er þó eitt sem hefur nánast alltaf verið vonbrigði á öllum mínum ferðalögum en það er að sjá mannvirkið eða umhverfið sem staðurinn er frægastur fyrir. Dæmi um það er Óperhúsið í Sydney, London Eye, Brandenburg hliðið í Berlin, Eiffel turninn, Petronas Towers í Kuala Lumpur og fl.

Það eru þó fjórir hlutir sem ég hef séð sem vorur rosalegir. Þegar ég sá þá í fyrsta skipti gapti ég að undrun og í sumum tilvikum fylgdi eitt hátt öskur með "vááááá".
Ég hef ákveðið að lista þessa staði upp og lýsa því hvað mér fannst svona merkilegt við þá. Tekið skal fram að þeir eru ekki settir fram í neinni ákveðni röð!

La Sagrada Família - Barcelona
Ég sá kirkjuna fyrst á svona Tourist bus og ég bókstaflega gapti. Hún var eitthvað svo skrítin en samt svo fáránlega töfrandi. Ekki lík einni einustu byggingu sem ég hafði séð. Minnti mig á einhverja kirkju í einhverju epísku ævintýri.


Útsýnið af Twin Towers í Tokyo
Þetta var bara "venjulegur" dagur í Tokyo. Við vissum ekkert hvað við áttum að gera og einn japaninn stakk upp á að fara í Twin Towers. Ég vissi í raun ekki af neinum tvíbura turnum í Tokyo og alls ekki hverju ég átti von á. Þegar ég kom upp sá bókstaflega yfir alla Tokyo. Ég bósktaflega hoppaði og öskraði af spenningi. Útsýnið var ótrúlegt. Svo virtust fáir ferðamenn vita af þessum stað og því engin þar nema nokkur japönsk pör í rómantískum faðmlögum.

Það er vert að nefna að eitt þekktasta mannvirkið í Tokyo er Tokyo Tower og ferðamenn flykkjast þangað. Allir vilja fara upp og því fylgja raðir og leiðindi. Því ef þú ætlar að njóta þess í alvöru að sjá turninn og/eða útsýnið yfir Tokyo ættiru að gera það frá tvíbura turninum. Myndin sem fylgir tók ég.


Gullfoss
Ég sá Gullfoss fyrst þegar ég var 19 ára. Þannig ég get dæmt þann stað jafnfætis við alla aðra sem ég hef séð. Og verð ég að segja að þegar ég kom þangað fyrst þá var ég agndofa. Þetta var eitthvað svo fáránlega stórt, mikið og fáránlega fallegt.


Þörungarnir í vatninu sem lýstust upp við snertingu ásamt fullkomlega stjórnubjörtum himni.
Þetta er í raun ástæðan af hverju ég ákvað að skrifa þessa færslu. Ég var eitthvað á netinu og fann þessa mynd. Hún er af þessu fyrirbæri sem ég hélt að væri í sjálfu sér ekki hægt að mynda.
Við vorum búnir að vera á rosalega ferðalagi um Fiji eyjar og var þetta endirinn. Við vorum á árabáti og allt í einu byrjaði sjórinn að lýsast upp. Þá voru það þörungarnir. Það var fullkomlega stjörnubjart og heitur vindur. Þetta var ótrúleg upplifun. Eitt það fallegast sem ég hef séð.



Kafað með höfrungum - Poor Knights Islands
Þetta er ekki beint einn staður heldur mun frekar upplifun. Og möguelga sú besta sem ég á.
Þegar ég fór fyrst að kafa þá var ég mjög heppinn því í nokkurn tíma höfðu höfrungar fyllt bátnum. Við fengum að vita að ef við værum mjög heppin þá myndu þeir staldra við á meðan við værum útí og kafa með okkur. Sem og gerðist. Það að vera kafa (sem er nóg upplifun fyrir sig) og sjá svo höfrung synda í metra fjarlægð frá manni og skoða mann er það rosalegasta sem ég hef gert.



