Hundrað ár í mykjunni

Það er gott að elska

2011-12-04T17:16:00.007Z

Ætla að birta hér ræðuna (punktana) sem ég hélt í nefningu dóttur minnar:

Verið velkominn. Við viljum þakka öllum fyrir komuna. Nú eru eflaust sumir að spyrja sig af hverju við ákváðum að nefna hana en ekki skíra. Ástæðan er einföld, við viljum leyfa henni að ákveða þetta. Ef henni langar að skírast þá gerir hún það bara. Óþarfi að segja meir um það.

Síðan litla kom í heiminn, hefur hún sko aldeilis látið taka eftir sér og alltaf reynt að flækja málin. Þegar hún fór í sónar þá passaði hún að láta hendina fyrir svo við sæjum ekki andlitið og kynið vildi hún helst ekki sýna okkur. Hún var í sitjandi stellingu og þegar við ætluðum að reyna að færa hana þá tók hún það ekki í mál. Henni leið of vel. Að lokum kom hún svo í heiminn með látum.

Það var mjög erfitt að finna nafn. Við vorum bara alls ekki sammála. Ég vildi frekar svona dúllí dúll nöfn á meðan Sara vildi mikil og sterk. Nú erum við búin að kynnast henni og okkur finnst nafnið eiga mjög vel við hana. Hún er ótrúlega fyndin, hún er prakkari og ákveðin dramadrottning.

Nafnið hennar er frekar nýtt og var fundið upp af Astrid Lindgren og nei það er ekki Lína Langsokkur.

Hún heitir Ronja Jakobsdóttir Regal.

(sara sagði) nafnið ritað Ronyah á svo líka uppruna úr hebresku þar sem það þýðir „gæfa guðanna“.

(Ég byrjaði aftur) Ronja er nákvæmlega eins nafn og við vildum. Hvaða stelpa vill ekki vera Ronja. Ronja er sjálfstæð, flott, ákveðinn, prakkari og skemmtileg. Einnig á okkar Ronja það sameiginlegt með nöfnu sinni að hún kom í heiminn með látum.

Nú vil ég að við hrópum þrefalt húrra fyrir henni.
Húrra húrra húrra.

Meistaramánuðurinn

2011-10-22T14:07:00.011Z

Ætla að taka þátt í meistaramánuðnum. Nema ég ætla að leggja aðeins öðruvísi áherslur en sumir. Meistaramánuðurinn minn mun endast lengur enn í mánuð, mun lengur. Allir þessir hlutir eru mjög beisik en það er alltaf gott að skrifa þá niður. Hér er mín markmið:

-Eignast Stúlku X og elska hana ótrúlega mikið.
-Vera frábær Pabbi þangað til ég dey.
-Hugsa um sjálfan mig þannig að ég verð sem oftast í rosalega góðu skapi.
-Gera hluti sem mér þykir skemmtilegir
-Gera hluti sem mér þykir erfiðir (eins oft og þarf til að þeir eru hættir að vera eins erfiðir)
-Reyna að hitta eins marga vini og ég get
-Búa til matreiðslubók

kv Jakob

"Flytja sterk rök einu máli"

2011-04-10T19:46:00.009Z

Ég var ekki sammála meirihluta þjóðarinnar í gær. Eins og margir aðrir Íslendingar þá var ég samt búinn að vera mjög óviss í þessu máli. Sem er fullkomlega eðlilegt því IceSave er flókið og leiðinlegt mál. Margir einstaklingar mun klárari en ég voru búnir að lýsa opinberlega sinni skoðun á málinu og flest allir ekki sammála. Sjálfur var ég búin að skipta um skoðun nokkrum sinnum áður en ég tók loks afstöðu. Og ég var ekki sá eini sem var efins. Því það voru góð rök (og vond ef út í það er farið) með báðum pólum.
Í raun það sem var fáránlegast var að vera hundrað prósent viss og án efa. Bergur Ebbi orðaði þetta best þegar hann var með stand-up á vegum Mið-Ísland:

"Sko það er náttúrulega klikkun að vera ógeðslega harður á annari afstöðunni í þessu. Þetta er náttúrulega leiðinlegustu kosningar síðari tíma. Við erum algjörlega fokkt og við getum valið á milli tveggja leiða til þess að vera áfram fokkt."

Svo kom hann með eina bestu líkingu síðari ára.

"Ég er alblóðugur í framan og ég get valið á milli þess að þurrka mér með laufblaði eða með hárþurrku og AUÐVITAÐ vel ég laufblaðið!"

Það er einmitt málið. Við vorum öll alblóðug látin velja á milli tveggja ömurlegra valkosta.
Eitt sinn vorum reið út í ástandið en ekki útí hvort annað. Eitt sinn vorum við hundfúl útí Breta og Hollendinga fyrir að vera með ósanngjarnar kröfur gegn mjög litlu landi. Eitt sinn vorum öll sammála því að Bretar hefðu aldrei dirfst að beita hryðjuverkalögum gegn Bandaríkjunum, Japan, Kína o.s.frv, það er stærri þjóð. Það var sá tími sem allt ÍSLAND var ekki þunglynt.

Og það var sá tími að Ísland var besti staður í heimi til þess að búa á. Ekki vegna þess að við vorum ríkust, klárust og best. Heldur vegna annara mikilvægari hluta. Við getum státað okkur af því að á Íslandi ríkir eitt mesta jafnrétti kynjanna, við eigum eitt fallegasta land veraldar, besta vatnið, erum almennt fyndnari en aðrar þjóðir, höfum aðgang að nóg af heitu vatni, lítil sem engin glæpatíðni og flest okkar, burt séð frá öllum kreppum, höfum það mjög gott á heimsmælikvarða: göngum í skóla, erum hraust, vel menntuð, fáum nóg að borða og svo framvegis.

Nú er rétti tíminn til þess að minnast fyrrnefndra atriða. Nú er rétti tíminn til þess að hætta að vera svona óskaplega þunglynd og líta lífið aðeins bjartari augum. Það er nú að koma sumar. Nú er rétti tíminn til þess að hætta að vera brjáluð útí hvort annað og standa saman sem þjóð. Engu verður áorkarð með því að segja "hvað ég hlakka til að sjá Nei-sinna viðurkenna mistök sín".

Svo ég vitni í forseta vor:

"Kjarna atriði nú er að allir fylgi rödd þjóðarinnar...að endurtaka ekki málflutningin sem við vorum með...heldur einhendist sér í það að flytja sterk rök einu mál"

Sem sagt okkar eini ávinningur er að standa saman. Því þannig og aðeins þannig, getum við lágmarkað áhættuna sem við erum frammi fyrir.

Bestu staðir sem ég hef komið á og besta upplifunin

2011-03-16T14:30:00.020Z

Nú hef ég ferðast þó nokkuð mikið og séð allan andskotann. Það er þó eitt sem hefur nánast alltaf verið vonbrigði á öllum mínum ferðalögum en það er að sjá mannvirkið eða umhverfið sem staðurinn er frægastur fyrir. Dæmi um það er Óperhúsið í Sydney, London Eye, Brandenburg hliðið í Berlin, Eiffel turninn, Petronas Towers í Kuala Lumpur og fl.

Það eru þó fjórir hlutir sem ég hef séð sem vorur rosalegir. Þegar ég sá þá í fyrsta skipti gapti ég að undrun og í sumum tilvikum fylgdi eitt hátt öskur með "vááááá".
Ég hef ákveðið að lista þessa staði upp og lýsa því hvað mér fannst svona merkilegt við þá. Tekið skal fram að þeir eru ekki settir fram í neinni ákveðni röð!

La Sagrada Família - Barcelona
Ég sá kirkjuna fyrst á svona Tourist bus og ég bókstaflega gapti. Hún var eitthvað svo skrítin en samt svo fáránlega töfrandi. Ekki lík einni einustu byggingu sem ég hafði séð. Minnti mig á einhverja kirkju í einhverju epísku ævintýri.

Útsýnið af Twin Towers í Tokyo
Þetta var bara "venjulegur" dagur í Tokyo. Við vissum ekkert hvað við áttum að gera og einn japaninn stakk upp á að fara í Twin Towers. Ég vissi í raun ekki af neinum tvíbura turnum í Tokyo og alls ekki hverju ég átti von á. Þegar ég kom upp sá bókstaflega yfir alla Tokyo. Ég bósktaflega hoppaði og öskraði af spenningi. Útsýnið var ótrúlegt. Svo virtust fáir ferðamenn vita af þessum stað og því engin þar nema nokkur japönsk pör í rómantískum faðmlögum.

Það er vert að nefna að eitt þekktasta mannvirkið í Tokyo er Tokyo Tower og ferðamenn flykkjast þangað. Allir vilja fara upp og því fylgja raðir og leiðindi. Því ef þú ætlar að njóta þess í alvöru að sjá turninn og/eða útsýnið yfir Tokyo ættiru að gera það frá tvíbura turninum. Myndin sem fylgir tók ég.

Gullfoss
Ég sá Gullfoss fyrst þegar ég var 19 ára. Þannig ég get dæmt þann stað jafnfætis við alla aðra sem ég hef séð. Og verð ég að segja að þegar ég kom þangað fyrst þá var ég agndofa. Þetta var eitthvað svo fáránlega stórt, mikið og fáránlega fallegt.

Þörungarnir í vatninu sem lýstust upp við snertingu ásamt fullkomlega stjórnubjörtum himni.
Þetta er í raun ástæðan af hverju ég ákvað að skrifa þessa færslu. Ég var eitthvað á netinu og fann þessa mynd. Hún er af þessu fyrirbæri sem ég hélt að væri í sjálfu sér ekki hægt að mynda.
Við vorum búnir að vera á rosalega ferðalagi um Fiji eyjar og var þetta endirinn. Við vorum á árabáti og allt í einu byrjaði sjórinn að lýsast upp. Þá voru það þörungarnir. Það var fullkomlega stjörnubjart og heitur vindur. Þetta var ótrúleg upplifun. Eitt það fallegast sem ég hef séð.

Kafað með höfrungum - Poor Knights Islands
Þetta er ekki beint einn staður heldur mun frekar upplifun. Og möguelga sú besta sem ég á.
Þegar ég fór fyrst að kafa þá var ég mjög heppinn því í nokkurn tíma höfðu höfrungar fyllt bátnum. Við fengum að vita að ef við værum mjög heppin þá myndu þeir staldra við á meðan við værum útí og kafa með okkur. Sem og gerðist. Það að vera kafa (sem er nóg upplifun fyrir sig) og sjá svo höfrung synda í metra fjarlægð frá manni og skoða mann er það rosalegasta sem ég hef gert.

Þetta eru þeir fjórir staðir og ein upplifun sem höfðu mest áhrif á mig. Og ef þú hefur möguleika á að sjá þá er skammarlegt að láta það fram hjá sér fara. Aðrir staðir sem er vert að nefna eru: Sjá sólarupprisuna á Angor Wat, "glow-worms" í Waitomo Caves í Nýja Sjálandi, Luna bar í Kuala Lumpur og Burj Khalifa í Dubai.

Fyllerí í Melbourne

2010-12-26T16:05:00.006Z

Við erum búnir að vera leita af djammi í þó nokkurn tíma. Fiji var margt en það var ekki mikið djamm. Þannig við vorum mjög ánægðir að fara á djammið hér og skemmta okkur konunglega. Við byrjuðum á að fara á djass-kaffihús sem seldi fáránlega ódýran bjór. Eftir þó nokkra fengum við leiðbeinginar hvert við ættum að fara næst en það var eitt hús og á hverri hæð var mismunandi staður. Við ákváðum að fá okkur allavega einn drykk á hverri hæð sem reyndist vera ógerlegt því bjórinn kostaði 1400 krónur. Staðurinn sem við enduðum á var hins vegar algjörlega frábær. Fáránlega gaman að spjalla við fólk og dansa. Og þó við eyddum fullt af pening þá var þess virði. Næsti dagur var það ekki.

En það var ekki eina fylleríið sem við fórum á. Því við vorum búnir að plana að fara á súkkulaði fyllerí eða eins og þeir kalla það hér „Chocolate hunting“. Eins og ég hef sagt áður þá er matarmenningin hér alveg fáránlega góð. Það er til dæmis alltaf hægt að fá 2 fyrir 1 á flottustu veitingastöðum bæjarins (sem er btw einn besti maturinn í þessari ferð). Og sætindi eru ekki þar undanskilin. Þannig við fengum eitthvað súkkulaði kort og fórum í nokkrar búðir og keyptum súkkulaði mola á öllum stöðum. Settumst svo niður og átum. Fáránlega gott og gaman.
Það sem gerði þennan túr okkar enn skemmtilegri var að ég er byrjaður að finna fyrir jólunum. Jólaskraut var komið upp um alla borg og fólk að versla jólagjafir. Sem gerði súkkulaði fylleríið enn betra.
Í heildinna litið er djammið í Melbourne algjörlega frábært!

Markaðurinn, safnið og bíóferðir

2010-12-16T15:26:00.007Z

Daginn eftir var ákveðið að gera sem flest, reynda að vera eins virkir og við gátum. Við byrjuðum daginn á að fara í Vicroria Market en það er risastór markaður með allskonar hlutum. Ég hafði sérstaklega gaman af matarhlutanum.
Þar var hægt að fá allan fjandann og allt ferskt. Eitthvað sem ég myndi drepa fyrir að væri á Íslandi.

Síðan fórum við í safn sem er tileinkað sögu kvikmynda, sjónvarps og leikjatölva. Sem er eitthvað sem við báðir höfum mjög gaman af. Safnið reyndist vera frábært. Söfnin sem við höfum verið að fara í eru almennt mun skemmtilegri en þau í evrópu. Ástæðan er einföld, þeir leggja svo mikla áherslu á að fá að snerta, sjá eða prófa sjálfur. Þannig í staðinn fyrir að lesa um hvernig þetta virkar þá færðu að prófa það líka. Þetta safn gerði þetta einstaklega vel.
Við fengum t.d að prófa eld gamlar leikjatölvur, tölvutjald sem teiknaði allar okkar hreyfingar á skjá og fórum í svona matrix myndartöku (sem tekur af þér allan hringinn).

Enduðum svo daginn á að fara í bíó. Merkilegt er að fyrir þessa ferð þá hefði ég talið að það að fara í bíó í heimsreisu væri mjög ómerkilegt. Svo er alls ekki. Ástæðan er sú að Bíó eru svo ólík og allt öðruvísi en maður á að venjast. Sem dæmi þá fór Jón Gunnar í Bíó í Nýja Sjálandi sem var þannig að maður var í sófa og fékk smákökur og mjólk með. Þetta bíó hér í Melbourne er byggt upp eins og gamalt leikhús. Þetta var þó ekki eina bíóferðin sem við fórum í.

Því við fórum líka í bíó með þriðja stærsta þrívíddarská í heimi. Við ákváðum að sjá myndina um sjónaukan Hubble í geimnum. Áður en myndin byrjaði var keypt smá nammi. Sem er að sjálfögðu ekki frásögufærandi nema hvað að þeir seldu geimfara ís. Það er sem sagt ís í þurrformi sem geimfarar éta þegar þeir eru í geimnum. Ég varð að prófa og það var ógeðslegt. Það var samt algjör reynsla að sjá þessa mynd á þessum skjá.

Melbourne

2010-12-15T14:44:00.004Z

Melbourne hefur verið kosin oft líflegasta borg í heimi. Einnig er hún þekkt fyrir frábæra matargerð. Þegar ég og Jón mætum þá kom fljótt að mikið var til í þessu. Öll borgin iðaði af lífi og það þann tíma sem við vorum þarna þá fengum við eiginlega ekki vondan mat.
Og ef við miðum við Sydney þá er Melbourne nokkuð ódýr borg.

Helgina sem við komum þangað þá voru stærstu veðreiðar Ástralaíu í gangi þar en veðreiðar eru mjög vinsælt sport í Ástralíu. Veðreiðarnar voru jú byrjaðar en örfáir dagar voru þó eftir. Merkilegt var að allir sem fara á þær voru klædd/ir í mjög skrítin breskt en skrítin föt. Við mættum á svo kölluðu Lady´s night sem þýddi að hver einansta kona í borginni var dressuð í gala kjól og með eitthvað dúllerí í hárinu. Karlarnir voru í bleikum skyrtum og með hatt sem hafði fjöður í sér. Mjög furðulegt allt.

Fyrst kvöldið gengum við um bæjinn og skoðuðum okkur um. Fengum okkur að borða „mini“ hamborgara sem voru minni en lófinn á mér.

Hostelið sem við gistum á hér Urban hostel og fékk mjög góða dóma á Hostelworld.com. Þegar við vorum búnir að tékka okkur inn býður okkur þetta frábæra herbergi. Nema hvað að þegar ég lagðist á koddan var ég ekki eins ánægður. Málið var að herbergið okkar var hliðin á lyftunni. Sem er ekki frásögufærandi nema hvað að þetta var sú háværasta lyfta sem ég hef vitað um (ég vissi ekki að það gæti verið svona mikill hávaði í lyftum). Þetta var í alvöru eins og við sváfum inn í lyftunni. Þannig daginn eftir fór ég að kvarta.
Það var ekkert mál að skipta um herbergi og viti menn þeir áttu ekki í herbergi sem við borguðum fyrir og því í staðinn fengum við fjölskyldu herbergi með fjórum rúmmum. Eitt stórt hjónarúmm og ein koja.

Jón Gunnar stakk upp á því að kasta upp á það hver fengi að velja rúmm. Ég var til í það. Hann kastaði og ég vann. Þannig ég fékk að sofa í stóra hjónarúmminu og jón svaf í ömurlegu kojunni. Það fannst mér gaman!

Seinustu dagarnir í Fiji

2010-12-15T13:12:00.006Z

Við héldum upp á Halloween í Maquai. Þar sem það var ein amerísk stelpa þarna þá tók hún alla á námskeið í því að skera út kalla í grasker.
Líklegast var þetta í fyrsta og seinasta skiptið sem ég geri það. Mér þótti það mjög gaman og var fáránlega sáttur með útkomuna.

Já, mér leið vel í Maquai. Dagarnir liðu fljótt en að lokum var komið að því að fara heim (eða aftur á bamboo hostel). Ferðin til baka var alls ekki eins erfið og þangað. Þetta var samt sama ferð. Við vorum bara með reynslu og vissum við hverju við áttum að búast við. Þannig í stóra bátnum þá leigðum við okkur dýnu og sváfum bara á gólfinu með öllum kakkalökkunum. Bara eins og ekkert væri eðlilegra. Jón vill meira segja halda því fram að þetta sé besti svefninn hans í allri ferðinni.

Seinustu tveir dagarnir í bamboo voru frábærir. Þetta var eins og að koma aftur heim. Maður hittir alla aftur sem maður var búin að kynnast og maður þekkti umhverfið. Þegar kom svo að kveðjustund þá var þetta eins og að kveðja góða vini sína. Sérstaklega þótti mér leiðinlegt að kveðja strák sem heitir Henry en hann hafði verið með okkur allan tímann í Fiji og hann hjálpaði okkur óendanlega mikið. En næsta stopp tók við og var það Melbourne.

Hér sést Jón Gunnar á Maquai ströndinni

Þorpsferðin

2010-11-17T11:08:00.008Z

Maquai er yndislegur staður. Mögulega rólegasti staður sem ég hef komið til. Þetta er á mjög afskekktum stað, ekkert sjónvarp og lítið af fólki. Þannig mest allan daginn lágum við í sólbaði, fórum á kajak, snorkluðum, lásum bók í hengirúmi eða hvað annað sem okkur datt í hug. Við sváfum í einhverskonar tjaldi og alveg við sjóin. Þannig eina sem við heyrðum áður en við sofnuðum var hljóðið frá öldunum og kannski einstaka regndropum. Maquai er fullkominn kærustupara staður. Ég hafði enga kærustu til að kela við en ég hafði Jón.

Einn daginn buðu þeir okkur upp á að fara í þorpsferð (village trip). Og þar sem allir aðrir gestir (um 10 talsins) í Maquai voru að fara þá gátu við ekki látið okkur vanta. Ég sé ekki eftir því. Þetta er ein mesta reynsla sem ég hef lent í. Ég vissi ekki hverju ég átti að búast við. Hverskonar þorp var verið að tala um. 50 manna, 3000 manna eða mögulega fleirri? Værum við að fara skoða okkur um og mögulega versla, sitja á einhverjum lame túrista kaffihúsi og borða vondan mat, eða kannski eitthvað allt annað? Eina sem við vissum er að við áttum (kurteisi) að gefa kirkjunni í þorpinu allavega 10 fiji dollara (600 krónur).

Við komum til þorpsins með árabáti. Við túristarnir gengum í sjónum að landi ásamt starfsmönnunum og í átt að þorpinu. Komu þá hlaupandi móti okkur nokkur lítil börn. Þau voru ekki að biðja okkur um neitt heldur voru þau aðeins að skoða okkur. Þau voru líklega eins forvitin um okkur og við um þau. Mér leið eins og í kvikmynd. Nei, mér leið eins og feiti hvíti túristinn á mynd með litlum og mjógum svörtum afríkubörnum.

Þegar við gengum svo inn í þorpið þá áttaði ég mig á því hverskonar þorp þetta væri. Þetta var pínu lítið þorp þar sem var mjög mikil fátækt. Það sátu allir undir stóru þaki (kannski 200 manns) og allir voru að syngja og drekka Kava. Þegar þorpsbúar sáu okkar hættu þau að syngja og öll athygli snérist að okkur. Okkur var boðið að setjast hjá þeim og drekka með þeim.

Þorpsbúar sýndu okkur þjóðlega dansa með söngívafi. Síðan var okkur stillt upp í röð því það var komið að gefa pening til kirkjunnar. Sem við komumst að seinna að var í raun peningur til að byggja upp kirkju en sú gamla hafði farist í risastórum hvirfilbil. Eftir að við fréttum það þá fengum við báðir smá samviskubit yfir að hafa ekki gefið kirkjunni meiri pening en 600 krónur.

Síðan var okkur gefið að borða. Við fengum fisk, kjúklingarétt, núðlur og fyllt spínat. Þetta hljómar kannski vel en þetta var það ógeðslegasta sem ég hef séð. Eða það fannst mér allavega. Gamli Ástralinn í hópnum fannst þetta t.d algjörlega frábært. Ég reyndi að éta eins og ég gat af disknum (vildi ekki vera ókurteis) en að lokum rétti ég hann annað þar sem hann var étinn af einhverjum öðrum.
Næstu klukkutímanna sátum við þarna og sungum, dönsuðum, drukkum kava og spjölluðum við þorpsbúa. Minn uppáhalds var gamall feitur maður. Hann var kallaður af heimamönnum Amma Gamla. Hann vann sem leikskólakennari þorpsins. Við fengum einnig að vita að einhverjir starfsmenn þorpsins bjuggu í þessu þorpi. Mér fannst það merkilegt.

Síðan var komið að því að fara heim. Enn og aftur var orðið alveg dimmt og því urðum við að sigla annan daginn í röð í algjöru myrkri. Nema í þetta skiptið þá fór báturinn hægt og við lágum öll í honum (stór árabátur með mótor) og horfðum á stjörnurnar og glimmerið í sjónum (sjá færsluna undan). Þetta var ótrúleg stund. Ég var í algöru menningarsjokki eftir þorpsferðina og svo kom þetta móment. Ég varð væminn. Ég byrjaði að hugsa um það að ef ég fengi tækifæri til þess að búa til minn eigin heim. Þá meina ég frá grunni og ég hafði enga vitneskju af neinum öðrum. Ég viss um það að ég hefði ekki getað gert betur en þessi heimur sem við lifum í.

Maqai

2010-11-03T07:29:00.001Z

Þegar við komum til baka frá Beachcombers þá fórum við strax að plana næstu ferð. Þeir á Bamboo hostelinu voru búnir að benda okkur á annan stað sem var einhverskonar stóra systir bamboo. Átti að vera mun fallegra þar og mun fleirri hlutir að gera. Vissulega sögðu þeir okkur að ferðalagið þangað væri langt en þeir létu eins og það væri ekkert mál. Ef við ákváðum að fara þá ætlaði annars strákur sem heitir Henry að koma með okkur en hann er tengdur Bamboo. Þannig það mætti segja að við værum með leiðsögumann og hann fengjum við frítt. Þetta er ævintýraferð þannig við ákváðum að slá til.

Þegar við vorum að leggja af stað fengjum við þær fréttir að ferjan sem átti að taka okkur þangað bilaði. Þannig við yrðum að taka aðra ferju en hún átti að vera ógeðslegari og taka meiri tíma. Við létum það ekki stoppa okkur. Til þess að komast í ferjuna þá þurftum við að taka leigubíl og svo rútu. Skemmtilega við rúturnar hér í Fiji er að þær eru engan veginn eins og maður hefur vanist. Rúturnar hér eru eins og gamlir skólabílar frá fimmta áratugnum. Fyrir utan að í staðinn fyrir gler er plast, sætin eru rifin og allir gluggar eru opnir. Einnig er leyfilegt að koma með allt inní þær. Í einni rútuferðinni hér þá settu þeir geit inní hólfið þar sem töskurnar eru vanalega. Ótrúlegt en satt þá er mjög fínt að ferðast í þeim. Í fyrsta lagi vegna þess að maður sér allan andskotan í þeim (túristar nota þær sjaldan) en einnig er þægilegt að fá vindinn framan í sig á meðan hún keyrir, hvorki of heitt né of kalt (sbr. loftkældherbergi).

Þegar við komum svo í ferjuna þá var ég ekki lengi að átt mig á því að þetta ætti eftir að verða sérstök ferð. Við lögðum af stað um sex og áttum að vera komin í land um níu um morguninn, þannig þetta var langt ferðalag. Það mætti líkja þessari ferju við Herjólf. Nema hvað að hún er mun ógeðslegari og fer hægar. Ef ég myndi líkja þessu við uppskrift þá væri hún einhvern veginn svona:

Uppskrift af Fiji ferjunni

• Ógeð
• 40 ára gamall herjólfur (passa sig á því að hafa ekkert endurnýjað í honum)
• Pöddur
• Lítið sjónvarp sem sýnir aðeins leiðinlegar b-myndir um trúmál (jú og airbender)
• Fullt af börnum
• Slatti af Indverjum
• Og einn samkynhneigðan afgreiðslumann
• Svo er um að gera að bæta við fullt af kakkalökkum þegar dimmir.

Síðan tekuru öll þessu hráefni og blandar þeim saman og Voila! Þú ert kominn með Ferju í Fiji.

Reyndar verð ég að gefa þeim það að þetta er mjög ódýr ferðamáti og einnig átti upprunalega ferjan að vera mun betri. Þær eru samt þrjár hér og sú seinasta á víst að vera mun verri en þessi. Sem ég get eiginlega ekki skilið. Þessa nóttina var ég mjög þakklátur að hafa með mér svefnlyf. Þannig mér tókst að sofna á einhverjum ógeðs sófa. Síðann vaknaði ég við það að við værum komnir til Savusavu.

Þá tók við löng rútuferð, síðan smá skutl af heimamönnum (pallbíll) því rútan fór ekki alla leið og að lokum vorum við komnir á staðinn sem bátur átti að ferja okkur yfir á næstu eyju. Hins vegar var gæjinn sem átti bátinn ekki á staðnum sem þýddi að við urðum að bíða heima hjá honum. Þar tók á móti okkur mamma hans. Síðan vorum við bara að ganga um bóndabýlið og spjalla við frænda hans (sem við komumst seinna að, að hann var í raun óvinur hans). Allt mjög skrautlegt. Að lokum kom hann og við fengum far. Við vissum þó ekki að hann hafði deginum áður flutt heilt þorp yfir og þurfti að koma því til baka. Þannig við vorum svona 70 manns í bátnum. Það var fólk upp á dekki, hjá kapteininum, uppi á þaki og troðið inní sjálfum bátnum. Ekki bætti úr skák að hluta af leiðinni var helli demba. Þannig þegar við komum í land vorum við öll fáránlega þreytt. Það var alveg að fara dimma sem var ekki gott mál því við áttum eftir að taka einn spíttbát. Þannig ég get ekki neitað því að mér brá smá þegar að slökkviliðsbíll keyrði fram hjá okkur, stoppaði og spurði hvort að einhver af okkur væri Henry (leiðsögumaðurinn okkar). Þá hafði gæjinn sem er eigandi Bamboo hringt nokkur símtöl og reddað vini sínum (sem var slökkviliðsstjóri bæjarins) til þess að koma og pikka okkur upp. Þannig við fengum far með slökkviðsliðsbíl bæjarins. Síðan einn annar leigubíll og svo vorum við loks komnir að spíttbátnum.
Enn við vorum of seinir. Það var orðið kolniðarmyrkur. En hvaða hvaða, þetta er Fiji og þeira láta ekki stoppa sig þó að þeir sjá lítið sem ekkert þegar þeir eru að sigla. Þannig okkur öllum var hent upp í bát og svo var siglt af stað. Ég verð að viðurkenna að þetta var ótrúleg ferð. Málið er að á þessum slóðum er einhver lífvera (einhverskonar einfrumungur) í sjónum sem lýsist upp þegar báturinn skellur á það. Þannig í sjónum í kringum bátinn var fullt af litlum ljósum. Síðan var stjörnubjart og vindurinn frá hraða bátsins skemmdi ekki fyrir. Og það fyrir utan allar tilfinningar eins og hræðslu, spennu og smá létti við að vera alveg að vera komnir.
Að lokum komumst við loks að Maqaui. Starfsfólkið tók fáránlega vel á móti okkur, gaf okkur að borða, drukkum smá Kava og svo var bara farið í háttinn eftir langan dag.

Síðan það besta við þetta allt saman var að ferðalagið (það eru allir níu ferðmátarnir) kostuðu okkur ekki meira en 100 fiji dollara eða um 6000 kr. Vissulega var ferðalagið erfitt en það var einnig mjög skemmtilegt, forvitnilegt og öðruvísi. Eitthvað sem fer algjörlega í reynslubankann.

Beachcombers

2010-11-03T07:18:00.000Z

Við vorum búnir að heyra mjög marga góða hluti um Beachcombers. Það er sem sagt eyja hér í Fiji og borgar maður fyrir nóttina og er matur innifalinn. Ferðin sjálf á eyjuna var svo sem ágæt. Við sváfum í svokölluðu „dormi“ með 49 rúmum og aðeins ætlað strákum. Það gekk samt vonum framar fyrir utan tvo Breta sem voru einnig þarna. Það skiptir öllu máli þegar maður er með með mörgum öðrum í herbergi að vera tillitsamur. Það voru þeir ekki. Fyrsta daginn þá vorum við að leggja okkur og þeir höfðu tónlistina svo hátt að þó ég var með ipod í eyrunum þá heyrði ég aðeins ógeðs tónlistina sem þeir voru að spila. Og btw ég þoli ekki fólk sem reynir eins og það getur að láta aðra hlusta á tónlistina sína. Fyrirgefanlegt ef sá sami samdi hana annars er það bara tónlistarrúnk og asnalegt.

Við komum þangað á föstudegi og fórum á þriðjudegi. Á föstudeginum var fullt af fólki þarna og mjög gaman að spjalla við aðra, dansa, drekka og skemmta sér. Laugardagurinn var líka ágætur. Hins vegar var nánast engin þarna næstu tvo daga og því lítið um djamm. Eitt var samt mjög skemmtilegt en það var að maður þurfti ekki að hafa pening með sér. Heldur skrifaði maður allt á númerið sem maður var með. Þetta auðveldaði okkur helling en í endan þá mætti ætla að maður hafi eytt meira en maður hefði annars.

Eyjan sjálf var líka alls ekki nógu góð. Sandurinn var með alltof mikið af stórum steinum sem gerði það að verkum að vont var að ganga á honum. Við vorum þó heppnir, besta veðrið í Fiji var akkúrat á þessum slóðum. Þannig í heildina var þetta ágætist ferð en ef ég færi aftur þangað myndi ég aðeins vera yfir helgina.

Ólýsanlegt

2010-10-21T12:28:00.002Z

Hostelið Bamboo (ef hostel mætti kalla, mun frekar einhverskonar kommúga,), sem við erum á, er eitt það besta sem ég hef séð. Það er mjög lítið (ég veit nöfnin á öllum sem eru hér) en frábært. Ekki vegna þess að það er svo flott eða með svo góðum herbergjum. Heldur einfaldega vegna þess að fólkið hér og stemmingin er ólýsanleg. Ég er búin að skrifa þessa færslu svona 15 sinnum en alltaf eytt henni því mér hefur ekki tekist að lýsa því hvernig það sé að vera hér. Það eru fullt af hostelum hér í grennd þar sem allir túristanir eru en við erum meira að hanga með heimamönnum og gera það sem þeir gera. Ég og jón skildum ekki hvernig þeir gætu haldið uppi öllu þessu starfsfólki (15 manns á um það bil 15 gesti,) en svo kom í ljós að aðeins lítill hluti þeirra er í vinnu hér. Heldur eru þeir aðein að skemmta sér með vinum sínum. Síðan þessir örfáu sem eru að vinna hér fara ekkert heim eftir daginn, heldur halda bara áfram að slaka á með okkur eða alveg þar til að allir fara að sofa. Þetta hostel er þeirra líf og yndi.

Gott dæmi um frábær heitin hér er kötturinn sem býr hér. Ég held að engin eigi hann en heldur get ég ekki sagt að hann sé villiköttur. Hann fylgir bara hostelinu. Ekki nóg með það heldur er hann alltaf með tvo kettlinga í eftirdragi. Þeir eru mögulegasta sætasta sem ég hef séð. Fáránlega gaman að vera hér og hafa þá í kringum sig að leika sér eða sofandi undir hengirúminu manns.

Já eða þegar gamla og góða konan sem vinnur í eldhúsinu tekur sig til og er með okkur í blaki. Verst er að hún er líklegast betri en ég.

Dagurinn hér er í raun mjög einfaldur: við vöknum, fáum okkur að borða, förum á ströndina, tjillum í hengirúmi og lesum bók, borðum, blak (Fiji búar elska blak), borða, Kava drykkja og svo er farið að sofa. Síðan endurtekur þessi dagur sig. Við erum bara dottnir í Fjiji stemminguna sem er að lifa án klukku og án áhyggja.

Og það besta við þetta er að þetta kostar lítið sem ekkert. Ég myndi mæla með þessu fyrir hvern sem er. Og get ég næstum fullyrt að þetta er paradís á jörðu.

Hins vegar heldur ferðalagið áfram á morgun því við erum að fara á eyju sem er aðeins meiri partí eyja.

Fiji

2010-10-21T12:27:00.000Z

Það mætti segja að ferðin til Fiji hafi byrjað í Roturua í Nýja Sjálandi. Við vorum búnir að leggja bílnum á sérstökum stað sem leyfir það og býður húsbílum rafmagn gegn vægu gjaldi. Þar hittum við strák frá Bretlandi sem var að ferðast með vinkonu sinni. Hann segir okkur að hann hafði nokkrum vikum fyrr verið í Fiji. Hann sagði okkur frá hostelinu, Bamboo, sem hann bjó í og hversu mkil snilld það væri að vera þar.

Mig hefur langað að fara á hitabeltiseyju í mjög langan tíma og Jón var á sömu skoðun. Áður en við hittum strákinn ætluðum við fara til eyju sem heitir Vanauta en eftir allt sem hann sagði okkur þá langaði okkur mjög mikið til Fiji. Síðan þegar við vorum komnir til Wellington þá héldum við að við þyrftum flug útúr Ástralíu til þess að komast inn í landið. Þannig við slóum til og keyptum miða til Fiji. Planið var að byrja á þessu hósteli sem Bretinn sagði okkur frá, fara svo á eyju sem er kennd við „Beachcombers“ og svo sjá til með rest.

Flugið gekk vel en að komast inn í landið gekk mjög illa. Til að byrja með þá vissu tollverðirnir ekki hvað Bamboo hostel væri og þeim fannst eitthvað mjög furðulegt við að Íslendingar væru að fara til Fiji. Þeir spurðu okkur hversu mikinn pening við ættum eða værum með okkur og á þeim tímapunkti hugsaði ég „fokk“, „vilja þeir að við mútum þeim“. Við vorum sendir inn í annað herbergi og þar var kona sem spurði okkur sömu spurninga og var ekki að líka við okkur. Eftir að hafa spjallað við hana í um það bil 30 mín og reynt að sannfæra hana um að við værum hér aðeins sem „backpackers“ þá hleypti hún okkur inn en stytti visað (landvistarleyfið) frá fjórum mánuðum niður í einn mánuð. Að lokum fengum við samt að fara inn í landið og héldum öllum okkar pening.

Vegna þessa þá var ég í algjöru sjokki, og ekki bætti úr skák að allir voru mjög erfiðir við okkur og mjög nærgöngult. Síðan þegar við loks komum út þá beið okkar tveir strákar á okkar aldri og héldu á skylti sem stóð á „jón jónsson“. Á þessum tímapuntki vorum við ekki viss um sjálfir að bamboo væri hostel, heldur mjög góð leið til þess að ræna okkur. Guttanir buðust til þess að geyma töskurnar okkar á meðan við færum í hraðbanka en við afþökkuðum pent. Síðan fundu þeir leigubíl fyrir okkur og við fjórir ásamt bílstjóranum keyrðum af stað í gegnum höfuðborg Fiji sem er Nadi.

Að keyra í gegnum Nadi er eins og að keyra í gegnum sveitaþorp, allavega í myrkri. Við vorum báðir að hugsa „hvað erum við búnir að koma okkur útí“. Við komum svo loks að Bamboo og þá var þetta mjög lítið hostel. Ef hostel mætti kalla. Við borguðum og spurðum hvenær við ættum að skrá okkur út úr hostelinu. Annar af ungu gæjunum var að afgreiða okkur og hann fór bara að hlægja og sagði svo „Fiji time“. Sem þýddi þegar við vildum. Við fengum að sjá herbergið okkar og leit það mun betur út en t.d hóstelið sem við vorum í í Sydney.

Síðan gengum við út á verönd þar sem fólkið var en þá sat það allt í hring, með krosslagðarfætur og spjallaði saman og spilaði á gítar. Einnig var það að drekka eitthvað úr einhverjum bala. Við fengum okkur að borða og viti menn englendingurinn hafði rétt fyrir sér maturinn hér kostaði lítið sem ekkert. Við borguðum svona 270 krónur fyrir fulla máltíð sem er ekkert og þá sértaklega miðað við Sydney en þar vorum við að borga svona 2000 krónur fyrir meðal máltíðina.

Á þessum tímapunkti var byrjað að létta yfir okkur. Allir voru svo vinalegir og rólegir. Okkur var boðið að setjast með þeim í hringinn sem við gerðum. Þar spjölluðum við innfædda, hlustuðum á gítarspil og söng. Okkur var svo sagt frá þeim drykk sem þeir voru að drekka en hann heitir Kava og hefur mikla trúarlega og félagslega merkingu fyrir fólk á hitabeltissvæðum eins og Fiji og Hawaii. Kava er drykkur sem hefur róandi áhrif á mann og er vondur á bragðið. Hann á að drekka í einum sopa og er boðið öllum þeim sem sitja í hringnum (réttir skálina fyrst til seinasta manns og svo fer það hringinn).
Síðan sátum við út kvöldið með þessu fólki (innfæddum og ferðalöngum) eða alveg þar til að við ákváðum að tími væri fyrir svefn. Við vissum þó að nóttin ætti eftir að verða erfið því hitinn var óbærilegur og herbergið okkar aðeins kælt með einni viftu.

Sydney

2010-10-18T12:42:00.002Z

Við mættum til Sydney og fyrst á dagskrá var að finna Hostel. Ég hafði lesið einhverstaðar á netinu um "wake up" hostel og ákveðið var að fara þangað. Þegar við komum þangað og komum inn á herbergið okkar þá get ég svo svarið það að þetta er skítugasta herbergi í allri Sydney. Málið er að allir sem voru með okkur í herberginu bjuggu þar. Það er að segja að tveir af þeim eru búnir að vera þar í 3 mánuði en hin fjögur í allavega mánuð. Einnig er þetta fyndnasta blanda af fólki sem ég hef vitað um.
Það er t.d maður frá Írlandi sem við köllum Skúla Fúla. Ástæðan er nokkuð einföld en hann er fúlasti maður í heiminum. Hann hatar allt og alla. Finnst allt leiðinlegt. Þegar ég hitti hann í fyrsta skipti þá sá ég á honum að hann var brálaður. Síðan byrjaði hann að segja við mig hversu mikið hann hataði gelluna sem var í herberginu undan okkur og þá sérstaklega vegna þess að hún hafði lánað honum bókina sína en fór þegar hann átti aðeins einn kafla eftir. Síðan er það fulli Englendingurinn, skítnu stelpurnar tvær og tölvunördin. Þetta er eins og að búa í sápuóperu.

Sydney er búin að vera ágætis borg. Við römbuðum inn á „drag-show“ fyrsta kvöldið okkar hér. Bara svona upp á djókið. Þar kynntumst við tveim hommum sem tóku okkur á annan hommastað og vildu hitta okkur enn frekar og sýna okkur Sydney. Þeir vildu meðal annars mjög mikið kynna okkur fyrir vinkonum sínum. Þannig næstu kvöld fórum við með þeim út á lífið. Það var virkilega gaman að djamma með fólki sem var héðan, þó að við vorum meira og minna á hommastöðum. Ég get samt viðurkennt það að núna er ég orðin mjög þreyttur á hommasenunni.

Annars bjuggum við til orð. Antoine hefur alltaf viljað vita hvernig hommasenan sé í hverji borg fyrir sig. Hvort að það sé einhverjir skemmtilegir staðir. Einnig er hann alveg „obsessed“ á veðurspánni. Síðan einn daginn þá misheyrðist okkur. Síðan einn daginn misheyrðist okkur. Héldum að hann hefði sagt: reðurspáin. Þannig héðan í frá er spá fyrir homma senuna verið kölluð reðurspáin.

Ég verð þó að viðurkenna að Sydney er jú mjög skemmtileg borg en hún er bara alltof dýr. Það er engin möguleiki fyrir okkur að vera hér miðað við núverandi verð. Buddan er bara að tæmast. Þannig við erum eiginlega að flýja héðan og það til Fiji. Síðan eftir Fiji þá eigum við aftur flug hingað en þá verður okkar eina markmið að reyna finna flug héðan og eitthvert til Asíu. Smá gaman að vita ekkert hvar ég verð eftir rúmlega 2 vikur!

Annars verð ég núna netlaus í nokkurn tíma því það er víst ekkert voðalega gott í Fiji. Þannig þangað til „hakuna matata“.

Kær kveðja Jakob

Wellington

2010-10-18T12:41:00.002Z

Ferðin í húsbílnum til Wellington var fáránlega erfið. Við þurftum að keyra mjög lengi og vorum orðnir mjög þreyttir á að vera keyra. Seinasti kaflinn í keyrslunni var líka sá erfiðasti í því að koma okkur til Wellington. Við fórum yfir það brattasta fjall sem ég hef séð og það í algjöru myrkri. Við keyrðum svona 15 kílómetra og það tók 2 klukkutíma eða eitthvað. Hrikalegt alveg. Sem gerði það bara enn betra að komast til Wellington.

Wellington er mögulega besta borg sem ég hef komið til. Fólkið þar er fáránlega skemmtilegt og stemmingin í borginni er fáránlega góð. Allir fáránlega chillaðir og góðir á því. Ekki skemmdi fyrir að við fengum að gista hjá Signýu vinkonu okkar en hún kom fram við okkur eins og kónga. Sýndi okkur alla borgina, fór með okkur á kvikmyndasafn, kynnti okkur fyrir fólki, leyfði okkur að gista og fleira. Fengum líka að hitta kærasta hennar en hann var líka fáránlega skemmtilegur.

Það er erfitt að lýsa því nákvæmlega hvernig Wellington sé. Ef fengi aðeins eitt orð þá væri það kaffibarinn (samt án töffarastælanna). Fólkið er mjög indie og það færist svo fyrir í matarmenninguna og í djammið. Það mætti líka segja að fólkið sé þar til þess að njóta lífsins og hafa gaman. Og það hugafar er hjá öllum og alltaf.
Það var mjög gaman að fara á safnið í Wellington en ég get fullyrt að þetta sé best hannaðasta safn sem ég hef farið á. Því að flest allt sem maður sá gat maður einnig fengið að snerta og þar af leiðandi finna og njóta enn frekar.