Þetta eru þeir fjórir staðir og ein upplifun sem höfðu mest áhrif á mig. Og ef þú hefur möguleika á að sjá þá er skammarlegt að láta það fram hjá sér fara. Aðrir staðir sem er vert að nefna eru: Sjá sólarupprisuna á Angor Wat, "glow-worms" í Waitomo Caves í Nýja Sjálandi, Luna bar í Kuala Lumpur og Burj Khalifa í Dubai.

Fyllerí í Melbourne

Við erum búnir að vera leita af djammi í þó nokkurn tíma. Fiji var margt en það var ekki mikið djamm. Þannig við vorum mjög ánægðir að fara á djammið hér og skemmta okkur konunglega. Við byrjuðum á að fara á djass-kaffihús sem seldi fáránlega ódýran bjór. Eftir þó nokkra fengum við leiðbeinginar hvert við ættum að fara næst en það var eitt hús og á hverri hæð var mismunandi staður. Við ákváðum að fá okkur allavega einn drykk á hverri hæð sem reyndist vera ógerlegt því bjórinn kostaði 1400 krónur. Staðurinn sem við enduðum á var hins vegar algjörlega frábær. Fáránlega gaman að spjalla við fólk og dansa. Og þó við eyddum fullt af pening þá var þess virði. Næsti dagur var það ekki.

En það var ekki eina fylleríið sem við fórum á. Því við vorum búnir að plana að fara á súkkulaði fyllerí eða eins og þeir kalla það hér „Chocolate hunting“. Eins og ég hef sagt áður þá er matarmenningin hér alveg fáránlega góð. Það er til dæmis alltaf hægt að fá 2 fyrir 1 á flottustu veitingastöðum bæjarins (sem er btw einn besti maturinn í þessari ferð). Og sætindi eru ekki þar undanskilin. Þannig við fengum eitthvað súkkulaði kort og fórum í nokkrar búðir og keyptum súkkulaði mola á öllum stöðum. Settumst svo niður og átum. Fáránlega gott og gaman.
Það sem gerði þennan túr okkar enn skemmtilegri var að ég er byrjaður að finna fyrir jólunum. Jólaskraut var komið upp um alla borg og fólk að versla jólagjafir. Sem gerði súkkulaði fylleríið enn betra.
Í heildinna litið er djammið í Melbourne algjörlega frábært!

Markaðurinn, safnið og bíóferðir

Daginn eftir var ákveðið að gera sem flest, reynda að vera eins virkir og við gátum. Við byrjuðum daginn á að fara í Vicroria Market en það er risastór markaður með allskonar hlutum. Ég hafði sérstaklega gaman af matarhlutanum.
Þar var hægt að fá allan fjandann og allt ferskt. Eitthvað sem ég myndi drepa fyrir að væri á Íslandi.

Síðan fórum við í safn sem er tileinkað sögu kvikmynda, sjónvarps og leikjatölva. Sem er eitthvað sem við báðir höfum mjög gaman af. Safnið reyndist vera frábært. Söfnin sem við höfum verið að fara í eru almennt mun skemmtilegri en þau í evrópu. Ástæðan er einföld, þeir leggja svo mikla áherslu á að fá að snerta, sjá eða prófa sjálfur. Þannig í staðinn fyrir að lesa um hvernig þetta virkar þá færðu að prófa það líka. Þetta safn gerði þetta einstaklega vel.
Við fengum t.d að prófa eld gamlar leikjatölvur, tölvutjald sem teiknaði allar okkar hreyfingar á skjá og fórum í svona matrix myndartöku (sem tekur af þér allan hringinn).

Enduðum svo daginn á að fara í bíó. Merkilegt er að fyrir þessa ferð þá hefði ég talið að það að fara í bíó í heimsreisu væri mjög ómerkilegt. Svo er alls ekki. Ástæðan er sú að Bíó eru svo ólík og allt öðruvísi en maður á að venjast. Sem dæmi þá fór Jón Gunnar í Bíó í Nýja Sjálandi sem var þannig að maður var í sófa og fékk smákökur og mjólk með. Þetta bíó hér í Melbourne er byggt upp eins og gamalt leikhús. Þetta var þó ekki eina bíóferðin sem við fórum í.