Það voru óteljandi hlutir sem þótti algjörlega frábærir og þá meina ég fyrir utan fólkið og stemminguna. Til dæmis þá eru göng þarna og ef maður keyrir í gegnum þau þá ýta allir á flautauna. Þannig við vorum bara í róleg heitum að keyra og áður en við vitum af eru allir byrjaðir að ýta á flautunar. Bara svona fyrir stemminguna.
Ég er allavega búin að ákveða að ég mun fara aftur til Wellington einn daginn. Ef ekki um jólin þá sem fyrst og ég get.

„For all you Aussies this is the color green“

2010-10-18T11:47:00.002Z

Daginn eftir fórum við þrír í riverrafting. Áin heitir Kaituna River og átti að taka þrjá klukkutíma að fara niður hana. Leiðsögumaðurinn sem við fengum var frábær (reyndar eins og allir aðrir nýsjálendingar). Hann átti einn af þeim bestu bröndurum sem ég hef heyrt. Það hefur alltaf verið mikill rígur á milli Ný Sjálendinga og Ástrala. Og titill þessar færslu er setning sem leiðsögumaðurinn sagði við tvo Ástrali sem voru með okkur í ferðinni. (Tekið skal fram að mér fannst þetta mun fyndnara en strákunum).

Ég ætla hins vegar ekki að eyða fleirri orðum í þessa ferð því í fyrsta skipti í Nýja Sjálandi þá var þetta ekki þess virði. Hún var ekki skemmtileg, soldið dýr og tók svona 40 min. Árnar sem eru á Íslandi eru mun betri. Þannig ef þig langar að gera eitthvað á heimsmælikvarða á Íslandi þá er um að gera að skella sér í riverrafting.
Við keyrðum svo niður til Naparei sem var lítill standar bær, mjög kósý. Þar fórum við sólbað og prófuðum að fara í vínsmökkun á vínekru. Hefði virkilega viljað eyða tíma þar eða í Taupo sem er annar bær.
Nú var ferðinni heitir til Wellington en þar ætluðum við að hitta Signý og vera hjá henni í nokkra daga.

„Að ég skuli hafa hoppað!“

2010-10-18T11:32:00.002Z

Því næst keyrðum við til Roturua en sá staður er þekktastur á Norður eyjunni fyrir að vera með flest „activities“ eins og teygjustökk, riverrafting, go kart, fara niður brekku í kúlu og fleira. Við vorum búnir að ákveða að vera í Rotura í tvö heila daga og þrjár nætur. Þessa nóttina var ákveðið að gista á tjaldsvæði því þá gætum við tengst bílinn í rafmagn sem þýddi meiri hiti um nóttina og einnig gætum við hlaðið öll rafmagnstæki. Þegar ætluðum svo að tengja hann í rafmagn kom í ljós að þetta blessaða fyrirtæki hafði gleymt að setja rafmagnssnúru í bílinn. Að gleyma sængum er eitt en að gleyma rafmagnssnúru er fáránlegt. Þetta var dropinn sem við fyllti mælinn. Við vorum kvörtuðum og það ekki lítið og viti menn við fengum afslátt eða þrjár af sjö nóttum frítt. Sem við vorum mjög sáttir með.

Daginn eftir vöknuðum frekar snemma því við viljum nýta daginn eins vel og við gátum. Ég og Jón ákváðum að skella okkur í þessa kúlu sem rann niður brekku (kallast Zorb). Þegar við komum þangað sáum við að þetta var alls ekkert merkilegt og aðeinsof dýrt. Þannig við ákváðum að fara frekar í annan garð sem var með allskonar hlutum eins og rólu, teygjustökk, hraðbáta og vél sem lét mann svífa í lausu lofti. Þegar við komum þangað sáum við að margt af þessu sem var í boði var ótarlegt prump. Hins vegar var teygjustökkið alvöru og svo var róla þarna sem fór á 120 km hraða. Við slóum til og tókum það tvennt.

Ákveðið var að ég skildi hoppa fyrst, svo Jón og svo færum við saman í róluna. Ég var klæddur í sérstök bönd og lét Jón Gunnar fá myndarvélina til þess að taka video af mér hoppa. Síðan fór ég inn í lyftu. Á meðan hún var að fara upp þá var maðurinn að segja við mig hvenær ég mætti hoppa og svo var hann að spyrja mig einhverja spurninga eins og hvað ég væri að gera. Líklegast bara til þess að róa mig. Hann hafði sagt við mig að hann teldi upp á þrem og svo ætti ég að hoppa.
Fyrst fannst mér þetta ekki neitt rosalega hátt en svo fór hann alltaf hærra og hærra. Ég verð að viðurkenna að ég var nokkuð smeikur. Síðan opnaði hann hliðið, sagði mér að veifa í myndarvélina og taldi upp á þreim. 1...2...3 og ég hoppaði.
Frífallið var fáránlega óþægilegt og mér fannst eins og teygjan ætlaði aldrei að toga mig til baka. En að sjálfsögðu gerði hún það að lokum og ég skoppaði þarna í mínútu og fékk svo að hanga þarna í 3 aðrar. Það var eiginlega verst. Því mér fannst eins og að skórnir væru að detta af mér. Þegar ég kom niður þá var ég fáránlega sáttur. Aðalega vegna þess að ég var búinn og nú gæti ég skemmt mér að horfa á Jón Gunnar hoppa. Það var í raun enn skemmtilegra fyrir mig því ég vissi að Jón Gunnar væri mjög hræddur við að hoppa.
Á tímabili hélt ég að hann ætlaði að hætta við en hann lét vaða. Ég get ekki neitað því að ég var soldið stoltur af honum. Jón var samt enn meira hissa á því að hann hafi hoppað en ég var. Enn í dag heyri í honum muldra „að ég skuli hafa hoppað!“. Mætti segja að það sé orðið af setningu ferðarinnar.

Við vorum ekki búnir, næst tók við að fara í róluna. Eins og ég sagði þá fer hún á 120 km hraða. Við ákváðum að vera saman í henni. Við vorum bundir saman og settir í einhvern poka. Dregnir alltof hátt upp og svo átti ég að toga í einhvern spotta sem myndi losa róluna. Þetta var ótrúlegleg tilfinning.
Hún fór ógeðslega hratt og besta við þetta var að ég gat litið á Jón og séð hann skít hræddan. Síðan var maður auðvitað að leika sér smá og setti aðra hendina út og þá var maður orðinn Súperman. Basic segji ég!

Í heild fannst mér rólan skemmtilegri en teygjustökkið var meira alvöru.

Waitomo Caves

2010-10-17T09:50:00.004Z

Eftir köfunina þá tók við löng keyrsla. Nú var komið að mér að keyra langa vegalengd. Það að keyra “röngu“ megin á götunni er fáránlega skrítið. Þegar þú mætir bíl er alveg eins og þú sért að fara klessa á hann. Einu sinni fékk að reyna á þetta og sem betur fer var það á götu þar sem að hámarkshraði var 25 km á klukkutstund. Ég var að keyra fram hjá einhverju fjalli og bíll sem við sjáum ekki (og hann sé okkur ekki) kemur á fullri ferð á móti okkur. Ósjálfráð viðbrögð hjá mér voru að svegja til hægri en þá fór ég fyrir bílinn, en þar sem hámarkshraði var lítill gerðist ekkert. Eftir þetta atvik þá passaði ég mig enn frekar.
Góð reynsla samt að hafa prófað að keyra á vinstri helming götunnar og það í gegnum alla norður eyjuna og í gegnum borgir.

Eftir að ég var búin að keyra í 3 klukkutíma tók Jón Gunnar við og kláraði til borgar sem heitir Hamilton en þar gistum við þessa nóttina. Ákveðið var að vera í bílnum en þar sem að kuldinn hafði verið að gera útum okkur nóttina áður var einnig ákveðið að við skildum allir liggja niðri og nýta þannig hita hvors annars. Þannig þessa nóttina sváfum við 3 á lítilli dýnu og með eina sæng.

Eftir þessa erfiðu nótt keyrðum við af stað og var ferðinni heitið til Waitomo en þar er hellar sem er einn helsta ferðamanna stoppið í Nýja Sjálandi. Á sumartíma fara um það bil 5000 manns í gegnum þá á dag. Því settum við vonir okkar ekki of hátt. Þegar þangað var komið ákváðum við að annað hvort að fara í klifurferð eða í gegnum hellinn á gúmmí hring.
Klifurferðin var helmingi dýrari og líklegast ekkert skemmtilegri og því ákváðum við að velja gúmmí hringja ferðina.

Leiðsögumaðurinn í þessari ferð kallaði sig Monkey og var alveg frábær. Ég bondaði stax við hann og áður en ég vissi af var hann byrjaður að djóka í mér eins og við værum vinir. Við klæddum okkur í kalda blautbúninga og settum á okkur hjálminn og svo var komið að því að leggja af stað. Til að byrja með þurftum við að velja okkur gúmmí hring sem passaði við rassinn á okkur.
Jón var með stærsta hringinn. Síðan tók við nokkra mínúta ganga. Hellis opið var mjög lítið og mjög skrítið að klifra niður.

Eins og ég sagði þá bjuggumst við ekki við miklu af þessari ferð. En hins vegar reyndist hún vera frábær. Það var fáránlega gaman að klifra í gegnum þennan hluta af hellinum, sigla á hringjunum og hoppa niður fossa sem voru inn í klettinum. Best og flottast var samt að sjá svo kallaða „glow worms“ sem voru síðan engir ormar heldur lirfur frá bjöllum. Það var alveg magnað að liggja þarna í hringnum í köldu vatninu , niður einhverja á og horfa á þá og það 60 metra niðri í jörðinni. Og þó ég segji sjálfur frá var þetta nokkuð falleg sjón.

Algjörlega mögnuð upplifun

Köfun í Tutukaka

2010-10-11T12:06:00.006Z

Við vöknuðum í húsbílnum og ég get svo svarið það að mér hefur aldrei verið jafn kalt á ævinni. Þetta var eins og að sofa inn í ísskáp. Hins vegar var lítill tími til þess að hugsa um það því við áttum að vera mættir í köfun eftir 30 minútur. Við skelltum í okkur mat og fórum svo þar sem við áttum að mæta. Tók á móti okkur ótrúlega sæt og skemmtileg stelpa sem kynnti sig fyrir okkur og sagðist vera einn af leiðsögumönnunum. Hún benti okkur á við þyrftum að fylla inn skjal þar sem við sögðumst við skrifuðum undir að við værum hraustir og án sjúkdóma, einnig að við vissum að það væri alltaf möguleiki á að deyja þegar maður kafar. Því næst fengum við að máta köfunarbúninga og finna tæki sem hentar okkar. Því næst var okkur sagt að fara í bátinn en ég varð samt að skreppa á klósettið fyrst. Sem ég og gerði, og dreif mig svo að bátnum. Þá voru allir mættir en ég gekk inn kokhraustur, settist niður hliðin á Jóni.
Hann sagði við mig á íslensku að ég ætti að kynna mig því allir væru búnir að því. Þannig ég sagði hátt og skýrt „Hi, my name is Jakob and I am from Iceland“. Þá litu allir á mig eins og ég væri eitthvað klikkaður. Þá áttaði ég mig á því að þetta væri kannski nokkuð skrítið því ég kom bara inn í bátinn, settist niður og öskraði svo yfir alla, „hi my name is Jakob and I am from Iceland“. Þannig ég bætti við „he said everybody where introducing them self, so I did“. Þá kom löng þögn og svo enn meiri þögn og svo fóru allir að hlægja. Sem gladdi mig því þetta var orðið smá vandræðanlegt. Því næst kynnti maður sig sem sagðist heita Sam og sagðist vera aðal leiðsögumaður ferðarinnar. Hann fór í gegnum helstu atriði varðandi öryggi og þá sérstaklega að við ættum alls ekki að pissa í blautbúningin okkar. Hann sagði okkur einnig að nú tæki við eins og hálf klukkutíma sigling í eyjurnar Poor knights sem við áttum að kafa í.

Siglingin í eyjarnar var engin skemmtisigling nema einhverjum þykir gaman að vera í rússibana í einn og hálfan klukkutíma. Sem betur fer verð ég ekki sjóveikur og heldur ekki Jón. Sumir voru samt ælandi meira og minna alla leiðina og þegar við komum voru þau orðin vel græn í framan.

Ég og Jón vissum að kafa í Poor Knights væri einn besti staður til þess í heiminum. Hins vegar vissum við ekki hverju við áttum von því þegar við vorum alveg að koma að eyjunni koma nokkrir höfrungar og synda og hoppa með bátnum. Þetta var fáránlega skemmtilegt og algjör bónus því við vissum ekki að þessu (enda gerist þetta ekki oft). Leiðsögumaðurinn segir okkur að daginn áður hafi þeir verið með þeim allan daginn. Við vildum samt ekki búast við of miklu og í raun var alveg nóg að sjá þá synda og leika sér í kringum bátinn. Þá kynnti leiðsögumaðurinn okkur fyrir öllu sjávarlífinu sem við áttum von á og sagði okkur frá því að það væri stranlega bannað að gefa fiskunum að borða og einnig að hafa áhrif á umhverfið. Þetta er gert fyrst og fremst til að vernda svæðið sem leiðir til þess að kafarar getað upplifað og séð hvernig fiskar hegða sér í sínu rétta umhverfi. Þar sem þeir eru hvorki veiddir né gefið að borða þá hræðast þeir ekki kafarana né sækjast í þá. Láta bara eins og þeir séu hluti af umhverfinu.

Svo var bara komið að því að klæða sig í og byrja að kafa. Þegar við vorum komnir í búninginn þá skelltum við okkur í sjóinn og farið var yfir þrjár leiðir til þes að bregðast við hinum ýmsu þegar komið væri ofan í sjóinn (t.d hvað maður ætti að gera ef maður fékk vatn inn á grímuna og ef maður missti öndunarstykkið). Ég fór í gegnum allt prógrammið fyrst og gekk það vel þó að missa öndunarstykkið var nokkuð erfitt. Svo kom að Jóni. Hann reyndist ekki eiga alveg jafn auðvelt og ég með þetta og var aðal ástæðan sú að honum fannst þetta vera of skrítið að geta ekki andað að sér „venjulegu“ lofti.
Eftir þó nokkurn tíma ákvað Jón og leiðsögumaðurinn að hann skildi vera núna að „snorkla“ (kafa á yfirborðinu) og skildi bara koma með okkur í seinni köfunina. Þannig ég hélt af stað með leiðsögumanninum. Þetta var fáránlega skrítin tilfinning. Hann byrjaði líka strax á að fara í gegnum gróður, milli þrönga steina og inn í hella. Það sem toppaði samt allt var að í eitt skipti þá leit ég til hægri og þá voru tveir höfrungar að synda hliðin á mér. Ég vissi ekki hvert ég ætlaði að fara, þetta var ólýsanleg tilfinning. Höfrungarnir voru svo að synda með okkur allan tímann fyrir hádeigi, sem var geðveikt . Ekki allir sem geta sagst hafa synt með höfrungum í þeirra umhverfi. Ég fór lengst á 11,1 metra dýpi.

Því næst var hádeigismatur og siglt var á næsta köfunarstað. Í leiðinni fórum við inn í einhvern sjávarhelli sem er sá stærsti í heiminum. Borðað, kynnt fyrir okkur sjávarlífið og svo bara aftur í búningin. Í þetta skipti kom aðal leiðsögumaðurinn með okkur (líklegast vegna þess að hann var líklegri til þess að ná Jóni að kafa). Þannig hann fór aftur með jóni yfir reglunar og viti menn honum tókst það. Áður en Jón vissi af þá var hann kominn þrjá metra niður og allt í góðu. Þá lögðum við þrír af stað og byrjuðum að kafa. Þessi ferð reyndist vera aðeins rólegri en hin en mun meira komið við hluti og skoðað sjávarlífið. Þarna var líka mun meira af fiski en í hinni köfuninni. Eitt fannst mér sérstaklega skemmtilegt en áður hafði hann sagt okkur að einn ákveðinn fiskur átti það til að vera einstaklega forvitinn. Það er að segja að hann kom upp að köfurum og horfði á þá bara til þess að átta sig á þeim. Við komum að ígulkerum og leiðsögumaðurinn tók þau af steinunum og rétti okkur. Þá kom allt í einu þessi fiskur til að tékka hvað við værum eiginlega í ósköpunum að gera. Síðan hékk hann í kringum okkur í nokkrar mínútur eftir það. Þegar við vorum svo búnir að vera kafa í 15 mínútur kom þá ekki allt í einu selur og synti fram hjá okkur. Það var líka nokkuð magnað. Það var líka eitthvað við það að vera kafa í þessa umhverfi með vini sínum. Minning sem við munum eiga alla okkar ævi.
Eftir svona hálftíma köfun og eftir að hafa farið 9,7 metra niður þá var aftur farið að bátnum. Þar beið okkar heitt kakó og fínerí. Siðan var siglt í land. Í heild voru þetta 8 klukkutímar. Þessir átta klukkutímar voru þeir einu bestu sem ég hef upplifað.

En ferðin var ekki búin. Nú tók við 6 klukkutíma keyrsla til Waitomo en þar var planið að fara í hella skoðun.

Leigðum Húsbíl

2010-10-11T08:15:00.008Z

Við vöknuðum allir frekar snemma og skelltum okkur í sturtu, rökuðum okkur og gerðum allt til þess að gera okkur eins hreina og við gátum því planið í dag var að leigja húsbíl og í honum var engin sturta og því óvíst hvenær við gætum þrifið okkur næst. Við bjuggumst við að það tæki enga stund að fá bílinn því við vorum búnir að borga hann. Svo reyndist ekki vera. Við þurftum að bíða í alltof langan tíma áður en röðin kom af okkur (þau voru greinilega undirmönnuð) og svo þegar loks kom að okkur var þetta algjört vesen. Þrem klukkutímum seinna vorum við komin með bíl.

Stressið í hópnum var þvílíkt því við vorum að fara keyra í fyrsta skipti húsbíl og það í stórborg og verst af öllu á vinstri helming vegarins. Ákveðið var að Jón Gunnar myndi keyra fyrst. Við settumst upp í bílinn og keyrðum af stað. Næstu mínúturnar einkenndust af öskrum og oft á tíðum hélt ég að þetta væri það seinasta sem ég myndi gera. Ekki aðeins var erfitt að halda sér vinstra megin á veginum heldur einnig þegar maður keyrir er fáránlega skrítið að fá bíl í áttina að sér „röngu“ megin. Þannig til að byrja með þá keyrir maður alltof mikið vinstra megin á veginum (næstum því útaf). Þrátt fyrir allt þá hélt Jón gunnar samt ró sinni og stóð sig með príði. Við keyrðum norður frá Auckland og ferðinni var heitið til Whangarei en þar áttum við pantað í köfun daginn eftir.

Umhverfið sem við sáum í keyrlunni var fáránlega fallegt. Ótrúlega falleg fjöll og hlíðar með flottum tropical trjám. Reyndar á svona 20 km fresti keyrðum við fram hjá „road kill“ sem var nokkuð ógeðslegt. Eftir að Jón var búin að keyra í 2 klukkutíma tók ég við og kláraði aksturinn þennan daginn. Þegar við komum til Whangarei þá fórum við að leita af tjaldsvæði til þess að sofa á. Þegar við loks fundum eitt þá kom í ljós að það kostaði $15 (1300 kr.) á manninn sem var alltof mikið því við vorum búnir að borga fyrir bílinn (nóttin á hosteli kostar svona $25-$35).
Einnig fengum við að vita að köfunin færi ekki fram í Whangarei heldur á stað sem heitir Tututaki og var rétt hjá. Þannig við héldum þangað. Í Nýja Sjálandi dimmir fáránlega hratt þannig þegar við komum til Tutukaka þá var orðið fáránlega dimmt. Tjaldsvæðið þar reyndist vera enn dýrara þannig við ákváðum að gista í bílnum á einhverju bílastæði eða afskekktum stað. Við keyrðum í svarta myrkrinu að leit af stæði til að sofa á. Enduðum svo fastir upp á einhverjum einkaveg og byrjaðir að óttast að bíllinn væri að eyðileggjast því hann var byrjaður að gefa frá sér fáránlegt hljóð. Þannig við létum hann renna niður brekku og lögðum svo bara beint fyrir utan „diving center“ sem við áttum að fara í daginn eftir.

Þegar kom svo að því að fara sofa, áttuðum við okkur á því að þeir höfðu aðeins gefið okkur eina sæng og einn kodda en við vorum þrír.
Við fengum hins vegar tvö lök og tvö hanklæði. Antoine bauðst til þess að vera uppi og við jón fengjum sængina saman. Við vissum að nóttin átti eftir að vera köld þannig við klæddum okkur vel upp og sofnuðum.

Planið - Laugardagurinn 2. Oktober

2010-10-02T06:17:00.002Z

Dagurinn í dag fór meira og minna í að plana næstu daga í Nýja Sjálandi. Ég get núna sagt það með vissu að næsta vika á eftir að verða eitt mesta ævintýri sem ég mun upplifa á ævi minni.

Við erum sem sagt búnir að leigja okkur húsbíl til þess að keyra á um eyjuna. Við ákváðum að taka húsbíl því það var mun ódýrara en að taka rútur eða fólksbíl og leigja hóstel á hverjum stað. Þannig við verðum í algjörum lúxus í húsbíl með ísskáp, rúmmum og fleira. En hér er grófa planið hjá okkur:

Sunnudagur: Sækja bílinn, förum í búðina til þess að kaupa ódýran mat og keyra svo norðar frá Auckland á stað sem heitir Paihia og Bay of island. Það er staður sem er þekktur fyrir að vera með frábærar stendur og þar er einn besti staður í heiminum til þess að kafa. Við erum ekki alveg vissir hvað við munum gera þar annað en að vera á ströndinni en ástæðan er sú að erfitt er að segja til um hvenær við verðum komnir þangað

Mánudagur: Við verðum enn á sama stað. Ég og jón erum búnir að borga fyrir að fara í köfun þar. Prógrammið heitir „perfect day“ og er innifalið að kafa tvisvar, allar græjur, matur og það í 8 klukkutíma. Um kvöldið verður svo keyrt eins nálægt stað sem heitir Waitomo.

Þriðjudagur: Ef við höfum tíma þá langar okkur að fara í hellaskoðun. Þetta er eitt það vinsælasta hér í Nýja sjálandi og flestir sem koma hingað fara í þessa hella. Þeir eru þekktastir fyrir svokalla „Glowworms“. Það væri 3 klukkutíma ferð. Keyrum svo í áttina að Rotorua.

Miðvikudagur: Komum til Rotorua en það er víst sá staður á Norður eyjunni með mest af hlutum til þess að gera. Það er fallhlífarstöff, teygjustökk, riverrafting og fleira. Einnig eru þeir þekktir fyrir hveri og sögu Maori frumbyggjanna. Við stefnum á að fara allavega í svona kúlu sem við erum bundir í og rúllar með okkur niðurbrekku.

Fimmtudagur: Verðum en þá i Rotura og ætlum við að fara í Riverrafting. Síðan eftir hádeigi finnum við einhverja algjöra snilld til að gera. Byrjum að keyra í áttina að Naparei.

Föstudagur: Komum okkur til Naparei, en sú borg fórst öll í jarðskjálfta 1920 eitthvað. Þar eru ein mestu og vínhéruð Nýja Sjálandi. Þannig við ætlum að reyna finna ódýra vínsmökkun. Byrjum að keyra til Wellington.

Laugardagur: Komum til Wellington og munum þar hitta hana Signý en hún býr þar með kærasta sínum. Þar verðum við svo í nokkra daga eða alveg þar til að við förum til Sydney.

Í stuttu máli þá verður þetta líklegast besta vika í heimi.

Fyrsta alvöru djammið - Föstudagurinn – 1 oktober.

2010-10-02T06:14:00.004Z

Jón Gunnar og Antoine höfðu hvorugir farið á sædýra safn þannig við ákváðum að skella okkur á það. Við fórum í „information center“ keyptum okkur miða á það. Það var nokkuð langt frá miðbænum en eins og svo oft áður þá komumst við að því að þjónustan við túrista var frábær og fengum við frítt skutl þangað. Það í þeirri lang skemmtilegustu rútu sem ég hef farið í en hún var dulbúinn eins og hákarl.
Sædýrasafnið sjálft var nú ekki upp á marga fiska sérstaklega ekki miðað við það sem ég sá í japan. Þó var nú alveg gaman að sjá mörgæsir, sting rayes og hákarla.

Ég hef nú alltaf verið þannig að ég eigi erfitt með að vakna á morgnanna. Ekki að ég sé morgunfúll eins og sumir („blikk“ jón gunnar) því þegar ég er kominn fram úr er ég góður á því. Hins vegar hér hinum megin á hnettinum er þetta búið að snúast við. Ég vakna eldsnemma alla morgna og á alls ekki erfitt með að fara sofa. Þannig fyrr um morguninn hafði ég vaknað klukkan 07:30 og beðið eftir því að strákarnir vöknuðu sem var um 11 leitið. Þannig þegar við komum heim byrjuðum við að skipuleggja næstu daga og svo lagði ég mig fyrir kvöldið. Þá tók við eitt skrítnasta djamm sem ég hef farið á. Við gengum um borgina að reyna finna stað sem seldi ódýran bjór en það gekk alls ekki vel. Eftir að hafa farið inn á þann ógeðslegasta klúbb sem til er fundum við ágætis stað með frekar ódýrum bjór en hann hafði þann galla að var staður sérstaklega ætlaður fólki sem var að veðja á hestakapphlaup.

Því næst fórum við svo aftur á höfnina og þar á staði sem voru helvítið skemmtilegir. Þeir heita Cowboys og Outlaws. Það eru sem sagt tveir pöbbar hlið við hlið, annar er tileinkaður kúrekum en hinn indjánum. Síðan fer maður bara á milli og skemmtir sér. Eftir þá fórum við á nokkra aðra staði þar með talið þá fórum við með Antoine á þann lélegasta hommabar sem til er. Eða eins og hann orðaði það „skömm fyrir homma senuna“.

Einnig átti Jón Gunnar eitt það mest skrítnasta og random móment sem ég hef vitað um. Við vorum sem sagt í leigubíl á leiðin í annað hverfi. Leigubílstjórinn var frá Islamabat eða eitthvað álíka og var einn rólegasti gæji sem ég hef séð. Ég er eitthvað að tala við hann um hversu góð og frábær borgin Auckland er. Síðan förum við að tala um eitthvað annað og Jón spurði „are there any beaches here?“. Leigubílstjórinn svarar honum en þá segir Jón allt í einu „are there any bitches here?“. Ég lít á hann forviða og byrja að afsaka hann og segja „no he meant beaches, beaches!“ og held að hann hafi bara mismælt sig en þá segir jón „no i meant Bitces!“ og setur upp það mesta glott sem ég hef séð á manni. Síðan lít ég á leigubílstjórann og aldrei hef ég séð mann jafn vandræðalegan mann og hann var. Hann vissi ekkert hverju hann átti að svara sem er eðililegt. Þetta móment finnst Jóni vera toppurinn á ferðinni hingað til. Öðru hverju þá erum við liggjandi upp í rúmunum okkar og þá byrjar hann að hlægja og segir okkur svo að hann sé hissa á því hversu fyndinn hann getur verið.

Ágætis kvöld þó að djammið hingað til sé ekki það besta sem ég hef upplifað.

Jón Gunnar Mættur

2010-10-02T06:12:00.002Z

Jón Gunnar kom að hitta okkur á fimmtudeginum. Fyrir það gengum við um Auckland til þess þekkja borgina aðeins betur. Þennan daginn var ekki gott verður, þoka og smá kalt. Eftir að hafa gengið Queen street (Laugarvegur borgarinnar) nokkrum sinnum þá fórum í „information center“ og báðum þau um hjálp við að finna stað til þess að sofa á. Þau bentu okkur á hótel sem heitir Jucy og var mjög ódýrt (ódýrari en flest hostel). Við skelltum okkur á það sem þýðir að við fengum sér herbergi með 3 rúmmum og klósetti sem er algjör lúxus í svona bakpoka ferðalagi. Skemmtilegasta við þetta hótel er nafnið og slagorðið en það er „Be jucy. Live jucy. Stay Jucy“. Einnig var nokkuð skemmtilegt að í bæklingnum um hótelið var ekkert verið að flækja málin.
Þegar spurningin „what to do in case of fire“ þá var svarið þeirra mjög einfalt en gott „RUN!!!“.

Síðan eftir að hafa chillað á hótel herberginu í soldin tíma þá kom Jón Gunnar og þá voru mikil fagnaðarlæti. Ákveðið var svo að skella sér út að borða og þar sem þetta voru endurfundir og Antoine og Jón voru að kynnast þá var ákveðið að gera vel við sig og fara smá fínt út að borða.
Þannig við skelltum okkur á Korean Barbeque sem er einn besti matur að mínu mati sem til er. Síðan skelltum við okkur á einhvern stað og fengum okkur nokkra bjóra og eina shishu með „Double“ epla bragði. Snillidin við það var að við vorum þarna í þó nokkurn tíma og sátum úti og á bolnum. Það var það heitt úti. Eftir nokkra bjóra og mikinn hlátur fórum við á þann stað sem flest allir voru búnir að benda okkur á að þar væri besta djammið. Það var við höfnina. Við gengum þangað og enduðum inn á bar sem heitir „Home“ sem er nokkuð lítill staður en á að vera vinsæll hér. Staðurinn var nú frekar lélegur en besta við hann var líklegast barþjónninn sem við kynntumst. Hann heitir Jerry og er frá Írlandi.
Miðað við hann þá mætti segja að ég sé mjög feiminn og ófélagslyndur. Eftir að hafa spjallað við hann í svona fimm minútur var hann búin að segja okkur frá hversu mörgum hann var búin að sofa hjá, að hann væri að gifta sig, að hann sé venjulega að vinna í Brisbane í Ástralíu, hversu mikið Ný Sjálenskar stelpur elska typpi (vilja víst helst „cuddle with it“ eins og hann orðaði það) og koma með tillögur að því hvert við ættum að djamma. Síðan þegar hann kvaddi okkur þá mætti halda að við værum bestu vinir því hann ætlaði að láta okkur fá númerið hjá sér og fleira.

Mjög gott en rólegt kvöld.

Ný Sjálendingar

2010-09-30T05:30:00.004Z

Höfum það á hreinu að ég elska Nýsjálendinga. Sjaldan hef ég séð jafn kurteist, afslappað og skemmtilegt fólk. Það er líka ótrúlegt hversu mikla þjónustulund þeir eru með. Ekki eins og bretar með sitt endalausa „please“ eða ameríkanar og þeirra ópersónulega „how are you?“ . Fyrir daginn í dag þá var maður í japan sem fékk titilinn „besti afgreiðslumaður í heimi“ frá mér en hann fékk næstum hjartaáfall við að leita af skyrtu fyrir mig og vildi allt fyrir mig gera. Hins vegar í dag þá setti strákur hér í Nýja Sjálandi nýtt met. Ég var að leita af nýjum skóm því að ég geng í dag í þeim ógeðslegustu skóm sem til eru. Þannig við fórum inn í skóbúð og þar var þessi drengur en hann var frekar feitur hip hop asíuútlítandi Ný Sjálendingur. Hann spurði hvort að við þurftum aðstoð en við sögðum svo ekki vera. Þá spurði hann okkur hvaðan við værum og heilsaði svo okkur með orðunum „hell yeah“ og heilsaði okkur með handabandi og kynnti sig með nafni. Nokkrum mínútum seinna spurði hann okkur hvað við værum að gera í Nýja Sjálandi og þegar við sögðumst vera „backpackers“ þá var hann svo ánægður að hann gaf okkur fimmu og endaði það með „thug-shake“ og öxl í öxl (btw. hann var í vinnunni). Geðveikt fínn gaur.

Þegar ég var í þýskalandi fór ég á hamborgarastað og þar var bara hundur inni á vappinu. Það þótti mér nokkuð merkilegt. Hins vegar í Nýja Sjálandi er það fullkomlega eðlilegt að fugl sé inni á kaffihúsunum og matsölustöðum. Oftar en tvisvar sinnum höfum við setið inni og smá fugl flogið inn og enginn kippir sér upp við það. Nema náttúrlega ég og Antoine sem tökum upp myndavélarnar og leikum túrista.

Þetta og fleira hefur gert það að verkum að ég elska Ný Sjálendinga.

Fyrsti dagurinn í Nýja Sjálandi - Miðvikudagurinn 29.sept

2010-09-30T05:29:00.001Z

Að horfa út um gluggan á flugvélinni skil ég vel af hverju fólk líkir Íslandi við Nýja Sjálandi og öfugt. Landslagið var mjög líkt fyrir utan að hér í Nýja Sjálandi voru mun skógar og aðeins meira tropical fílingur í þessu. Þegar við lentum var klukkan 9 um morguninn. Við gengum út ég vissi að mér myndi líka við þetta land. Fuglasöngur á göngunum í flughöfninni og skemmtilegt starfsfólk hafði líklegast mikil áhrif. Besta ákvörðun sem við tókum í þessari ferð hingað til var að fara að „information center“ sem var á flughöfninni. Við vissum það ekki þá en Ný Sjálenska ríkið rekur þær og gefa þær upplýsingar án tilliti til gæða og hvað hentar hverjum og einum en ekki styrkt af einhverjum fyrirtækjum sem gefa þeim sölubónus. Einnig ráða þeir fólk sem hefur það eina hlutverk að ganga um bæinn og hjálpa túristum í vanda. Konan í þessu „information center“ benti okkur t.d á hostel og skutlu niðrí bæ. Skutlan niðrí bæ benti okkur á annað information center sem við gætum farið á. Einnig benti hann okkur á hluti til þess að gera. Og þessar upplýsingar höfum við nýtt til hin ítrasta.

Þegar við komum svo upp á hóstel, var farið í sturtu og svo fórum við út að skoða miðbæinn. Eftir þó nokkurn tíma fórum við aftur upp á hóstel því við ætluðum að leggja okkur í smá tíma. Þannig við sofnuðum en svo vissi ég ekki fyrr en að ég vaknaði og allt var dimmt úti og klukkan 23:00. Antoine var enn steinsofandi þannig ég svaf bara áfram. Greinilegt að þetta ferðalag reyndi meira á okkur en við héldum. Því í endann sváfum við í 13 tíma. Sem er nokkuð fúlt en að ég held nauðsynlegt til þess að hafa orku í næstu daga.

Flugið til Los Angeles – Mánudagurinn 27.sept

2010-09-30T05:25:00.003Z

Ég vaknaði vel sofinn og kláraði í rólegheitum að pakka ofan í töskurnar. Við þurftum ekki að leggja af stað fyrr en svona 13:00 því flugið var um 16:00. Samt ákváðum við að fara upp á flugvöll aðeins fyrr og lögðum af stað um 12:20. Síðan eftir að hafa verið að vesenast í lestarkerfi London í þó nokkurn tíma (eitt sinn var lestin það full að við vissum ekki hvort að við kæmust inn en Antoine ákvað að stíga inn og akkúrat á þeirri sekúndu lokaðist hurðin og það bókstaflega beint á nefið á mér og þurftum að rífa hurðina upp) og loksins alveg að koma til Heathrow þá litum við á klukkuna og „fokk“ hún var 14:30. Þegar við komum svo í flughöfnina þá var aðeins British Airways með „check-in“ sem við skildum ekki því við áttum að fljúga með Quantas. Þannig við fórum og spurðum einhverja konu um þetta mál. Hún sagði að við gætum lokið þessu af hjá henni og ekkert mál. Síðan byrjaði hún að vesenast í tölvunni og tékkaði mig inn alla leið til Nýja Sjálands, ekkert mál. Síðan kom að Antoine. Hún grúskaði í tölvunni og áður en ég vissi af var ég kominn inn í sjónvarpsþáttinn Liittle Britain – „Computer says no“. Fyrst gat hún ekki fundið sæti fyrir Antoine hliðin á mér til Los angeles (11 tíma flug) og því næst gat hún ekki fundið sæti fyrir Antoine frá LA til Nýja sjálands. Þá hringir hún í vin sinn sem átti að vita meira um þetta mál og hún. Símtalið var eitthvað í þessa átt:

Konan sem var að hjálpa okkur: Hi john, how are you? Bla bla bla bla bla thanks for last weekend bla bla bla bla

John: bla bla bla hahaha

Konan: hahaha bla bla bla bla bla hahaha bla bla

(Í svona 15 mínútur)
Og tilkynnir okkur svo að hann vissi ekkert meira en hún. Að lokum tókst henni að kom Antoine inn í hina vélina og það hliðin á mér en við urðum að sætta okkur við að sitja einir í fyrra fluginu. Hún sagði okkur að hlaupa núna að hliðinu því við værum að verða of seinir eða við höfðum um það bil 20 min. Við hlupum af stað og fórum í gegnum öryggishliðið og leituðum af hliðinu okkar. Við áttum að fara á b-48 og stóð fyrir neðan það „15 minutues“ sem var ekki gott því við höfðum aðeins 5 mínútur. Þannig við byrjuðum að hlaupa. Við vorum alveg vissir að við vorum að missa af fluginu. Á hlaupunum þá hrintum við fólki frá og kölluðum „excuse me!“ . Síðan þegar við loks komum að hliðinu okkar sátu allir þar í rólegheitum og ekki byrjað að tékka inn í vélina. Ég er viss um að þetta var bara enn einn hrekkurinn hjá Little Britain gellunni. Síðan í fluginu þá gátum við fundið einstaklinga til þess að skipta við okkur þannig við vinirnir fengum að sitja saman.

Í flugvélinni var hægt að velja sér myndir til að horfa á. Ekki eins og á mörgum öðrum stöðum þar sem það er einhver fyrirfram ákveðinn dagskrá og 3 stöðvar. Hins vegar erum við svo heppnir að við lentum í sætum þar sem að sjónvarpið var eitthvað bilað og við gátum ekki valið. Þannig við fengum að horfa á fyrirfram ákveðna dagskrá.

Ég hef alltaf talið mig sem mjög kurteisan strák. Brosi alltaf og þakka fyrir mig. Hins vegar fannst bresku flugfreyjunni það ekki. Þegar ég bað um að fá tvær kók eða „sorry can i have two cokes?“ og brosti mínu breiðasta. Þá sagði hún við mig „if you say please!“. Þannig ég bætti við „please, can i, please ,have two cokes, please?“. Eftir það fékk ég nánast ekki þjónustu. *%$@*#& bretar!

Flugið tók svona 11 klukkutíma og eins og alltaf þá tókst mér ekki að sofna í vélinni. Þannig þegar við komum úr vélinni þá vorum við búnir að vera vakandi í 18 klukkutíma (sem er engin geðveiki en þreytan þrefaldast þegar maður er að ferðast). Þá áttum við eftir að vera í LA í 5 klukkutíma. Sem var reyndar nokkuð gaman því við urðum að tékka okkur út og fengum að fara út til Bandaríkjanna í smá stund og í LA var 28 stiga hiti. Einnig hefur mér dreymt um það lengi að fá mér „hot wings“ í bandaríkjunum og þá sérstaklega einhverstaðar í suðuríkjunum eða miðríkjunum.
Ég fékk þessa ósk uppfyllta og ég get svo svarið það þetta voru bestu vængir sem ég hef séð. Einnig get ég svo svarið það að það voru fleirri stelpur með sílikon brjóst á þessum flugvelli en á öllu Íslandi. Það þótti mér áhugavert. Allavega eftir að hafa verið svo í LA í 5 klukkutíma þá vorum við búnir að vera vakandi alltof lengi og ógeðslega þreyttir. Síðan þegar við komumst inn í flugvélina í flugið sem áttti að taka 13 og hálfan tíma þá tókst mér í fyrsta sinn að sofna sitjandi og það í 6 klukktíma. Sem var fáránlega gott því það stytti einnig flugið. Í heildina var ég fáránlega ánægður með ástralska flugfélagið Qantas og myndi mæla með því fyrir hvern sem er.

Ferðin til Londin - Sunnudagurinn 26.sept

2010-09-30T05:24:00.004Z

Loksins lagður af stað. Ég var búin að bíða eftir þessu mómenti síðan 2006. Ástríður gerðist svo væn að skutla mér, Antoine og Steinunni niður á flugvöll. Ferðinni var heiti til London þar sem við ætlum að gista hjá Dísu vinkonu. Leiðin upp á flugvöll var einstaklega ánægjuleg því veðrið á íslandi var mjög slæmt og ég vissi að ég þyrfti ekki að upplifa annað eins í þó nokkur tíma. Einnig gladdi Stríðfríður (a.k.a Ástríður) okkur með sögum af gærkvöldinu með sérstaka áherslu á strákamál hennar. Ferðin til london gekk vel. Antoine dó næstum því af flughræðslu og ég skemmti mér að taka myndirn af honum og svefnpurkunni Steinunni en henni tókst að sofna á met tíma.
Í London var leiðinlegt að kveðja Steinunni því hún hefði bara átt að koma með okkur alla leið. Það má þó bíða betri tíma.

Við fórum næst til Dísu Vinkonu. Hún á heima í því breskasta húsi sem ég hef séð og með breskustu hurð sem framleidd hefur verið. Á þessum tímapuntki vorum við tveir byrjaðir að bölva Englandi fyrir of góðan gjaldmiðil. Við vorum mjög svangir og ákveðið var að fá sér eitthvað ódýrt að borða. Einhverja hluta vegna þá eru aðeins Víetnamskir veitingastaðir í hverfinu með breskasta húsi í heimi. Ég athugaði verðið á matseðlunum og sá að verðið var á réttunum á þeim öllum var í kringum 8 pund. Við vorum svo svangir að við nenntum ekki að leita lengur og skelltum okkur inn á þann stað sem leit best út. Við ákváðum báðir að kaupa eitthvað kjöt af matseðlinum sem þeir mæltu með. Eftir að hafa beðið í þó nokkurn tíma og við orðnir sársvangir þá kom loksins kjötið. Og viti menn þetta voru 2-3 kjötbitar á spjóti með pínu salati. Ekki alveg nóg fyrir tvo svanga karlmenn. Þó verður að viðurkennast að þessir kjötbitar voru fáránlega góðir. En við dóum ekki ráðalausir því við skelltum okkur bara á kebab stað sem var nálægt og kostaði það um 2 pund. Þá fyrst vorum við orðnir saddir og sáttir.
Heima hjá Dísu sátum við ásamt herbergisfélögum hennar og öll deildum við einni rauðvínflösku þar til að farið var að sofa.

Ferðin

2010-09-30T05:22:00.005Z

Það mætti segja að „ævintýrið“ eins og ég vil kalla það byrjaði á föstudaginn heima hjá mér. Ég var búin að bjóða allskonar fólki til þess að koma til mín í 25 ára afmælið mitt og einnig til þess að kveðja mig. Þá segja sumir „en þú átt afmæli í Maí!“. Rétt er það en þar sem ég er bókstaflega alltaf í prófum í Maí þá get ég aldrei haldið það. Til að mynda hélt ég 20 ára afmælið mitt þegar ég var 21 og hálfs.

Kvöldið byrjaði rólega en upp úr 8 komu um það bil 20 viðskiptafræðinemar úr vísindaferðinni sem haldinn hafði verið. Það var greinilegt að þau voru búin að hella vel í sig, sérstaklega ein stelpa. Síðan fjölgaði í partíiunu, en fólk fór einnig, þannig yfir kvöldið var fjöldinn 40 manns í senn. Flottasta trikkið fer til Björgu Kristjáns (Bjögga Baggalá) fyrir að hella mjög mikið af rauðvíni yfir hvíta sófann minn og senda svo nýnema til þess að segja mér það. Annars skemmti ég mér konunlega og var fáránlega ánægður með það fólk sem mætti.

Daginn eftir vaknaði ég ógeðslegur, en sem betur fer var ég búin að pakka og ready to go.

Ævintýri

2010-09-13T01:25:00.004Z

Skólaárið 2006-2007 þá ætlaði ég heimsreisu. Ég átti nóg af pening en þeir sem ætluðu að koma með mér beiluðu og ég fór aldrei. Fór reyndar til Japans og gerði aðra hluti í staðinn. En hvað um það, engin veit sína ævi fyrr en full er!

Þannig ég ákvað að einn daginn myndi ég fara. Ég byrjaði fyrst af alvöru að plana heimsreisu á þessu ári. Planið var að fara út þegar ég myndi útskrifast. Elvis vinkona mín ætlaði að koma með en hlutirnir breyttust og ég var byrjaður að finna á mér að hún myndi beila. Ég gat ekki hugsað mér að láta annað ár líða og ég ekki enn farin. Þannig ég ákvað að í versta falli færi ég einn. Mjölla vinkona vildi koma með okkur Elvis sem var auðvitað frábært. Hún vissi samt ekki hvenær hún ætti nóg af peningum til þess að geta farið. Jón Gunnar vinur minn var byrjaður að tala um að fara í ferð, en hann ákvað að lokum að fara til Nýja Sjálands að læra verða skíðakennari og kenna svo á skíði í Japan (skrítnasta hugmynd sem ég hef heyrt).