Því við fórum líka í bíó með þriðja stærsta þrívíddarská í heimi. Við ákváðum að sjá myndina um sjónaukan Hubble í geimnum. Áður en myndin byrjaði var keypt smá nammi. Sem er að sjálfögðu ekki frásögufærandi nema hvað að þeir seldu geimfara ís. Það er sem sagt ís í þurrformi sem geimfarar éta þegar þeir eru í geimnum. Ég varð að prófa og það var ógeðslegt. Það var samt algjör reynsla að sjá þessa mynd á þessum skjá.

Melbourne

Melbourne hefur verið kosin oft líflegasta borg í heimi. Einnig er hún þekkt fyrir frábæra matargerð. Þegar ég og Jón mætum þá kom fljótt að mikið var til í þessu. Öll borgin iðaði af lífi og það þann tíma sem við vorum þarna þá fengum við eiginlega ekki vondan mat.
Og ef við miðum við Sydney þá er Melbourne nokkuð ódýr borg.

Helgina sem við komum þangað þá voru stærstu veðreiðar Ástralaíu í gangi þar en veðreiðar eru mjög vinsælt sport í Ástralíu. Veðreiðarnar voru jú byrjaðar en örfáir dagar voru þó eftir. Merkilegt var að allir sem fara á þær voru klædd/ir í mjög skrítin breskt en skrítin föt. Við mættum á svo kölluðu Lady´s night sem þýddi að hver einansta kona í borginni var dressuð í gala kjól og með eitthvað dúllerí í hárinu. Karlarnir voru í bleikum skyrtum og með hatt sem hafði fjöður í sér. Mjög furðulegt allt.

Fyrst kvöldið gengum við um bæjinn og skoðuðum okkur um. Fengum okkur að borða „mini“ hamborgara sem voru minni en lófinn á mér.



Hostelið sem við gistum á hér Urban hostel og fékk mjög góða dóma á Hostelworld.com. Þegar við vorum búnir að tékka okkur inn býður okkur þetta frábæra herbergi. Nema hvað að þegar ég lagðist á koddan var ég ekki eins ánægður. Málið var að herbergið okkar var hliðin á lyftunni. Sem er ekki frásögufærandi nema hvað að þetta var sú háværasta lyfta sem ég hef vitað um (ég vissi ekki að það gæti verið svona mikill hávaði í lyftum). Þetta var í alvöru eins og við sváfum inn í lyftunni. Þannig daginn eftir fór ég að kvarta.
Það var ekkert mál að skipta um herbergi og viti menn þeir áttu ekki í herbergi sem við borguðum fyrir og því í staðinn fengum við fjölskyldu herbergi með fjórum rúmmum. Eitt stórt hjónarúmm og ein koja.

Jón Gunnar stakk upp á því að kasta upp á það hver fengi að velja rúmm. Ég var til í það. Hann kastaði og ég vann. Þannig ég fékk að sofa í stóra hjónarúmminu og jón svaf í ömurlegu kojunni. Það fannst mér gaman!

Seinustu dagarnir í Fiji

Við héldum upp á Halloween í Maquai. Þar sem það var ein amerísk stelpa þarna þá tók hún alla á námskeið í því að skera út kalla í grasker.
Líklegast var þetta í fyrsta og seinasta skiptið sem ég geri það. Mér þótti það mjög gaman og var fáránlega sáttur með útkomuna.

Já, mér leið vel í Maquai. Dagarnir liðu fljótt en að lokum var komið að því að fara heim (eða aftur á bamboo hostel). Ferðin til baka var alls ekki eins erfið og þangað. Þetta var samt sama ferð. Við vorum bara með reynslu og vissum við hverju við áttum að búast við. Þannig í stóra bátnum þá leigðum við okkur dýnu og sváfum bara á gólfinu með öllum kakkalökkunum. Bara eins og ekkert væri eðlilegra. Jón vill meira segja halda því fram að þetta sé besti svefninn hans í allri ferðinni.