Tíminn leið, Elva beilaði, Mjölla sagðist í fyrsta lagi komast í Febrúar. Ég vissi að Jón Gunnar ætti tvo lausa mánuði (Okt og Nóv). Eftir að hafa hugsað þetta vandlega í nokkrar vikur ákvað ég að nýta hann og skella mér út til Nýja Sjálands til að ferðast með honum. Þannig ég keypti flug til London og ákvað að daginn eftir myndi ég kaupa farið alla leið. Og eins og alvöru facebook fíkill setti ég inn status um þetta á facebook.

15 mínútum seinna fékk ég símtal frá Antoine vini mínum. Þar sem hann var að spyrja mig út í þetta og segja mér hversu mikið hann öfundaði mig. Við spjölluðum saman í svona 20 mínútur en 2 klukkutímum seinna hringir hann aftur og tilkynnir mér að hann vilji koma með. Á þessu mómenti áttaði ég mig á því að Antoine er líklegast hvatvísasti maður í heiminum. Ég tók vikur í að hugsa þetta og fannst ég vera nokkuð hvatvís, hann tók örfáa klukkutíma.

Allavega 2 dögum seinna vorum við búnir að kaupa flugið út. Þannig ég á miða til London þann 26.sept og svo til Nýja Sjálands daginn eftir. Gróft plan:

Ferðast um Nýja Sjáland í um það bil 2 vikur, fljúga til Sydney og vera þar í smá tíma. Ferðast svo upp með Asíu til 1.des. Síðan fljúga aftur til Nýja Sjálands og vinna þar í rúmlega tvo mánuði. Fljúga aftur á sama stað og ég var í Asíu, hitta Mjöllu, ferðast enn lengra upp með Asíu og svo til Mið-Austurlanda. Vera komin til Dubaii í April. Gista þar hjá ömmu og afa og svo heim.

Ég held að ég hafi aldrei verið svona spenntur á ævi minni. Því ég veit ekkert hvernig næstu mánuðir eiga eftir að fara. Eitt veit ég þó, ég mun gera þetta markvíst að mesta ævintýri sem ég hef upplifað. Já-árið fer á nýtt level.

Á þjóðhátíð ég fer !

2010-07-29T16:51:00.002Z

Fimmtudagur: Bjór, borða ógeðslegan góðan mat, bjór, flug í ótrúlega stuttan tíma, bjór, dalurinn, bjór, sofa

Föstudagur: Vakna ekkert þunnur, borða, bjór, sólbað, bjór, heimsókn, borða, dalurinn, hvítt tjald, bjór, brekka, bjór,sakna Gylfa, skála fyrir Gylfa, bjór, brenna, bjór, bjór, bjór, borða, sofa.

Laugardagur: Smá þunnur, borða, hættur að vera þunnur, bjór, bjór, ganga í bæinn, bjór, borða, dalurinn, bjór, skot, hvítt tjald, brekka, bjór, hvtítt tjald, bjór, flugeldasýning, bjór, Skála fyrir Gylfa, skot, bjór, skot, bjór, deyja um 1, vakna hress um 1:20, bjór, bjór, sofa.

Sunnudagur: Mjög þunnur, borða, bjór, borða, hættur að vera þunnur, bjór, dalurinn, bjór, einhver vitleysa, bjór, brekka, bjór, Skála fyrir Gylfa, brekkursöngur, bjór, blys, lífið er yndislegt, brekkursleikur, bjór, bjór, vindill, bjór, skot, bjór, bjór, bjór, bjór, bjór, bjór, bjór, bjór, sofna.

Mánudagur: ógeðslegur, borða, flug í stuttan tíma, rúmmið mitt.

NICE !!!

Systir mín Stína

2010-06-07T21:06:00.008Z

Ég er mjög ríkur maður. Á 7 systkyni, tvö bræður og fimm systur. Þau eru öll fáránlega mismunandi og ótrúlega skemmtileg. Ég hef ákveðið að skrifa einn daginn færslu um þau öll. Hins vegar er þessi færsla aðeins um hana Stínu.

Kristín Georgsdóttir er með fíkn á háu stigi. Hún getur ekki verið án þess og fær fráhvarfs einkenni ef hún stundar ekki þessa fíkn sína. Hún er háð Cross-fit. Eina sem hún hugsar um er Cross-fit og eina sem hún gerir allan daginn er Cross-fit.
Enda er systir mín líklegast orðinn sterkari en ég. Það er allavega ekki lengur þannig að ég get strítt henni og lamið. Sem ég gerði mjög mikið þegar ég var lítill. Enda var hún óþolandi.

Dæmi um hversu óþolandi hún gat verið er að eitt sinn sátum við tvö að horfa á barnatímann. Ég sat í betri stólnum og hún í sófanum. Síðan allt í einu upp úr þurru fór Stína að gráta "Maaammmaaaa, Jakob var að stríða mér". Ég byrjaði eitthvað að afsaka mig og neitaði fyrir þetta. Hins vegar átti ég aldrei séns á að mamma myndi trúa mér því ég neitaði alltaf. Þannig ég var sendur inn í herbergi og hún sast í betri stólinn og horfði á barnaefnið með bros á vör vitandi að því að ég gerði ekkert.

Allavega þá hefur Stína verið mjög dugleg að taka þátt í hinum ýmsum Cross-fit leikum. Hún hefur verið að lenda í einhverju sæti og erum við fjölskyldan mjög stolt af henni. Það sem mér þykir skemmtilegast við þetta er þó að skoða myndir af henni að keppa. Þær eru bara of skemmtilegar. Nú set ég þær hér fyrir alla að njóta.

Stína fékk ekki að vera með!

Þessi er æðisleg, Stína að rústa þessu.

Þessi gladdi mig líka voðalega.

Þessi er best. Stína sjúklega dugleg og sæt.

Hún kann etta

Ég Elska systur mína !

kv Jakob ríki

TryllturJúróvision Drykkjuleikur

2010-05-29T13:01:00.003Z

Undirbúningur og útskýringar:

Fyrst verðuru að telja hversu margir eru í Júróvision-partíinu. Í mínu verða um það bil 10 manns. Þannig ég fór inn á helstu veðmálsíður og Google og fann þau 10 lönd sem eru líklegust til sigurs. Þau lönd sem við völdum eru:

Azerbaijan
Þýskaland
Armenia
Israel
Tyrkland
Grikkland
Georgia
Belgía
Serbía
Frakkland

Næstu lönd eftir væru svo: Danmörk, Írland, Romania, og Rússland.

(Verð þó að taka fram að við bættum Frakklandi inn á listann þrátt fyrri að þeim sé ekki spáð góðu gengi. Einnig ætti Ísland að vera inn á honum en við munum nota það seinna í leiknum)

Þú skrifar öll þessi lönd á miða og allir í partíinu draga sitt land. Þeir eru skyldugir til þess að halda með þessu landi út alla keppnina. Þá er lang skemmtilegst ef sá sami fagnar sínu lagi eins og engin sé morgun dagurinn og reynir að mynda stemmingu í kringum það (enn skemmtilegra ef lagið er í raun leiðinlegt).

Stigagjafaleikurinn:

Aðalmálið er síðan Stigagjöfin. Því fyrir hvert einasta stig sem land fær þá þarf sá sem heldur með því landi, að drekka jafn marga sopa og stigin voru. Sem sagt ef ég er með Serbíu og það fær 12 stig þá þarf ég að drekka 12 sopa. Mjög auðvelt.

Hvað með Ísland? Þegar Ísland fær stig þá þurfa allir að taka sopa. Síðan ef Ísland fær 12 stig þá þurfa allir að taka staup.

Þegar söng atriðin eru:

Fyrir þá hörðustu þá geta þeir einnig tekið drykkjuleik á söng atriðin. Þá er bara að taka x marga sopa ef t.d upphækkun verður í lagi, ef sprengjur springa, ef einhver heldur á einhverjum, ef aðilar næstum því kyssast og svo framvegis. Það er bara að nota hugmyndaflugið.

Annar mæli ég sérstaklega með stigaleiknum.

Nú verður gaman

kv Jakob

"Rændu banka en voru hanteknir á rauðuljósi"

2010-04-05T11:40:00.008Z

Þegar ég er að læra líður mér oft eins og ég sé búinn að skoða ALLT internetið. Sem gerir það að verkuma að ég fer inn á sömu síðunar og les aftur leiðinlegu fréttirnar sem ég las 20 mínútum fyrr.

Ein frétt af þessu tagi birtist á mbl.is. Fyrirsögnin á fréttinni er "Undir áhrifum á 100 km hraða". Fyrst sá ég ekkert merkilegt við þessa frétt en eftir að hafa lesið hana í 3 sinn byrjaði ég að pæla. Er ekki furðulegt að nefna tvö brot í sömu fyrirsögninni. Ég hefði haldið að einmitt ástæðan fyrir því að það sé bannað að keyra undir áhrifum sé vegna þess að þá gerir maður aðra hluti sem maður myndi kannski ekki dagsdaglega gera.

Fréttnæmt myndi mér þykja ef fyrirsögnin væri í þessa átt "Voru undir áhrifum en hafa aldrei keyrt betur" svo væri viðtal við einhvern dópista sem var rosalega hissa á þessu öllu saman. Jafnvel svo mynd af honum skælbrosandi.
Til gamans þá ætla ég að taka mig til og búa til eina svona "alvöru fréttnæma" frétt.

Rændu banka en voru hanteknir á rauðuljósi

Þrír ungir blökkumenn voru handteknir fyrr í dag. Ræningjarnir eru allir rétt yfir tvítugt og verða þeir ákærðir fyrir að vera með byssu án skotleyfis, ölvaðir og innbrot.

Að sögn bandarískafjölmiðla þá höfðu þeir planað bankaránið í eitt ár. Þeir voru mjög el undirbúnir. Ránið gekk vel til að byrja með en þegar þeir komu út úr bankanum með ránsfenginn beið einn lögreglumaður eftir þeim þar fyrir utan, hann hafði óvart verið í nágrenninu. Ræningjarnir komust þó inn í flóttabílinn og keyrðu af stað. Lögreglumaðurinn rauk inn í sinn bíl og brunaði á eftir þeim. Það tók hins vegar ekki langan tíma því að ræningjarnir stoppuðu á fyrsta rauða ljósi. Síðan keyrðu þeir aftur af stað en stoppuðu þeir aftur á rauðu ljósi og endurtóku þennan leik einu sinni enn, áður en lögreglan handtók þá.

Haft er eftir lögreglumanninum "fyrst vildi ég ekki fara út þar sem ég var einn og þetta var eitthvað grunsamlegt , en í þriðja sinn sem þeir endurtóku þetta þá gat ég ekki annað".

Lögreglan tók síðan skýrslu af Ræningjunum. Bílstjórinn vildi þetta um málið segja "jebb, það er bara Princip hjá mér. Ég hef aldrei farið yfir á rauðuljósi og mun aldrei fara yfir á rauðuljósi".

Þeir verða líklegast dæmdir í 2-7 ár í fangelsi.

Kv Jack Tynes

Sætur og seinn vs. Fljótur og ljótur

2010-03-24T20:18:00.004Z

Nú er einhver ný grúbba á facebook sem ber nafnið "mér finnst betra að vera seinn og sætur en fljótur og ljótur".
Ég hef nú ágætis reynslu í djamm málum og í myndarlegheitum og tel mig því knúnan til að segja mína skoðun á þessu máli.

Mér þykir mun betra að vera fljótur og ljótur en sætur og seinn. Ég hef alveg prófað að mæta sætur og of seinn. Það var bara ekkert gaman. Þegar ég loksins mætti, ógeðslega sætur, þá voru allir þessu ljótu búnir að skemmta sér í nokkra klukkutíma og voru sjúklega hressir. Allir voru blindfullir og það tók hvort sem er engin eftir því hversu sætur ég var. Hinir voru farnir heim.

Þannig ég stóð þarna, ógeðslega sætur, og öfundaði alla þessa ljótu, fullu vitleysinga. Þá ákvað ég að verra væri að vera sætur og seinn en fljótur/ljótur. Og skemmta sér fáranlega vel.

kv þessi fljóti og ljóti

------------------------------------------

p.s

Fyrir utan þá staðreynd að þeir sem ganga í svona grúbbur hljóta að vera ljótari fyrir vikið. Ef þeir þurfa allan þennan tíma til þess að verða sætir.
Ég vakna (sætur), fer á klósettið (sætur), sest á klósettið (ekki sætur), fer í sturtu (sætur), fer í skólann (sætur), borða (sætur), fer á fyllerí (sætur) og fer að sofa (sætur). Þetta er eitthvað sem ég og flest allir vinir mínir eiga sameiginlegt. Enda vel ég þá aðeins vegna útlits. Basic segji ég.

Ástarkveðjur Hroka Jakob

Frétt aldarinnar!

2010-03-22T22:53:00.003Z

Undanfarin ár hefur allt verið í algjöru rugli vegna þessa Icesave skuldar. Allir moggabloggarar hafa látið skoðanir sínar í ljós en það jafngildir skoðun þjóðarinnar. Helstu sérfræðingar Íslands hafa sagt sína skoðun. Sjáfstæðisflokkurinn neitar öllum sökum. Fjármálaráðherra stendur með og gegn samningnum til skiptis og á meðan vælir forsetisráðherra. Hver einasta frétt á Íslandi er um Icesave og eini fréttamiðillinn sem segir einhvern sannleika er Baggalútur.

Þetta hefur allt verið eins og í slæmri sápuóperu.

Svo þegar maður hélt að allt væri að fara róast. Þá kemur frétt sem skelfir alla landsmenn. Eins og þruma úr heiðskíru lofti kemur frétt um að Gunnar í Krossinum og Jónína Ben séu gift. FÓLK VISSI EKKI EINU SINNI AÐ ÞAU VÆRU AÐ DEITA. Maður spyr sig, má þetta?

Íslendingar eru forviða. Fólk veit ekki hvað það á að gera því tilfinningaflóðið er bara of mikið fyrir eina manneskju að höndla. Fáir samgleðjast, flestir eru reiðir og sárir, einhverjum finnst þetta fyndið og sumir halda að þetta sé allt gert í gríni.

Ég veit ekki alveg hver mín skoðun er á þessu máli. Langar mjög að samgleðjast með þeim en ég get ekki hætt að hugsa um að Inkarnir spáðu því að heimsendir yrði árið 2012. Einnig finnst mér líklegt að það sé árið sem þau munu fæða sitt fyrsta barn. Ég trúi því bara í alvöru að það gæti orðið AndKristur. Nema auðvitað að þetta sé eins og stærðfræðin: Mínus og mínus gerir plús. Þá yrðu barnið líklegast eitt besta barn sögunnar.

Ég veit það ekki, þetta er of mikið fyrir einn mann að höndla á einu bretti.

Ég er allavega á þeirri skoðun að það verði að ræða þetta í Kastljósinu á morgun. Þá meina ég Icesave style. Forsetisráðherra og aðrir formenn flokkana gætu komið og rætt þetta. Sérfræðingar gætu sagt okkur líklegar afleiðingar þessa á Ísland og svo auðvitað þau sjálf. Krefst þess að Sigmar gefi ekkert eftir.

Síðan er auðvitað sú hugmynd að þetta sé í raun ekki þeirra ákvörðun. Heldur íslensku þjóðarinnar. Finnst þetta bara of stórt til þess að líta fram hjá því að eðlilegast væri að Íslendingar fengu að segja sína skoðun á þessu máli. Því vil ég að þetta fari í þjóðaratkvæðisgreiðslu!

Kveðja Skúli Fúli

(tekið skal fram að þetta er allt sagt í gríni og þessi færsla er að ENGU leiti pólitísk)

Facebook Terrorismi

2010-03-10T00:39:00.010Z

Ný lokinn við að fremja glæp. Ég facebook terrorismaði prófælinn hennar Salóme í Drasl. Eins og ég segi þá ætti ég að vinna við facebook terrorisman(FB-terror). Get jafnvel boðið mig fram í kennslu og þess háttar en þangað til þá mun ég kenna nokkur grunn trikk hér:

Hugtök: Fórnarlamb (target), Glæpur (tegund af terror), Facebook (FB)

Brotist inn á FB hjá Targeti

Undirbúningur: Þú ert hugsanlega að læra, vinna eða gera eitthvað með einhverjum aðila (target) sem krefst þess að þið notið tölvur. Eins og allar manneskjur þá hætti þið að læra eftir svona 15 min og þá fara allir á FB. Nú byrjar gamanið. Nú skalltu byrja að tala um að fara fá ykkur kaffi eða eitthvað sem felst í því að standa upp. Síðan þegar aðilinn stendur upp þá ferðu annað hvort með honum eða finnur ástæðu til að vera eftir. Hins vegar ef þú fórst með þá verðuru að sjá til þess að þú sért samt mætt/ur undan hinum aftur fyrir framan tölvunar. Svo er bara að hakka sig inn og gera óskunda.

1. Gervi Statusar: Þetta er vinsælasta leiðin í FB-Terror. Þá er best að vera búin að hugsa status. Þeir geta verið ýmis konar eins og „ætla að halda fram hjá karlinum í kvöld á samfés balli“, „fékk gleðifregnir í dag, ég er óléttur“ eða „var að koma úr fóstureyðingu“. Um að gera að nota hugmyndaflugið.

2. Adda vinum: Segir sig sjálft. Sérstaklega fyndið að adda einhverjum frægum og sætum. Sem dæmi er hægt að adda Ingó í veðurguðunum og láta skilaboð fygja með „finnst þú bara svo sætur“. Aðrir skemmtilegir frægir eru Vala Matt, Ástþór Magnússon, Geir Ólafs, Jón Gnarr eða Rögnvaldur Guðmundsson.

3. Eyða vinum: Þetta gæti verið soldið viðkvæmt. Framkvæmið aðeins ef þið þekkið targetið vel. Einnig er þá best að eyða einhverjum sem targetið þekkir vel.

4. Joina allskonar hópa eða Pages: Þetta getur verið mjög fyndið. Til þess þarf samt nokkuð mikinn tíma. Það er hægt að joina hópa eins og „fetish for nipples“, „BDSM-vinafélag íslands“ eða „I love Dwarfs“. Enn og aftur nýta bara hugmyndaflugið, það er bókstaflega allt til. Einnig er líka hægt að byrja í hóp og hætta svo í þeim. Dæmi: Ástríður has left the group „I have never had sex with more than three goats“. Það er mjög fyndið.

5. Senda einhverjum skilaboð: Þetta er bara mjög basic. Senda einhverjum skilaboð með einhverju bulli í. Dæmi: „hæ hæ, ég er áhugaljósmyndari og var að skoða myndir af þér á FB. Var að pæla hvort að þú værir til í að koma í myndartöku til mín. Við erum núna sérstaklega að vinna með fólk á nærfötunum á skemmtilegum stöðum eins og Perlunni, ertu ekki til? Þetta er sko algjör snilld.“

Nota sinn eigin prófíl til þess að gera óskunda

Undirbúningur: Ef þú ætlar að fara í svona aðgerðir verður í það minnst að hafa hálftíma til þess. Vegna þess að það er mjög mikilvægt að gera allt í einu. Pælingin er að þegar targetið lítur næst á FB þá er hún með 56 notofications og allt á prófælnum hjá þeim aðila er frá þér. Gott er að gera teygjuæfingar svo að engin hætta sé á meiðslum. Þú ferð svo inn á þinn prófíl, velur target og byrjar að gera óskunda.

1. Kommenta á myndir: Best er að byrja á þessu. Þú ferð í prófile myndinar (ætti að vera nóg, má líka fara í tagged) og skrifar hin ýmsu skilaboð á hverja mynd fyrir sig. Um að gera að vera stutt orður. Dæmi: „vá hvað þú ert myndarleg/ur“, „Flottur jakki, tvít tvít“ „ooooojjjjjjjj“ eða velja mynd sem target er viljandi ljót og segja „vá þú ert ljót“.

2. Tagga myndir af targeti: Hér er hægt að tagga target á myndunum sínum, eða inn á annara manna prófílum. Mjög basic. Er fyndið ef rétt er farið að.

3. Like allt hjá Targeti: Hér er um að gera að fara á vegginn hjá Targeti og gera „like“ á allt sem skrifað er þar. Burt séð frá hvort að einhver annar póstaði því og burt séð frá því að þú þekkir manneskjuna. Eina sem skiptir máli er að veggurinn verður allur í „like“ frá þér.

4. Skrifa á vegginn: Skrifa svo mikið á vegginn hjá targeti að það eru aðeins skilaboð frá þér. Getur verið að það myndist heil setning úr því eða bara hafa margar litlar. Svo er um að gera að „like“ á það allt. Verður samt í endann að skrifa á vegginn „FACEBOOK TERRORISMI“.

Ef þú gerir þetta rétt þá ætti þetta að vekja mikla gleði. Í sumum tilvikum þá verður manneskjan fyrst fúl en seinna verður þetta eitthvað til að hlægja af. Það er samt til í dæminu að fólk bregðist hrikalega við og breytist í Skúla Fúla. Þá er bara að segja sorry.

Gjörið svo vel.

Um að gera að kommenta svo hér fyrir neðan, jafnvel í staðinn fyrir Facebook. Vegna þess að ég mun eiga þetta en á FB eyðist það. (já eða bara á báðum stöðum)

Bloggið vs. Facebook statusar

2010-03-04T21:24:00.003Z

Fúlt hversu vond áhrif Facebook hefur á bloggið mitt. Það sem ég hef venjulega sett sem heila færslu hér er nú orðið örfá orð í einhverjum status. Það sem er svo leiðinlegast við þetta allt saman er að ég set kannski geðveikt fyndin og almennt frábæran status, allir kommenta og læti, en svo nokkrum dögum síðar þá er hann gleymdur og ég get aldrei séð hann aftur. Bloggið dugar endalaust.

Því hef ég ákveðið að reyna blogga í hvert sinn sem ég set status og þá jafnvel bara örblogg. Það finnst mér góð hugmynd.

Standa eða sitja?