Seinustu tveir dagarnir í bamboo voru frábærir. Þetta var eins og að koma aftur heim. Maður hittir alla aftur sem maður var búin að kynnast og maður þekkti umhverfið. Þegar kom svo að kveðjustund þá var þetta eins og að kveðja góða vini sína. Sérstaklega þótti mér leiðinlegt að kveðja strák sem heitir Henry en hann hafði verið með okkur allan tímann í Fiji og hann hjálpaði okkur óendanlega mikið. En næsta stopp tók við og var það Melbourne.


Hér sést Jón Gunnar á Maquai ströndinni

Þorpsferðin

Maquai er yndislegur staður. Mögulega rólegasti staður sem ég hef komið til. Þetta er á mjög afskekktum stað, ekkert sjónvarp og lítið af fólki. Þannig mest allan daginn lágum við í sólbaði, fórum á kajak, snorkluðum, lásum bók í hengirúmi eða hvað annað sem okkur datt í hug. Við sváfum í einhverskonar tjaldi og alveg við sjóin. Þannig eina sem við heyrðum áður en við sofnuðum var hljóðið frá öldunum og kannski einstaka regndropum. Maquai er fullkominn kærustupara staður. Ég hafði enga kærustu til að kela við en ég hafði Jón.

Einn daginn buðu þeir okkur upp á að fara í þorpsferð (village trip). Og þar sem allir aðrir gestir (um 10 talsins) í Maquai voru að fara þá gátu við ekki látið okkur vanta. Ég sé ekki eftir því. Þetta er ein mesta reynsla sem ég hef lent í. Ég vissi ekki hverju ég átti að búast við. Hverskonar þorp var verið að tala um. 50 manna, 3000 manna eða mögulega fleirri? Værum við að fara skoða okkur um og mögulega versla, sitja á einhverjum lame túrista kaffihúsi og borða vondan mat, eða kannski eitthvað allt annað? Eina sem við vissum er að við áttum (kurteisi) að gefa kirkjunni í þorpinu allavega 10 fiji dollara (600 krónur).

Við komum til þorpsins með árabáti. Við túristarnir gengum í sjónum að landi ásamt starfsmönnunum og í átt að þorpinu. Komu þá hlaupandi móti okkur nokkur lítil börn. Þau voru ekki að biðja okkur um neitt heldur voru þau aðeins að skoða okkur. Þau voru líklega eins forvitin um okkur og við um þau. Mér leið eins og í kvikmynd. Nei, mér leið eins og feiti hvíti túristinn á mynd með litlum og mjógum svörtum afríkubörnum.

Þegar við gengum svo inn í þorpið þá áttaði ég mig á því hverskonar þorp þetta væri. Þetta var pínu lítið þorp þar sem var mjög mikil fátækt. Það sátu allir undir stóru þaki (kannski 200 manns) og allir voru að syngja og drekka Kava. Þegar þorpsbúar sáu okkar hættu þau að syngja og öll athygli snérist að okkur. Okkur var boðið að setjast hjá þeim og drekka með þeim.

Þorpsbúar sýndu okkur þjóðlega dansa með söngívafi. Síðan var okkur stillt upp í röð því það var komið að gefa pening til kirkjunnar. Sem við komumst að seinna að var í raun peningur til að byggja upp kirkju en sú gamla hafði farist í risastórum hvirfilbil. Eftir að við fréttum það þá fengum við báðir smá samviskubit yfir að hafa ekki gefið kirkjunni meiri pening en 600 krónur.