2009-06-11T18:50:00.006Z

Fyrir löngu fór ég á kaffihús með stúdentaleikhúsinu. Við ræddum um ýmislegt en samt aðalega um kúk og að kúka. Það var alveg ótrúlegt hvað við gátum öll talað um þetta lengi og hversu mikið við hlógum að þessum sögum okkar. Og eins og gengur og gerist þá man maður sjaldnast viku seinna hvað maður ræddi nákvæmlega um og það sama gildir um þessar tilteknar sögur. Fyrir utan eina, hún hefur sitið föst í mér síðan. Bjarni Á sagði okkur hana og hún er um vin hans og á víst að hafa gerst. í stuttu máli þá er hún um hluti sem maður heldur að séu fullkomlega eðlilegir en eru það ekki:

(Það er sem sagt strákur sem er í partí/kaffihúsi og er að segja sögu)

Strákur 1 : Ég átti sko að mæta á fund og var að verða of seinn en þar sem ég var að farast í maganum þá bara varð ég að fara á klósettið fyrst. Vinur minn skutlar mér heim og ég hleyp upp stigann heima og beint inn á klósett. Undir venjulegum kringumstæðum hefði ég setið þarna inni djöfulli lengi en þar sem það var verið að bíða eftir mér dreif ég mig að þessu. Þannig ég stóð bara upp og skeindi mér og hljóp svo aftur út í bíl....

Strákur 2 : (grípur frammí) Gerðiri hvað?

Strákur 1: Ég dreif mig að þessu, þannig ég stóð upp, skeindi mér og hljóp útí bíl

Strákur 2: haaaaa? stóðstu upp

Strákur 1: Jáááá, ég stóð upp (smá pirraður yfir að hinn væri að eyðileggja söguna hans)

Strákur 2: af hverju varstu að standa upp, maður stendur ekki upp og skeinir sér

Strákur 1: ekki? (sjúklega hissa í framann)

Allir: NEI!!!!

hahahaha sjúklega vandræðanlegt.
Allavega þá fannst mér þessi saga ógeðslega fyndin. Get vel ímyndað mér gæjann í framann þegar allur hans raunveruleiki breyttist. Hann áttaði sig á því að hvernig hann hefur skeint sér og talið vera fullkomlega eðlilegt síðan hann var barn, er bara alls ekkert svo eðlilegt.

Þannig ég fer að segja vinum mínum þessa sögu. Ástríður dó úr hlátri, en síðan þegar ég segji Jóni Gunnari frá þessu fer hann ekki jafn mikið að hlægja og hún. Hann segir mér að einu sinni þegar hann og vinir hans voru svona 13 ára hafi einn komið af klósettinu og spurt hina 5 strákana sem voru þar "strákar ég verð bara að vita þetta, skeinið þið ykkur standani eða sitjandi?". Allir sprungu úr hlátri, vegna þess að allir töldu sína leið vera sá réttu. Síðan kom í ljós að af þessum 6 strákum skeindu tveir sér standandi, einn til skiptis og hinir þrír sitjandi.

Fyrir mér er þetta alveg nýtt að heyra að einhver standi og skeini sér. Börn standa til að láta aðra skeina fyrir sig en þegar maður er byrjaður að gera það sjálfur er í lagi að setjast niður! Fyndið samt að pæla í því að maður heldur alltaf að sinn raunveruleiki sé hinn eini rétti. Sem er fullkomlega eðlilegt því að ég held þá er í fæstum tilvikum manneskju kennt af foreldrum sínum hvort að þeir eiga að sitja eða standa. Bara eins og svo margt annað sem maður verður að læra upp á sjálft sig og vona síðan bara að maður sé að gera það rétt.

Stúdentaleikhúsið

2009-04-09T20:57:00.005Z

Námskeiðið

Á seinustu önn leiddist mér svo ógeðslega mikið og var á því að ef ég myndi ekki gera eitthvað í því myndi ég líklegast deyja úr leiðindum, bókstaflega. Ég hef alltaf haft mikinn áhuga á leiklist og því var tilvalið að skella sér aftur í stúdentaleikhúsið.
Eins og venjan er þá mættum við á fyrstu æfinguna og allir voru að reyna að vera sem fyndnastir og sniðugastir því við verðum að sanna fyrir leikstjórunum að þeir ættu að velja okkur í hópinn. Námskeiðið var frábært og líklegast besta svona námskeið sem ég hef farið á.
Síðan að lokum var valið 11 manna hópur og þar af 6 stelpur og 5 stráka. Ég var einn af þeim. Hópurinn náði strax að klikka og urðum við mjög náin og góður góðir vinir mjög fljótt.

Við byrjuðum á að lesa leikritið saman og var ég eiginlega mest allan tíman að vinna með henni Siggu Eir sem er sko algjör snillingur, djöfulli var hlegið og djöfull var æfingaferlið skemmtilegt. Mér byrjaði strax að þykja mjög vænt um hann Árna en það er karekterinn sem ég lék í sýningunni. Hann var skemmtilega þunglyndur, ómögulegur í að tala um alvöru hluti og með ein þá mestu félagsgrímu sem sést hefur.

Ferðin

Þegar leið á æfingaferlið þá fór hópurinn í hina árlegu skálaferð. Tókum rennsli á leikritinu upp á einhverju fjalli og var það algjör snilld. Síðan var borðað og síðan skellt sér á fyllerí. Þetta var eitt það rosalegasta fyllerí sem sögur hafa farið af. t.d fórum við í einn þann skemmtilegasta drykkjuleik sem ég hef á ævinni farið í. Hann gekk út á að einn eða tveir voru að spila á gítar. Síðan var gengið hringinn og allir sungu „Siggi hefur rúnkað sér“ og þá svaraði siggi með einhverju eins og „í frakklandi“ og þá sungu allir „í frakklandi“. Ekki flóknari en það en samt rosalegur leikur.

Ég hef nefnilega prófað alla þessa leiki, spaða 7, sannleikann eða kontor, ég hef aldrei og alla hina. En það sem gerði þennan leik öðruvísi var að það myndaðist einhverskonar keppni að reyna að toppa þann sem var á undan. Og við það fékk maður upplýsingar sem maður hefði aldrei trúað.
Fyndið var líka að frakkinn í hópnum hann Renaud misskildi smá reglunar og hélt að maður ætti bara að segja það ýktasta sem manni dytti í hug. Þannig hann sagðist hafa rúnkað sér með mömmu sinni og á dýri. Við vorum ekkert að leiðrétta þennan misskilning enda mun fyndnara að hafa þetta svona.

Síðan þegar allir voru orðnir ógeðslega fullir, og þá er ég að tala um „ég sé ekki því ég er svo fullur“ fullir. Þá fóru allir út í einhvern helli sem var rétt hjá og svo tókum við okkur nokkur til og hlupum bara út í bláin. Það var ógeðslega mikill snjór og maður sá næstum ekkert því það var algjört myrkur. Áður en ég veit af er ég kominn á eitt það stærsta vegasalt sem sögur hafa farið af, rennandi niður brekkur og fellandi fólk. Það er frekar erfitt að lýsa þessu en þessi stund var í alvörunni ein sú ótrúlegasta sem ég hef átt.
Og eina slæma við þessa ferð var að hún þurfti því miður að enda.

Sýningin

Áður en maður vissi af var komið að frumsýningardegi. Allir ógeðslega spenntir. Byrjuðum daginn á skella okkur í sund og svo var farið til mömmu hennar Siggu og þar fengum við ógeðslega góða mexíkóska súpu og fullt af nammi. Alveg eins og það átti að vera.

Síðan um kvöldið var sýnt og eins og alltaf þá eru eitt það skemmtilegasta sem manneskja getur gert er að frumsýna leikrit. Öll vinnan sem maður hefur lagt í þetta og svo spennan að um kvöldið er maður að fara halda upp á eitthvað með því fólki sem maður hefur verið með undanfarnar vikur.

Sýningarnar gengu mjög vel og var alltaf uppsellt (nema einu sinni) og á sumum sýninginum þurfti fólk að sitja á gólfinu. Þó að mér hafi fundist sýning vera góð er eitt sem stendur upp úr en það eru leikhópurinn. Allir krakkarnir Bjarni Á (BÁ), Bjarni G(BiG), Halla, Halldóra, Hanna, Renaud (frakkinn), Salóme(salami), Siggi, Sigga og Svava. Jú og svo leikstjórinn og hinir í tækni grúbbunni og því öllu. Við erum bara öll orðin ógeðslega góðir vinir og ég vona virkilega mikið að við munum taka þetta upp í sumar.

KV. Leynó ........;)

Nei nú get ég ekki Windows Vista

2009-04-09T16:48:00.007Z

Okey ég vil byrja á því að lýsa yfir stríði gegn Windows Vista forritinu. Ég hata það. Ég sé ekkert oftar en "program not responding" og síðan bíð ég og bíð og allt í einu virkar það.
Af hverju þá að segja mér að það virkar ekki? Þetta er ekki það eina því einnig er útlitið ljótt, erfitt að skilja, hægt í vinnslu og bara algjört bull. Meiri segja hefur Bill Gates viðurkennt að þetta væri hugsanlega hans stærstu misstök á ferlinum.

Síðan áðan toppuðu þeir alla vitleysuna. Ég var byrjaður að skrifa blogg og var bara að skemmta mér. Svo allt í einu ýtti ég á eitthvað og þá ákveður skjárinn að snú sér 90 gráður og ekki nóg með það þá virkaði músin líka öfugt. Sjúklega pirrandi.

Ég vissi ekkert hvað ég átti að gera, þannig ég byrjaði bara að ýta á alla takkana, slökkva á tölvunni og að lokum gúglaði ég þetta. Loks fann ég út að ég hafði ýtt á Ctrl og Alt og svo á einhverja ör og þá bara flippast skjárinn, til hvers? hvenær á eiginlega að vera betra að hafa skjáinn á hlið?

Árshátíð Mágusar

2009-02-20T01:27:00.019Z

Ég er að fara á Árshátið á eftir. Þar sem þetta er aðeins betur planað hjá mér en í fyrra þá verður þetta geðveikt núna. Málið er það að ég hélt alltaf að tvítugsárið mitt myndi vera árið það sem ég fengi endalaust af fríu áfengi, sem var svona semi rétt. Hins vegar þegar ég byrjaði í Háskólanum komst ég að því að þau ár verða ár frís áfengis. Við bókstaflega höfum nánast ekki þurft að kaupa okkur einn drykk.
Ótrúlegt en satt þá er árshátíðin eini atburðurinn sem við þurfum að kaupa á barnum og það getur verið ansi dýrt. Fólk kann samt að redda sér og drekkur bara þeim mun meira í fyrirpartíunum.

Þannig í fyrirpartýinu í fyrra hellti ég í mig og endaði svo blindfullur í byrjun árshátíðarinnar. Soldið sama stemming og var á menntaskólaböllunum, víman átti að endast út kvöldið.
Þetta var frekar slæmt því t.d var ógeðslega fínn matur, nauta-carpaccio, kjúllingur og eitthvað meira fínerí. Og þar sem ég var á perunni þá hakkaði ég þetta bara í mig. Ekki falleg sjón. Versta við þetta er að ég hefði alveg eins getað étið hamborgara, mér hefði fundist það eins.

Núna í ár ákvað ég sko að fara all-in. Ég hef verið í átaki, ræktin á fullu og svo, ekki spyrja mig af hverju, þá fór ég í ljós. Ég ætlaði að vera sætur. Sem ég er.
Ég fór í ljós og var alveg góður, tveimur dögum seinna skellti ég mér aftur (á aðra stofu reyndar) og viti menn ég endaði rauðari en allt.
Þegar ég er heima þá hef ég reynt að vera eins ber og með eins mikið krem á mér og ég get. Ástríði til mikillar gleði.Best var þegar hún og vinkona hennar voru heima að horfa á sjónvarpið og ég á milli þeirra og allur í kremi. hahaha

"heitur, heitari, heitastur"

Hins vegar hefur þetta lagast að mestu og er ég núna smá rauður, smá brúnn en samt eiginlega bara hvítur. Ég er núna að leggja löka hönd á dressið og svo er bara að skella sér út.

Planið núna er að drekka 1-2 bjóra í fyrirpartíinu. Mæta svo í matinn og horfa á skemmtiatriðin. Þegar því er lokið ætla ég svo að bjóða einhverjum snillum heim og þar þömbum við og mætum svo bara aftur eldhress.

Nú er bara að vona að kvöldið verður epískt og skemmtun í algjöru hámarki.

175 manns bara í gær

2009-02-07T15:33:00.003Z

Váááá, samkvæmt teljaranum mínum, voru 175 heimsóknir á síðuna í gær. Sem gerir 483% aukningu frá því sem telst venjulegt sem er í kringum 20.

Framboð mitt til Röskvu

2009-02-05T16:48:00.005Z

Ég vil taka það fram að að það er ástæða fyrir því að ég birti þetta í kvöld en ekki á morgun. Ástæðan er sú að í nótt mun koma í ljós hvor unnu kosningarnar til Stúdentaráðs og Háskólaþings í Háskóla Íslands. Ef ég hefði birt þessa grein á morgun og tapað hefði ég bara verið tapsár, og ef ég hefði birt þessa grein og unnið hefði ég bara verið að nudda tapinu í andlitið á Vöku. Það er ekki ástæðan fyrir þessu heldur frekar að vekja fólk til umhugsunar hvort siðferði í pólitík skipti einhverju máli.

Ég fékk símtal frá honum Þorleifi Erni þar sem hann spurði mig hvort ég hefði áhuga á því að taka að mér 4. sæti á lista Röskvu til Háskólaþings. Ég var búin fyrir að taka þá ákvörðun að ég vildi alls ekki taka beina afstöðu í flokksbundnum málum útaf ýmissa ástæðna t.d vegna þess að mig langar soldið núna að sækja um að vera fréttamaður og tel ég nauðsynlegt að vera óhlutdrægur ef þú ætlar þér að vinna það starf vel.

Eftir að hafa vellt þessu þó fyrir mér og ekki getað neitað þeirri staðreynd að ég væri á "já" ári, þá ákvað ég að taka þátt. Sérstaklega vegna þess að Röskva og Vaka er óflokksbundin og ég því aðeins að vinna fyrir hagsmunamálum nemenda Háskóla Íslands.

Áður en ég veit af er ég farin í sumarbústaðaferð með Röskvu í málefna vinnu. Og þá kom í ljós að þetta á bara nokkuð vel við mig. Vinna með ótrúlega hæfu fólki að sömu markmiðunum. Ég var líka sérstaklega ánægður að átta mig á því að þó að ég var nýr og kunni/vissi ekki jafn margt og margir aðrir þarna þá var samt ekki bara hlustað á mann heldur maður spurður beint hvað manni fannst, eins og mín skoðun skipti í alvöru máli. Fannst líka mjög merkilegt hvað allir tóku þessu alvarlega. Maður hélt fyrir fram að þessi ferð væri mest bara fyllerí en þegar ég kom á staðinn kom í ljós að það væri bannað að opna sér bjór fyrr en öll málefnavinnan væri búin, þetta mat ég líka mjög.
Ég hef kynnt mér málin mjög vel og í dag þekki ég flest öll mál nokkuð vel og sérstaklega þau stóru. Ég hef myndað mér skoðun og veit hverju mig langar helst að berjast fyrir.
Annað mál sem ég var einstaklega ánægður með hjá Röskvu var að það er stefna þess að tala alls ekki illa um vöku og vökuliða. Röskva talar um sín málefni og eyðir ekki orku í að rakka aðra niður. Þar sem ég vil halda friðinn og nenni ekki að missa vini útaf einhverju svona bulli þá heillaði þetta mig mjög.

Eitt annað sem ég óttaðist mjög var að þeir vinir mínir sem væru í Vöku myndu afneita mér og neita að eiga samskipti við mig á meðan, já sumir taka þessu það alvarlega að það gæti alveg verið til í dæminu. Hins vegar reyndist það bara alls ekki vera þannig, þeir aðilar voru bara ef eitthvað er enn meira næs og maður átti mjög auðvelt með að spjalla við það.

Hins vegar þá leið á kosningabaráttuna og hún var erfiðari og mikil spenna byrjaði að myndast milli fylkinga. Við heyrðum mjög oft að vökuliðar væru að segja að við værum sammála eða stæðum fyrir eitthvað sem við gerðum alls ekki. Við heyrðum þau gagnrýna eitthvað sem þau vissu alveg fyrir víst að var ekki rétt. Auðvitað verður það svo að viðurkennast að mjög líklega gætu þau sagt sömu sögu. Þetta gerði það að verkum að hiti byrjaði að myndast í fólki og ekki veit ég hvernig Vaka vann en við í Röskvu þurftum oft að minna hvort annað reglulega á að vera heiðarleg og hugsa fyrst og fremst um okkur.
Ég afsakaði þetta alltaf bara á því þetta væru einhverjir svartir sauðir innan hvorri fylkingu sem væru að breiða þessari vitleysu og það væri ómögulegt að vera sár út í einhvern eða kenna einhverjum einum um. Því ekki vildi ég dæma einhvern fyrir eitthvað sem sá sami átti ekki skilið.

Á þriðjudaginn var seinasti dagurinn sem mátti birta eitthvað. Ég mæti í skólann um hádeigi, fer í einn stofugang og svo bara í háskólabíó til þess að vera í borðsetu. Þegar ég mæti þangað er mér sagt frá því að Vaka hefði verið að taka einhver fáranleg stunt þennan daginn.
Þau hefðu sem sagt sett á alla bíla á háskólasvæðinu gervi stöðumælasektir sem voru með mjög villandi upplýsingum, gáfu til kynna að röskva væri með gjaldskyldu og fleira. Allt gert til að næla í atkvæði. Þessi hugmynd að dreifa stöðumælasektum er ótrúlega góð, ef þau höfðu einfaldlega komið með réttar upplýsingar og gert þetta rétt. Þannig er það alveg óskiljanlegt af hverju þau þurftu endilega að fara hina leiðina.
Svo höfðu þau einnig birt grein eftir Mörð Árnason sem hafði komið fyrir nákvæmlega ári síðan á vef Samfylkingarinnar. Hann var þá að hvetja fólk til að kjósa Röskvu. Þessi grein fékk að standa í nokkrar klukkustundir og endaði þannig að hann var rekinn sem vefstjóri Samfylkingarinnar. Með þessari grein vildu þau í Vöku sína fram á að við værum alls ekki óflokksbundin. Sem er enn og aftur ein tóm lygi og bara stunt til að reyna að næla sér í atkvæði.

Það sem mér þótti leiðinlegast við þetta er að í þetta skipti gat ég alls ekki kennt bara örfáum vitleysingum um sem væru þá bara að tala útum rassinn á sér. Þetta voru það stórar aðgerðir og dreift í það mörgum eintökum að flest allir Vökuliðarnir hafa séð þetta. Reyndar veit ég fyrir víst að það voru ekki allir sem sáu þetta og heldur ekki allir sem samþykktu þetta innan vöku. En samt sem áður flestir, því miður.
Og VERSTA við þetta er að þau komu með þetta seinasta daginn þannig við gátum með engu móti komið með mót svar gegn þessu. Soldið eins seinasti ræðumaðurinn í MORFÍS, en hann getur komið með fullt af staðreyndarvillum og bulli án þess að andstæðingurinn getir sagt neitt.

Og þar sem ég er í Röskvu finnst mér alveg ÖMURLEGT að það sé verið að ljúga upp á mig og fyrir það sem ég stend. Ég er ekki flokksbundin og ég myndi aldrei samþykkja gjaldskyldu á bílastæðin. Og ég get staðhæft það að ég hefði aldrei samþykkt þessar aðgerðir ef einhver í okkar röðum hefði ætlað að koma með svona trikk á Vöku.
Þar sem mér fannst þetta svona fáranlegt ákvað að ég að fara tala við nokkra vini mína í vöku um þetta. Þar sem það samtal var trúnaðarmál ætla ég ekkert að segja hvað við töluðum um beint. En eitt verð ég þó að nefna. Einn af þeim sagði þetta: "Þetta er það sem gæti skilið á milli sigurs og taps" og þá svaraði ég "veistu ef þið viljið vinna á lygum og þess háttar vitleysu, gjörðu svo vel".

Þetta ALLT er að mínu mati siðferðislega rangt og algjörlega ömurlegt að þau þurftu að fara í þessar aðgerðir. Ef við töpum í kvöld getum við gengið burt með tap á herðum okkar en í það minnst vitandi að við breyttum rétt á meðanu þau þurfa að hafa það á samviskunni að sigurinn sé sýktur af óábygðum aðgerðum og bulli.
Ef það fer hins vegar á hinn veginn að við vinnum án þess að hafa tekið þátt í sandkassapólitík getum við verið hæst ánægð með allt en þau þurfa að taka því að þau töpuðu og köstuðu steinum.

En eins og ég sagði þá get ég í það minnst gengið frá þessum kosningum þannig að ég kom aldrei illa fram, talaði aldrei illa um neinn, gerði alltaf það sem hjartað og samviskan sagði mér að gera.
Það er eitthvað sem ég get verið sjúklega sáttur með.........

YES/JÁ

2009-02-05T16:37:00.003Z

Sjaldan hef ég haft jafn mikið að gera og nákvæmlega núna. Ég er í stúdentaleikhúsinu, skólanum, framboði fyrir Röskvu, vinnu og Ræktinni, jú og oftast í matarátaki.
Þetta er í raun oft það mikið að ég hef hvorki tímann né viljan til þess að sinna þessu öllu en ég reyni. Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að mér líður best þegar það er mikið að gera hjá mér og þegar ég er reglulega í kringum fullt af fólki.

Ástæðan fyrir þessu öllu er einföld. Í byrjun janúar fór ég á YES MAN með Jim Carrey. Mér þótti hún ótrúlega góð og hugmyndafræðin bakvið myndina er yndisleg og sjúkt spennandi. Fyrir þá sem hafa ekki séð hana þá gengur hún út á að maður segji já við ÖLLU og þá munu frábærir hlutir gerarst.

Allavega eftir að ég kom heim átti ég erfitt að hætta að hugsa um hana. Þannig þegar ég sat þarna einn fyrir framan tölvuna, á nærbuxunum og var að láta mér leiðast. Tók ég þá ákvörðun að árið 2009 skildi vera "já" árið mitt. Árið sem ég myndi taka lang flestum tilboðum, vera ofur aktívur og gera eins mikið og ég gæti.