Síðan var okkur gefið að borða. Við fengum fisk, kjúklingarétt, núðlur og fyllt spínat. Þetta hljómar kannski vel en þetta var það ógeðslegasta sem ég hef séð. Eða það fannst mér allavega. Gamli Ástralinn í hópnum fannst þetta t.d algjörlega frábært. Ég reyndi að éta eins og ég gat af disknum (vildi ekki vera ókurteis) en að lokum rétti ég hann annað þar sem hann var étinn af einhverjum öðrum.
Næstu klukkutímanna sátum við þarna og sungum, dönsuðum, drukkum kava og spjölluðum við þorpsbúa. Minn uppáhalds var gamall feitur maður. Hann var kallaður af heimamönnum Amma Gamla. Hann vann sem leikskólakennari þorpsins. Við fengum einnig að vita að einhverjir starfsmenn þorpsins bjuggu í þessu þorpi. Mér fannst það merkilegt.

Síðan var komið að því að fara heim. Enn og aftur var orðið alveg dimmt og því urðum við að sigla annan daginn í röð í algjöru myrkri. Nema í þetta skiptið þá fór báturinn hægt og við lágum öll í honum (stór árabátur með mótor) og horfðum á stjörnurnar og glimmerið í sjónum (sjá færsluna undan). Þetta var ótrúleg stund. Ég var í algöru menningarsjokki eftir þorpsferðina og svo kom þetta móment. Ég varð væminn. Ég byrjaði að hugsa um það að ef ég fengi tækifæri til þess að búa til minn eigin heim. Þá meina ég frá grunni og ég hafði enga vitneskju af neinum öðrum. Ég viss um það að ég hefði ekki getað gert betur en þessi heimur sem við lifum í.

Maqai

Þegar við komum til baka frá Beachcombers þá fórum við strax að plana næstu ferð. Þeir á Bamboo hostelinu voru búnir að benda okkur á annan stað sem var einhverskonar stóra systir bamboo. Átti að vera mun fallegra þar og mun fleirri hlutir að gera. Vissulega sögðu þeir okkur að ferðalagið þangað væri langt en þeir létu eins og það væri ekkert mál. Ef við ákváðum að fara þá ætlaði annars strákur sem heitir Henry að koma með okkur en hann er tengdur Bamboo. Þannig það mætti segja að við værum með leiðsögumann og hann fengjum við frítt. Þetta er ævintýraferð þannig við ákváðum að slá til.

Þegar við vorum að leggja af stað fengjum við þær fréttir að ferjan sem átti að taka okkur þangað bilaði. Þannig við yrðum að taka aðra ferju en hún átti að vera ógeðslegari og taka meiri tíma. Við létum það ekki stoppa okkur. Til þess að komast í ferjuna þá þurftum við að taka leigubíl og svo rútu. Skemmtilega við rúturnar hér í Fiji er að þær eru engan veginn eins og maður hefur vanist. Rúturnar hér eru eins og gamlir skólabílar frá fimmta áratugnum. Fyrir utan að í staðinn fyrir gler er plast, sætin eru rifin og allir gluggar eru opnir. Einnig er leyfilegt að koma með allt inní þær. Í einni rútuferðinni hér þá settu þeir geit inní hólfið þar sem töskurnar eru vanalega. Ótrúlegt en satt þá er mjög fínt að ferðast í þeim. Í fyrsta lagi vegna þess að maður sér allan andskotan í þeim (túristar nota þær sjaldan) en einnig er þægilegt að fá vindinn framan í sig á meðan hún keyrir, hvorki of heitt né of kalt (sbr. loftkældherbergi).

Þegar við komum svo í ferjuna þá var ég ekki lengi að átt mig á því að þetta ætti eftir að verða sérstök ferð. Við lögðum af stað um sex og áttum að vera komin í land um níu um morguninn, þannig þetta var langt ferðalag. Það mætti líkja þessari ferju við Herjólf. Nema hvað að hún er mun ógeðslegari og fer hægar. Ef ég myndi líkja þessu við uppskrift þá væri hún einhvern veginn svona:

Uppskrift af Fiji ferjunni

• Ógeð
• 40 ára gamall herjólfur (passa sig á því að hafa ekkert endurnýjað í honum)
• Pöddur
• Lítið sjónvarp sem sýnir aðeins leiðinlegar b-myndir um trúmál (jú og airbender)
• Fullt af börnum
• Slatti af Indverjum
• Og einn samkynhneigðan afgreiðslumann
• Svo er um að gera að bæta við fullt af kakkalökkum þegar dimmir.

Síðan tekuru öll þessu hráefni og blandar þeim saman og Voila! Þú ert kominn með Ferju í Fiji.

Reyndar verð ég að gefa þeim það að þetta er mjög ódýr ferðamáti og einnig átti upprunalega ferjan að vera mun betri. Þær eru samt þrjár hér og sú seinasta á víst að vera mun verri en þessi. Sem ég get eiginlega ekki skilið. Þessa nóttina var ég mjög þakklátur að hafa með mér svefnlyf. Þannig mér tókst að sofna á einhverjum ógeðs sófa. Síðann vaknaði ég við það að við værum komnir til Savusavu.

Þá tók við löng rútuferð, síðan smá skutl af heimamönnum (pallbíll) því rútan fór ekki alla leið og að lokum vorum við komnir á staðinn sem bátur átti að ferja okkur yfir á næstu eyju. Hins vegar var gæjinn sem átti bátinn ekki á staðnum sem þýddi að við urðum að bíða heima hjá honum. Þar tók á móti okkur mamma hans. Síðan vorum við bara að ganga um bóndabýlið og spjalla við frænda hans (sem við komumst seinna að, að hann var í raun óvinur hans). Allt mjög skrautlegt. Að lokum kom hann og við fengum far. Við vissum þó ekki að hann hafði deginum áður flutt heilt þorp yfir og þurfti að koma því til baka. Þannig við vorum svona 70 manns í bátnum. Það var fólk upp á dekki, hjá kapteininum, uppi á þaki og troðið inní sjálfum bátnum. Ekki bætti úr skák að hluta af leiðinni var helli demba. Þannig þegar við komum í land vorum við öll fáránlega þreytt. Það var alveg að fara dimma sem var ekki gott mál því við áttum eftir að taka einn spíttbát. Þannig ég get ekki neitað því að mér brá smá þegar að slökkviliðsbíll keyrði fram hjá okkur, stoppaði og spurði hvort að einhver af okkur væri Henry (leiðsögumaðurinn okkar). Þá hafði gæjinn sem er eigandi Bamboo hringt nokkur símtöl og reddað vini sínum (sem var slökkviliðsstjóri bæjarins) til þess að koma og pikka okkur upp. Þannig við fengum far með slökkviðsliðsbíl bæjarins. Síðan einn annar leigubíll og svo vorum við loks komnir að spíttbátnum.
Enn við vorum of seinir. Það var orðið kolniðarmyrkur. En hvaða hvaða, þetta er Fiji og þeira láta ekki stoppa sig þó að þeir sjá lítið sem ekkert þegar þeir eru að sigla. Þannig okkur öllum var hent upp í bát og svo var siglt af stað. Ég verð að viðurkenna að þetta var ótrúleg ferð. Málið er að á þessum slóðum er einhver lífvera (einhverskonar einfrumungur) í sjónum sem lýsist upp þegar báturinn skellur á það. Þannig í sjónum í kringum bátinn var fullt af litlum ljósum. Síðan var stjörnubjart og vindurinn frá hraða bátsins skemmdi ekki fyrir. Og það fyrir utan allar tilfinningar eins og hræðslu, spennu og smá létti við að vera alveg að vera komnir.
Að lokum komumst við loks að Maqaui. Starfsfólkið tók fáránlega vel á móti okkur, gaf okkur að borða, drukkum smá Kava og svo var bara farið í háttinn eftir langan dag.

Síðan það besta við þetta allt saman var að ferðalagið (það eru allir níu ferðmátarnir) kostuðu okkur ekki meira en 100 fiji dollara eða um 6000 kr. Vissulega var ferðalagið erfitt en það var einnig mjög skemmtilegt, forvitnilegt og öðruvísi. Eitthvað sem fer algjörlega í reynslubankann.