(þetta er auðvitað að því gefnu að ég mun ekki gera eitthvað fáranlegt og heldur ekki leyfa fólki að komast upp með að nýta sér þetta um of).

Hrekkur/atvik/ævintýri

2009-01-10T01:23:00.009Z

Seinustu daga hef ég verið aleinn að læra í höfuðstöðvunum. Ég er að taka sjúkrapróf og því er gengið sem er venjulega með mér ekki á staðnum. Svo í gær var ég alveg uppgefinn eftir að hafa leyst erfiðasta dæmi í heimi og vildi því fagna með vþí að fá mér að eittthvað í svanginn. Ég bið nokkra gæja um að passa dótið mitt og rýk af stað.
Þegar ég kem svo aftur, tilbúinn í lærdóminn, og fletti á næstu auðu blaðsíðu í stílabókinni minni og blasir þá við mér skilaboð, ástarjátninga skilaboð. Rosalega var ég hissa!

Bréfið var eitthvað á þessa leið:

(mynd af hjarta og inn í því stóð)

"Hæ sæti"

(hliðin á hjartanu stóð svo)

"Eg sé þig oft hérna
og finnst þú svo sætur...
þori samt ekki að tala
við þig.
Áramótaheitið var samt
að prófa nýja hluti, langar
að prófa þig ;)
Ég adda þér á facebook á
næstu dögum...sendu mér msg
xxxoooo"

Nú var ég alveg agndofa og örugglega hefði það verið mjög fyndið að sjá mig lesa bréfið! Mín fyrstu viðbrögð var að líta upp og kíkja í kringum mig, sjá hver væri að djóka í mér/horfa á mig. Sá engan og stóð því upp og gekk á þau borð sem ég þekkti einhvern og tékkaði á skriftinni til þess að bera saman. Engin sem ég sá var með sömu skrift og þá vissi ég ekki hvað ég átti að gera við mig. "Á ég að segja einhverjum þetta?" hugsaði ég. "eða á ég bara að láta eins og ekkert sé og sjá hvað gerist?".
Ég ákvað að spyrja gæjana sem voru að passa dótið mitt hvort að þeir könnuðst við að einhver var að róta í dótinu en þeir stóðu á gati.

Þannig mín niðurstaða var:
Ég held að það séu svona 97% líkur á að þetta sé djók, 1% líkur að hún hafi ruglast á manneskju og 2% líkur að þetta sé í alvörunni stelpa(vonandi) sem finnst ég í alvöru sætur. En það er eitthvað sem tíminn leiðir bara í ljós. Allavega hvernig sem það fer þá er þetta skemmtilegur hrekkur/atvik/ævintýri. Eitthvað sem gefur lífinu lit.

---------

Annað að frétta er að ég og Ástríður vorum að djóka í gær með að gera einhverjar karate æfingar. Við vorum að leika okkur að sparka eins og hátt og við gátum og gera svona karate spörk eins og er í "Karate kid" myndinni. Ég var náttúrulega ótrúlega góður í þessu því eins og þá var ég í gamla daga að æfa. Var sem sagt með alla tæknina, en ekki alveg jafn liðugur og Ástríður sem var í fimleikum. Þetta var sjúkt gaman og við hlógum og hlógum.
Nema hvað að síðan vakna ég í morgun og er að drepast í rassinum, nánar tiltekið rassvöðvanum (hægra megin). Fyrst hugsaði ég að þetta hlyti að vera eftir sund ferðina daginn áður en eftir að hafa rætt þetta við hana ástríði þá benti hún mér á að þetta væri frekar eftir karate æfingarnar, sérstaklega vegna þess að þetta var bara hægri rasskinninn. Hugsanlega væri ég bara með marin vöðva eða eitthvað álíka.

Þannig niðurstaðan var:
Ég verð að fara gera þetta oftar því það er náttúrulega sjúklega vandræðanlegt að slíta næstum af sér rassinn við að taka nokkur spörk.

Ástríður

2008-12-30T00:49:00.010Z

Ég er ekki búin að tilkynna umheiminum að hún Ástríður er flutt inn til mín. En hér kemur það:

Þetta gerðist mjög hratt, fékk símtal, héldum fund, fór til Finnlands, kom heim og hún flutti inn.
Einum og hálfum mánuði seinna verð ég að segja að ég get ekki verið ánægðari í augnablikinu með sambýling. Þetta hefur verið ógeðslega kósý og djöfulli gaman, hlægjum fullt og segjum hvort öðru sögur af djammferðum og vandræðanlegheitum. Bara eins og það á að vera.

En annað sem við verðum að hafa á hreinu að hún er náttulega ekki í lagi!!!

Í fyrsta lagi er hún með það mesta kaup æði sem ég hef ævinni vitað um og ég hef t.d deitað stelpu sem var mjög langt leidd. Ástíður getur einfaldlega ekki hætt að kaupa hluti.
Fyrstu dagana kom hún með eitthvað í íbúðina á hverjum degi. Flest allt hlutir sem ég átti fyrir en það skipti engu því þetta gladdi hana svo.
Það sem mér þótti mest gaman er hvernig hún reyndi að breyta íbúðinni í dýragarð. Fyrst var það mynd af einhverjum apa og daginn eftir kom hún með einn mest "creepy" kertastjaka sem sögur hafa farið af. Hann er sem sagt haus af hreindýri og er bleikur í þokkabót. Henni finnst hann geggjaður enn mér ekki. Fyrst setti hún hann inni í stofu en einhverja hluta vegna (ég skil það bara ekki) var hann alltaf kominn inn í herbergið hennar á meðan hún var í vinnunni. Síðan þegar ég vaknaði daginn eftir var hann kominn aftur inn í stofu.

Við ákváðum að prófa að setja skónna út í glugga og sjá hvort að Jólasveinninn myndi gefa okkur eitthvað fínt. Og þar sem við vorum nú svo ótrúlega þæg fengum við lang oftast eitthvað í skóinn. Ég fékk einnota dvd myndir, nammi og lítið jólatré. Hún fékk t.d Royal búðing, sígópakka, bangsa og DVD mynd. Jú og svo fékk hún einu sinni kartöflu sem var með rass. Mér þótti það ógeðslega fyndið, henni ekki jafn.

Ég gæti sko skrifað 25 bls ritgerð um hana og trúið mér það mun ég gera. En hins vegar get ég ekki skrifað það allt í einu því í hreinskilni þá myndi engin nenna að lesa það, ekki einu sinni framtíðar-Jakob. Næst mun ég þó skrifa um hana og sjónvarp (og stelpur ef útí það er farið).

"Ástríður að segja sögu: "Gæjinn var að reyna við mig en ekki séns, hann var eins og rass í framann, svona einhvern veginn"

______________________________________________________________

Í Fjórða sæti yfir best leiknu karakterar er engin annar en John McClane úr Die hard myndunum, leikinn af Bruce Willis. Það sem gerir hann að svona geggjuðum karakter er of margt. Hann er of harður, sjúklega orð heppinn, með endalaust af one-linerum, ekki of týpískur en samt nógu og svo segir hann setninguna "Yippee ki-yay, motherfucker" sem engin veit hvað þýðir en er bara of töff.

Það var helgi

2008-12-04T23:39:00.004Z

Vinkona mín sem mér þykir ótrúlega skemmtileg og er smá seinheppin tókst nýlega að gera frábæran hlut.

Það var helgi

Hún byrjaði að drekka, fór niðrí bæ, skemmti sér konunglega og nældi sér í gæja. Þau fóru heim saman. Vöknuðu svo daginn eftir og voru rosalega fersk. Allt var frábært.
Daginn eftir fer hún á aftur á djammið í von um að finna þennan gæja. Sem og hún gerði, nema hvað að í þessu tilviki var hann ekki til í að koma heim, fannst þetta vera ganga og langt.

Að sjálfsögðu var hún ekki sátt en ákvað að láta þetta ekki eyðileggja allt og fór bara að leita af nýjum gæja sem væri enn sætari enn hinn. Sem hún gerði. Þau fóru heim saman. Vöknuðu daginn eftir rosa ferk. Spjölluðu fullt saman og allt var frábært.
Nokkuð dugleg stelpan.

Síðan kem ég inn í söguna. Ég fékk að heyra þetta frá henni í brunch á sunnudeginum. Ég þekki báða gæjana lauslega en úr sitt hvorri áttinni. Þess vegna var ég ógeðslega hissa þegar ég var að læra upp í skóla (mánudeginum eftir þessa helgi) og sé ég þá ekki bara vera að læra saman. Bara eins og þeir væru bestu vinir.
Ég hafði ekki hugmynd um að þeir þekktust og hvað þá að þeir væru góðir vinir. Ég er svona 99% viss um að hvorugur vissi af hinum með gellunni.
EN eins og stelpur þá eiga strákar það til að slúðra (monta sig, fer eftir því hvernig er litið á það) og er ég alveg viss um að þeir hafa sagt hvorum öðrum að þeir fóru heim með gellu um helgina.

DJFÖULL HEFÐI ÉG VERIÐ TIL Í AÐ SJÁ FRAMAN Í ÞÁ ÞEGAR ANNAR HVOR ÞEIRRA SPURÐI HVAÐ GELLAN HÉT!!!!!! HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAH

______________________________________
Í fimmta sæti yfir best leiknu karektera er : Karakter sem er lítt þekktur en er snilld. Hann heitir sem sagt Rugy Rhoda. (ha? hver í andskotanum er það eiginlega). Það er sem sagt útvarpsmaðurinn í Fifth Element leikinn af Chris Tucker. Sjaldan eða jafnvel aldrei hef ég séð mann koma inn í mynd með jafn mikla orku og í nákvæmlega einu atriði í þessari mynd. Hann er mjög fyndin týpa og ógeðslega vel leikinn. Þess vegna á hann skilið 5.sætið!

Hamborgarafjallið

2008-12-03T21:54:00.008Z

Fyrir tvem dögum vorum við nokkrir strákar (ég, Röggi, Hjörtur og Gestur) í krónunni að kaupa eitthvað möns til að jappla á meðan við lærðum. Þá duttu strákanir inn á samræður um að þeim langaði svo að kaupa ógeðslega mikið af hamborgurum, elda þá alla í einu og stafla þeim upp eins og í Andrés Andar blöðunum. Mér fannst hugmyndin fyndin en alls ekki eins góð og þeim.

Ég vaknaði í morgun um 08:30 við símtal frá honum Rögnvaldi. Ég var sko ógeðslega þreyttur en hann var hins vegar eins "spennt táningsstúlka á eiturlyfjum" því í dag var dagurinn sem við ætluðum að kaupa 40 stykki af hamborgurum og elda alla í einu.
Ég tilkynnti honum að það væri ekki séns að ég væri að fara vakna strax því ég hafði farið seint að sofa og þó að þetta væri góð hugmynd þá langaði mér að sofa aðeins lengur.
Tvem til þrem tímum seinna vakna ég, fer á fætur og hringi í Rögnvald. Þá var hann mættur til Hjartar, planið var að elda hamborgaran heima hjá honum.

Ég dreif mig til hans og þegar ég kom þangað var Röggi byrjaður að steikja. Þeir höfðu keypt bjór og nóg af kóki og eitthvað annað snarl. Ég hendi skóladótinu frá mér og byrja að hjálpa honum að elda hamborgarana, steikja beikonið, skera grænmetið og það allt.
Eftir smá átta ég mig á því að þetta var ekkert eðlilega mikið af hamborgurum og ekki bara það heldur get ég svo svarið það að ég hef aldrei verið með eins mikla fitu framan í mér. Einnig var steikingar lyktin svo mikil að mér sveið í augun(og það hélt alveg áfram þó að við vorum löngu hættir að elda).
Í heild tók í það minnst klukkutíma að steikja borgarana.

Þegar við vorum svo alveg að verða búnir þá komu hinir strákanir og við hjálpuðumst að raða þeim í hrúgu og settum síðan allir saman seinasta borgarann á fjallið. Vááá hvað þetta voru margir hamborgarar.
Við settumst niður skáluðum og byrjuðum að hakka í okkur. Þegar við vorum búnir með tíu hamborgara sátum við fitubollunar ónýtir og að drepast í maganum af seddu. Það var samt í alvöru eins og það hefði ekki verið búið neitt af fjallinu, bara rétt toppurinn farinn(sjá mynd).
Það verður að viðurkennast að þetta var frekar vitlaus hugmynd en samt verður þetta dagur sem ég mun aldrei gleyma.

_________________________________
Í 6. sæti yfir best leikni karekterinn er DR.Evil leikinn af Mike Myers. Ég veit ekki alveg afhverju mér finnst hann eiga skilið þetta sæti. Listinn er alls ekki óbreytanlegur þannig við sjáum til. Hins vegar verður að viðurkennast að frasanir og allt sem tengist þessum karakter er algjör snilld. Sbr. Mini me.

Djöfulsins kreppa - varúð ekki jólafærsla

2008-12-03T01:47:00.007Z

Ég einfaldlega hata þessa andskotans Kreppu. Mér finnst alveg fáranlegt hvað allir eru allt í einu orðnir hagfræðingar og vita hvað eiga að gera til að leysa vandamálið. Einnig finnst mér fólk á alltof miklum nornaveiðum og það eyðir öllum sínum kröftum í að kenna einhverjum um, því færri sökudólgar því betra.
Ég las í einhverri grein núna nýlega að einhverjum sérfræðingi finnst við einblína á vandamálið. Hann rökstyddi það með því að: Í kínversku er orðið krísa táknað með tveimur táknum, annað táknið merkir háski á meðan hitt er tækifæri. Og er ég alveg sammála því. Fólk einblínir á það neikvæða, alltaf. Í kreppunni eru alveg tækifæri líka, það er bara erfiðara að sjá þau núna.
Samt kannski ekki beint fólkinu að kenna því flest allir skilja ekkert hvað er í gangi og eru bara hræddir og reiðir. Fyrir utan auðvitað atvinnu-mótmælarana þeir eru alsælir, hafa aldrei haft jafn mikið að gera.

Ég lít á þetta þannig að við vorum öll á fylleríi (reyndar mismikið) og núna er bara þynnkan. Hún er slæm en hún mun líða hjá. Og ef ég kvóta í Frank Sinatra:

"I feel sorry for people who don't drink. When they wake up in the morning, that's as good as they're going to feel all day. "

Sem sagt þegar þetta ástand er liðið þá munum við öll vakna og í raun aldrei hafa liðið betur. Þjóðfélagið ætti jafnvel að vera enn heilbrigðara fyrir vikið.

Mér líkar samt mjög illa við þessa blessuðu kreppu því ekki aðeins hefur hún tekið af mér peninga heldur er þetta það eina sem fólk talar um. Og viti þið hvað ég held að kreppan sé hugsanlega leiðinlegasta umræðu efni sem til er. Reyndar er það svo leiðinlegt að ég er að pæla að hætta að skrifa þessa færslu. Jebb þetta er bara of boring.

ps. ég hef tekið þá ákvörðun að taka ekki þátt í neinu pólitísku á Facebook, því það er alveg ömurlega ómálefnanlegur staður en aðalástæðan er samt að það er keppnisleiðinlegt.

______________________________________
í 7. sæti fyrir best leikni karakter er Guido Orefice. Fæstir myndu þekkja nafnið á karakternum en allir vita samt hver hann er. Hann er s.s gæjinn í myndinni la vita é belle. Sjaldan hefur mér liðið jafn illa en samt vel á sama tíma og þegar ég h0rfði á þessa blessuðu mynd. Allt þessum karakter að þakka.

1. des, Ég sá mömmu kyssa jólasvein

2008-12-02T01:48:00.007Z

Jól, oohh jólin. Ég elska jólalög, jólanammi, jólakúr, jólatré, jólagjafir, jóladjömm, jólakærustur, jólaböll, jólamat, jólalabb niður laugaveginn á þorláksmessu, jólaljós og þannig gæti ég talið upp endalaust, sem sagt ég elska jólin.
Ég held að ástæðan fyrir því að ég elska jólin svo mikið er vegna þess að þegar ég var lítill þá leið mér alltaf svo vel um jólin. Jólin í minni fjölskyldu voru þannig að allar áhyggjur voru settar til hliðar (allavega fengum við systkynin ekki að finna fyrir vandræðum sem tengjast buddunni og fl.) . Soldið eins og þegar við fórum til útlanda, allir ALLTAF í góðu skapi.
Jólin eru í raun eins og langt afmæli, allir eru skemmtilegir við þig, með hverjum degi verða þau alltaf skemmtilegri, svo færðu góðan mat og toppar það síðan með því að opna gjafir. Er hægt að hata það?

Ég er vanur að fara til ömmu Sonju á jólunum. Þá koma flest öll börnin hennar og börn þeirra og þegar allt er talið erum við svona 15-25 talsins. Þannig bara það að opna gjafinar tekur einhverja þrjá klukkutíma. Ég á meira segja mjög erfitt að ímynda mér hvernig jólin væru í rólegheitum, heima og allir uppáklæddir. Mér finnst meira segja eitthvað skrítið við það að fara í fínu fötin og ekki fara út úr húsi og svo bara úr þeim og aftur að sofa. En þannig eru samt jólin hjá flestum.

Mér finnst líka að engin ætti að vera einn á jólunum. Ég er meira segja með plan ef ég skyldi einhvern tímann lenda í því. Þá myndi ég borga auglýsingu í eitthvað af stærri blöðunum og í henni stæði eitthvað á þessa vegu:
"Er einn á jólunum og veit að það eru fleirri í sömu sporum og ég. Af hverju ekki að við einmannalingarnir eyðum þeim saman" svo myndi ég stinga upp á því að allir kæmu með eina gjöf og svo dregið um hver ætti að fá hvaða gjöf. Kokkaður væri svo góður matur og haft gaman.

Ég ætla að skrifa hér á þessu jólatímabili eitthvað frá mér eða eitthvað sem mér þykir persónulega mjög merkilegt við jólin og öllu sem tengjast þeim. Kannski eitthvað annað en við sjáum til með það.

Ég sá mömmu kyssa jólasvein

Mér finnst lagið "Ég sá mömmu kyssa jólasvein" eitt besta jólalagið. Ekki vegna þess að það er svo skemmtileg, eða vegna þess að það kemur mér alltaf í svo gott skap. Neibb ástæðan fyrir því að mér finnst það svo frábært er vegna þess að það hefur þann merkilegasta texta sem ég veit um.
Þegar ég var lítill þá var ég handviss um að mamman væri bara að kyssa einhvern af þessum 13 jólasveinum. Ég hafði meira segja miklar grunnsemdir um að það væri gluggagægir en ekki spyrja af hverju.
Síðan einhvern tímann á lífsleiðinni, í mínu tilviki þegar ég var 14 eða 15 ára en þá sat ég í strætó og var bara eitthvað að hugsa. Datt inn á að hugsa um þetta lag og fór að raula textann. Síðan eins og þruma úr heiðskíru lofti þá rann það allt í einu upp fyrir mér "jááááá það er ekkert verið að tala um að jólasveinninn sé að kyssa mömmuna, jólasveinninn er í raun pabbinn". Mamma er ekkert að halda framhjá og pabbanum finnst það bara alls ekkert gaman. (Reyndar finnst honum það gaman en af allt annari ástæðu blikk-kall.)

Ég hef sagt mörgum þetta og sumum finnst þetta alveg ofur leiðinleg saga á meðan sumum finnst hún sjúklega merkileg og muna jafnvel eftir þessu eða hvernig þeir upplifðu þetta.

Kv. Skaðabótajakob
___________________________
Í 8. sæti er það Forrest Gump. Hann er svo skemmtilega einfaldur en samt svo ógeðslega mikið við öll eitthvað. Þarf ekkert að útskýra það meir.

Fría staupið

2008-10-08T15:21:00.006Z

Ég lennti ótrúlega skemmtilegu mómenti um helgina. Ég var við barinn að tala við einhverja stelpu, sem er svo sem ekki frásögu færandi nema hvað að stelpan sem vinnur á barnum kemur til mín og gefur mér staup og segir það vera frá manneskju sem stendur hinum megin við barinn. Ég sé að það er hann Teitur félagi minn.
Þið trúið því ekki hvað ég var glaður. Ég var svo glaður því að ég hef aldrei lennt í því áður að einhver gefi mér skot bara sí svona, upp úr engu. Þetta var líka svona yfir barinn eða nákvæmlega eins og í bíómyndunum. Hann gaf mér líka það án allra skuldbindinga, þetta var pure góðverk. Ég veifa til hans sælbrosandi með þökk og tek staupið.....

Helvítis aulinn hafði látið barkonuna gefa mér vatn í staupglas. Hahahah. Djöfull var ég sár. Ég sem hafði verið svo glaður, lennt í einhverju sem ég hef aldei áður lent í en svo var það bara tekið frá mér. Ég lít á hann og sé að hann er bara einn að skellihlægja. Ég bölva honum og tilkynni honum(glottandi) hversu sár ég væri. Hann má samt eiga það að þetta var djöfulli gott grín.

ps. seinna um kvöldið gaf hann mér samt staup

---------------------------------------------------------------
Í 9.sæti sem "best leikni karakter" allra tíma er Bond, James Bond. Ég gat ekki valið milli þess hvort að það væri þegar Sean Connery lék hann eða Daniel Craig. Í raun er það líka helst bara ímyndin af Bond. Hún er nóg ein og sér.

Besta hitt og þetta

2008-10-07T21:20:00.004Z

Fólk spyr oft hvað manni finnst best. T.d hver er þinn uppáhalds matur, leikari, mynd og svo framvegis. Ég hef ákveðið að gera nokkra svona lista og munu þeir birtast í lok hverrar færslu. Bara sem lítil viðbót.
Fyrsti listinn sem ég gerði var "bestu leiknir karakterar" allra tíma. Linkurinn á síðuna er hér. Einnig verður svo linkur hér til hliðar. En Okey þá er það 10 sætið.

Í 10. sæti sem "best leikni karakter" er Leo Getz leikinn af Joe Pesci(lék einnig annan bófann í Home Alone). Karakterinn kemur fram í Lethal Weapon seríunni. Það sem mér finnst svo mikil snilld við þennan gæja er að hann þegir bókstaflega aldrei og er alveg skemmtilega óheppinn. "okey, okey, okey" kækurinn hans er líka snilld.

Berlínarferð - Rútuferð - 2.færsla

2008-10-07T01:35:00.020Z

Við vöknuðum eldsnemma (miðað við það að við erum báðir soddan svefnpurkur) og drifum okkur út. Þar sem að ég er alveg sjóaður í lestakerfinu í London hélt ég að það væri ekki mikið vandamál fyrir mig að taka lest í þýskalandi. Ég hefði rangt fyrir mér. Þetta gekk ömurlega, við tókum lestina í ranga átt og vorum bókstaflega klukkutíma að fara leið sem annars hefði aðeins tekið 15 min.
Svo gerðist soldið skrítið. Ég stend þarna eins og versti túristi með kortið mitt (eiginlega inn í því eins og Joey í friends) og þá kemur upp að mér kona og byrjar að spyrja mig til vegar og það á þýsku. Ástæðurnar fyrir því að mér þótti þetta skrítið eru:

1. Ég tala ekki þýsku (en hvernig áttu hún að vita það?)
2. Vegna þess að mér finnst ég rosalega ekki þýskur í útliti (frekar sænskur eða eitthvað)
3. Við litum báðir mjög mikið út fyrir að vera túristar
4. Ég hélt á korti
5. Eins og ég leit út þá hefði ég getað verið orðabókaskilgreiningin á orðinu TÝNDUR
6. Tilviljun? Nei, þetta gerðist ekki bara einu sinni heldur oft.

Að lokum komumst við samt á stöðina sem við vildum fara á: AlexanderPlatz. Það er víst einhverskonar "center" og t.d er TV turninn þar. Við héldum að þar hlyti allt að vera allavega það sem við vorum að leita af en það var svona rútur sem fara í hringinn í kringum borgina á alla helstu staðina.
Ótrúlegt en satt þá var, að okkur fannst, nánast engin á þessu torgi, allavega ekki miðað við stærð. Og þá vorum við lost, því við héldum að þar væru rútur, pulsusalar og veitingastaðir. Í staðinn fengum við örfáa pönkara og nokkra túrista sem voru að hanga hjá brunni sem er þar.
Þannig við gengum bara einhverja átt. Eftir svona 10 min göngu kom upp að okkur maður og bauð okkur nákvæmlega sem við vorum að leita af. Þannig við keyptum miða af honum og skeltum okkur í rútuna.

Hún keyrði á flest alla staðina sem eru svona "must-see" í Berlin. Síðan á þeim stöðum sem við vildum sjá betur var ekkert mál að hoppa út og halda svo bara hringnum áfram seinna um daginn. Við ákváðum að fara fyrst út hjá kirkju sem var sprengd upp í seinni heimstyrjöldinni. Þar skoðuðum við kirkjuna, fengum við okkur svo hádeigismat og stoppuðum í örfáum búðum.
Síðan var bara beðið eftir næstu rútu og haldið ferðinni áfram. Við stoppuðum tvisvar í viðbót en að lokum drifum við okkur aftur upp á Hostel og í fínu fötin. Málið er að mánuði fyrir ferðinna vorum við búnir að panta borð á veitingastað. Ekki bara venjuegum veitingastað heldur blindra veitingastað.

------------------------------------------------------

PS. Jón Gunnar keypti sér svona Beyglu eða hvað sem þetta heitir. ÆÆii þetta sem bakarí eru með á merkinu sínu. Ég var alveg frekar spenntur yfir því að prófa þetta og bara fyrir þá sem vissu það ekki þá er þetta ógeð. Þetta er bara vont brauð með engu. Reyndar er eitthvað smá salt á þessu en það gerir það bara verra. Maður verður bara þyrstur og langar enn meira fyrir vikið í eitthvað gott. Hér til hliðar er svo mynd af Johnny að éta þetta hvað sem það kallast.

Berlinarferð - Flugið - 1.Færsla

2008-09-26T01:57:00.022Z

Mér finnst allir vera að fara til Berlínar eða koma þaðan og allir sem hafa farið hafa sagt að þessi borg sé einfaldlega geðveik. Þannig ég sló til og hringdi í Jón Gunnar yngri og spurði hann hvort að hann vildi koma með mér í helgarferð.
Áður en ég veit af erum við að panta farið og leita okkur að stað til að gista á (fyrir valinu var Generator Hostel). Við vildum skipuleggja okkur vel því við vildum reyna að gera sem mest og nýta ferðina. Þannig ég hringdi eða sendi skilaboð í vini mína sem hafa verið þarna og spurði hvað maður ætti að gera og sjá. Nokkrum dögum síðar héldum við tveir svo "fund" þar sem við settum niður og gerðum gróft plan um hvernig ferðin ætti að vera (að því gefnu að allt gæti breyst og í raun væri þetta bara eitthvað sem við myndum miða við).

Ég hafði ekki farið til útlanda í nánast eitt og hálft ár þegar að Jón Gunnar kom að sækja mig. Tilfinningin að keyra út á flugvöll var yndisleg, næstu fimm dagar áttu eftir að vera geðveikir.
Þegar við komum svo í flughöfnina sá ég skilti/auglýsingu og á skiltunu var stelpa sem heitir Edda og ég kannaðist við úr MH. Ég segji Jóni Gunnari frá þessu og svo hugsum við ekki um það meir. Eða þar til að við vorum komnir inn í flughöfnina og erum að ganga í áttina að hliðinu okkar. Því þá sé ég hana sitjandi í stól að drekka safa eða eitthvað. Ég fer strax að hlægja og hugsa með mér "djöfull er Ísland fokking lítið land". Síðan bendi ég Jóni Gunnari á að þarna sé stelpan sem var í auglýsingunni. Þvílík tilviljun!

Við setjumst inn í flugvélina(sem er hálf tóm) og síðan man ég að við vorum að slúðra eins og verstu kellingar. Ég lít á klukkuna og sé að það hefur verið smá seinkun á fluginu. Í því andartaki sé ég hana með vinkonum sínum koma inn í vélina. Greinilegt að vélinn hafði verið að bíða eftir þeim. Þegar þær eru svo að ganga inn segir hann mér að hinar tvær væru í MR (hann var sem sagt í MR) og að hann þekkti þær eitthvað smá. Og viti menn þær koma alltaf nær og nær og setjast svo fyrir framan okkur. Ég segji "hæ" og spyr þær hvað þær eru að fara gera í Berlín. Þær voru að fara búa þarna í nokkra mánuði, læra þýsku og væru með sína eigin íbúð og við segjum þeim að við erum í stuttu máli bara að fara Berlínast.

Það var ótrúlega gaman að fara í loftið því þá verður Jón Gunnar mest hræddur. Ég horfði á hann og hló, honum þótti það ekki jafn fyndið.

Þegar við lentum byrjuðum við að spjalla saman aftur og þar sem að þær höfðu allar komið áður til berlínar um að gera að reyna að fá hjálp frá þeim. Þannig við spurðum þær hvort að þær nenntu að aðstoða okkur að taka lestina og allt það. Ég kynni mig fyrir hinum stelpunumog fæ að vita nafnið þeirra (Sunna og Togga), síðan var líka önnur stelpa sem ég kannaðist við úr MH en hún heitir Gunnur og var að fara í leiklistarkóla í þýskalandi.
Í lestinni vorum við svo bara eitthvað að spjalla og kom í ljós að Edda hafði áður gist á nákvæmlega sama Hosteli og við vorum að fara á. Hún sagði að það væri svo sem frekar mikið prump (hún notaði samt ekki þau orð) en djöfulli hallærislegt því að allt væri lýst með black-light og allt úr stáli.
Síðan þegar við kvöddumst þá skiptumst við á númerum/email og ætluðum að stefna á að hittast vonandi einhvern tímann á meðan við værum í Berlín.

Þegar við komum á Hostelið var beint farið á barinn og viti menn, Edda hafði rétt fyrir sér. Þetta var sko sjúklega hallærislegt og eiginlega frekar fyndið, enda komumst við seinna að því að slagorð hostelsins væri "Generator hostel, funkiest hostel in Europe". Bjórinn/kokteill kostaði samt sama og ekkert og herbergin voru mjög fín þannig við voru mjög sáttir. Síðan var bara farið að sofa því daginn eftir áttum við eftir að vakna snemma og fylgja planinu.

Kv Jakob Berlínarfari

------------------------------------------------------------------

Hostelið hafði greinilega áður verið einhverskonar vinnuhús eða eitthvað álíka. Allavega voru hitalagninar útum allt og þær eru erfitt að fela. Lausnin hjá hostelinu fannst mér helvíti góð.
Líma límmiða á stanginar og láta eins og þetta sé dælur fyrir hinar ýmsu áfengistegundir.

Ratleikur - Framhald.

2008-09-17T00:05:00.015Z

ATH. ÞETTA ER FRAMHALD AF SÍÐUSTU FÆRSLU

Eins og sagði þá komum við næst seinust í mark. Ég var reyndar soldið hissa á því vegna þess að mér fannst við hafa farið þennan á mettíma. Við lukum seinasta verkefninu sem var að "hlaupa tíu hringi í kringum styttuna á arnahóli". Nota bene það var mun lengra og erfiðar en ég hélt, maginn á manni fór í fokk.
Fyrsta sem ég heyri þegar ég sest svo niður er að Anna kemur til mín og segir "Jakob við fundum einhvern gæja, hann gisti úti í nótt og þess vegna ætlar hann að fa að gista hjá þér".
Ég lít á hann og sé bara þennan gæja í nokkuð rónalegum jakka og svara " Anna er ekki í lagi! Alls ekki". Hann kemur til mín og kynnir sig(Derek) og ég kynni mig og svo tölum við ekki um það meira í bili.

Nú var klukkan um það 18:00 og við vorum búin að ákveða að fara eitthvað saman full og fá okkur að borða og sjá svo hvert kvöldið myndi leiða. Vorum jafnvel að pæla í að fara í bíó að sjá Mama mia! Syngja sjúklega hátt og láta helst henda okkur út.
Við ákváðum að fara á nýja mexikanska staðinn þar sem allt er á undir 1000 kr. og maturinn fínn. Þannig að við fórum öll og Derek ákvað að koma með (ég meina ekki eins og hann hafði eitthvað betra að gera). Inn á staðnum fengum við okkur tequila staup og vorum að syngja allan tímann. Þetta var sjúkt gaman. Maturinn ekki alveg jafn góður en stemmingin inn á staðnum nákvæmlega eins og við vildum.

Eftir svo nokkra bjóra fórum við öll heim til mín í partý og að sjálfsögðu kom Derek með.
Heima hjá mér var svo bara týpískt partý s.s farið í drykkjuleiki, dansað (með borða og án), drukkið meira, sungið og jú tilkynnt sigurvegara í ratleiknum.
Gylfi jónsson kom og sast niður með hverjum einasta hóp og við sýndum honum myndir og sögðum honum hvað við höfðum drukkið og svo framvegis. Síðan fór hann inn í herbergi og var þar í sirka hálftíma að reikna stiginn. Já, þetta var sko alvöru.

Að lokum kom hann fram og byrjaði að tilkynna þriðja sætið sem var Regína og Heiða. Þær voru seinastar í mark en voru mjög duglegar báðar í drykkju og fengu einnig fullt af flipp stigum. Í öðru sæti voru svo ég og Jónína. Næst seinust í mark en svo ég vitna beint í Gylfa "eini hópurinn sem var nakkinn á einhverjum tímapunkti". Við tókum við því með stolti. Síðan var það fyrst sætið. Þeir sem myndu vinna fengu að þann heiður að bera titilinn "sigurvegarnir". Í fyrsta sæti voru Grímur og Kata. En hér er mynd af þeim að fagna sigrunum.

Síðan var bara duttið feitt í það. Enda kvöldsins voru svo bara ég, Grímur, Hrefna og að sjálfsögðu Derek eftir. Og þá var ég löngu búin að sætta mig við að hafa hann heima hjá mér. Ég meina ekki var ég að henda honum út og láta hann sofa úti. Það myndi ég aldrei hafa í mér.
Daginn eftir vaknaði ég svo við það að ég heyri í sturtunni. Fer fram og þá eru hinir farnir fyrir utan Derek. Þannig þá voru það bara við tveir.
Ég er nú sjaldan vandræðanlegur og ætlaði ekki að byrja á því þennan daginn. þannig ég bauð honum að koma með mér í hádeigismat. Og þar áttum við bara ótrúlega rómatíska stund. Við tveir eitthvað að tala um lífið, stelpur, Ísland, vandamál og allt hitt. Hann sagði mér að hann hefði verið í hawaii í eitt og hálft ár, svo í frumskóg í indonesíu , farið svo til svíþjóðar og ákveðið að heima á götunni í mánuð, bara svona til að prófa. Síðan í dag væri hann á íslandi og væri að fara svo að fara til evrópu að skoða sig um. Ein setning sem hann sagði situr samt fast í mér "i invest in people". Pælingin er að hann er að ferðast um heiminn og safna vinum í staðinn fyrir einhverjum efnislegum hlutum. Vináttan endist lengur. (Þegar ég les þetta núna þá finnst mér honum hafa tekist betur að lýsa þessu betur en samt hef ég þetta hér því þetta eitthvað sem ég vil muna).
Við skiptumst á númerum og kvöddumst.

----------------------------------------------------------------------------------

Þetta var svo alls ekki í seinasta sinn sem ég hitti hann því við tókum alveg nokkur djömm saman og milli þess almennt hangserí. Reyndar var dvöl hans hér aðeins lengur en áætlað var því bakpokanum hans var stolið, ásamt kretidkorti og einhver var að nota það. Þannig hann neyddist til að fá sér vinnu á Kaffi Babalú og safna sér fyrir farinu héðan.
Allavega þá kvaddi ég hann í fyrra dag (nánast með tárin í augunum) . Nokkuð skrítinn sagan um það hvernig við kynntumst en ég meina fokk it í dag er hann vinur minn og hver veit nema hann launar mér einn daginn og ég fæ að gista hjá honum.

Ratleikur - Fyrri helmingur

2008-08-24T23:54:00.021Z

Í vaktarfríum í vinnunni er oftar en ekki farið á fyllerí. Við förum í sumarbústað, þemapartý eða á barinn en að þessu sinni var Ratleikur fyrir valinu. Gallinn við ratleik er að einhver verður að skipleggja hann og sá sami mun ekki fá það sama úr leiknum og hinir, þ.e vegna þess að hann veit allt.
Þannig ég stakk upp á þeirri ofur góðu hugmynd að biðja góðvin minn hann Gylfa Jónsson að skipuleggja hann (hann var vaktstjórinn minn í Reykjadal árið 2006) . Og þar sem hann er snillingur með meiru þá var hann til í það.

Síðan um tvö leitið voru allir mættir heim til mín, pöruðum okkur í liðin (tveir saman í liði, í mínu tilviki var það vaktparið mitt hún Jónína), klæddu sig í búningana (fáranlegt barna/vinnu vesti og hjálmur) og Gylfi kynnti fyrir okkur reglunar.

Eins og alltaf í ratleik þá áttum við að koma við ákveðnum stöðum í þessu tilviki 10 og á hverjum stað áttum við að vinna eitthvað verkefni. Þegar því var lokið máttum við opna næsta umslag sem gaf okkur næstu staðsetningu og næsta verkefni og svo framvegis. Hins vegar var að sjálfsögðu bannað að keyra sjálfur, fá far með einhverjum sem maður þekkir eða borga fyrir farið. Þannig maður varð að húkka far eða fara á tveim jafn fljótum.

Einnig voru gefin aukastig fyrir aukaverkenfi:
1. Maður átti að selja fréttablaðið
2. Taka mynd af frægum
3. Halda drykkju skrá (því meira drukkið því fleiri stig)
4. Semja vísu með orðunum, Sólveig, Ingibjörg og G-unit
5. Síðan voru gefin aukastig fyrir flipp og almenna vitleysu

*Þeir sem ekki drukku áfengi urðu að drekka litla kók og kókosbollu í staðinn.

Leikurinn byrjaði á því að við áttum að byrja á að þamba einn bjór hver og þegar hann væri búin máttum við hlaupa af stað út.
Við litum á fyrsta umslagið og á því stóð "hæstiréttur - gera handahlaup".
Þegar við komum þangað var tekinn mynd af Jónínu að gera handahlaup og svo opnað næsta umslag "Melabúðin - fá eitthvað gefins".

Það hefði verið alveg 20 mínútna gangur þannig við urðum að finna okkur far. Og viti menn það var bara alls ekki svo erfitt, í raun mætti segja að svona 85% af þeim bílum sem við spurðum sögðu já við að skutla okkur.

Þegar við komum svo þangað tók ég eftir því að við vorum að dragast aftur úr hinum. Allavega voru tveir eða þrír hópar á undan okkur. Við hlupum inn í búðina og fengum epli gefins.

Við opnuðum næsta umslag og þar stóð "Flugvöllurinn - leika flugvél". Næsta verkefni var svo "Perlan - taka pening úr brunninum".
Þegar því verkefni var lokið mundi ég allt í einu eftir því að við vorum ekki búin að gera neitt flippað. Þannig ég skellti mér út í grasið hjá perlunni og Jónína tók myndina.

Þessi mynd vann seinna sem besta flipp myndin. Líka ekki á hverjum degi sem ég stend á typpinu í öskjuhlíðinni.

Næsta mission var svo "Kringlan - kyssa öryggisvörð". Ég hélt að það myndi ekki verða neitt mál en þegar við komum þangað þá var fyrst algjört vandamál að finna öryggisvörð og enn meira vesen að fá mynd með honum. Ég varð í alvörunni smá pirraður yfir því vegna þess að fólk var að gefa okkur far útum allan bæ og aðrir að borga okkur pening fyrir fréttablaðið og þeir vildu ekki leyfa okkur að fá eina skítna mynd af sér. Að lokum gáfu þeir undan og leyfðu okkur að taka eina mynd.

Nú vissi ég að það væri engin annars staður eins tilvalin til að selja fréttablaðiðið og kringlan. Þannig ég byrjaði að öskra um kringluna "fréttablaðið til sölu". Eftir að hafa reynt að selja nokkrum mishressum einstaklingum kom yndisleg kona til okkar. Við spjölluðum við hana og buðum henni blaðið. Að lokum seldum við henni blaðið á 1000 kr. Fokking þúsund kall.

Næsta verkefni var svo "Kennaraháskólinn - gera eitthvað flippað". Fyrsta flippið okkar var að Jónína gekk upp að einhverri konu og bað hennar. Síðan ákvað ég að múna og að lokum að láta af greiðslukonuna flengja mig fyrir að vera vondur strákur við mikinn fögnuð samstarfsfélaga hennar.

"World Class - Gera æfingu" var næsta verkefni. Við fengum far hjá ýmsum mjög skemmtilegum karekterum en held ég að enginn toppaði þetta far. Við fengum far hjá Gömlum kalli sem var greinilega með gráa fiðringin. Hann blastaði FM, var með skyrtuna opna niðra á nafla og talaði mest alla leiðina um hvað Jónína væri fönguleg og sæt. Hann var samt mjög yndæll, gaf okkur far og bauðst til þess að bíða en því miður mátti það ekki skv. reglunum.

Í næsta umslagi stóð "Hlemmur - leika róna". Sem Jónína gerði með mikilli snilld. Næst seinasta verkefnið var svo "Alþingi - taka 10 armbeygjur og magaæfingar". Í þetta skipti ákváðum við að ganga og í leiðinni reyna að fá mynd með einhverjum frægum. Fáir frægir voru en við fundum Bryndísi leikkona og Atla B. lífskúnster og tónlistarmann. Seinasta verkefnið var svo að fara á "Arnarhól - hlaupa 10 hringi í kringum styttuna". Þegar við komum þangað voru nánast öll hin liðin kominn. Við vorum næst seinust en það skipti ekki öllu því við áttum enn séns í að vinna vegna þess að við vorum með fullt af flippstigum og búin að drekka heilan helling.

Þetta var aðeins fyrri parturinn af deginum því klukkan var aðeins 18:00 og allt kvöldið eftir. Einnig átti eftir að tilkynna sigurvegara og fl. Meira um það næst.....

Stúdentsveisla og Vinnan

2008-06-05T17:53:00.006Z

Stúdentsveislan hans Jóns Gunnars

Ég fór á svakalegt fyllerí á föstudaginn. Mér var boðið heim til Jóns Gunnars yngri í nýja húsið hans en tilefnið var að hann er orðinn stúdent. Málið er að fjölskyldan hans er eins og mín önnur fjölskylda t.d vegna þess að þegar ég var yngri þá eyddi ég meiri tíma með þeim en minni eigin. Orð fá ekki lýst hversu mikið þau hafa gefið mér í gegnum árin og hversu þakklátur ég er þeim.

Ég vissi að það myndi vera boðið upp á áfengi og varð ég því að slaka á því ég vildi ekki enda blindfullur í veislunni. Ég setti mér reglur að byrja ekki að drekka fyrr en í fyrsta lagi klukkan átta og fara frekar hægt í þetta. Allt fór fyrir ekkert því ég endaði á skallanunm ásamt reyndar öllum öðrum í veislunni.
Ég man t.d eftir því að ég hélt ræðu til heiðurs Jóns nema hvað þá man ég bara ekkert hvað ég sagði. Sem er frekar vandræðanlegt.
Ég man þó að eftir að ég sagði mín seinustu orð þá kom faðir hans til mín og gaf mér knús, þannig hún getur ekki hafa verið það slæm. Hahahahaha.

Fór svo í aðra veislu sem ég hefði átt að láta ógert því ég var vandræðanlega fullur, lét öllum illum látum og var við það að deyja mest allan tímann. Þetta reddaðist þó allt og í dag er þetta bara eitthvað sem ég hlæ af.

Vinnan

Ég er byrjaður að vinna og ákvað ég að taka mitt loka sumar í Reykjadal, en fyrir þá sem ekki vita þá eru það sumarbúðir fyrir fötluð börn. Vinnan getur verið mjög erfið en aðalega vegna þess að maður eyðir svo miklum tíma í dalnum. Allar vaktir eru annað hvort 12-16 tímar. Það er samt alveg þrusu gaman í vinnunni og verð ég að segja að mér er byrjað að þykja svo vænt um krakkana.

Það sem mér finnst einkenna þau öll eru eiginleikar sem vantar oft upp á hjá "heilbrigðum", sem er að þau eru öll svo einlæg, alvöru og fordómalaus. Ég var t.d að tala við einn ungling með Downz syndrome og hann sagði mér í allri sinni hreinskilni að þegar hann væri stór ætlaði hann að verða Kokkur (sérhæfa sig í ristuðubrauði með tómatsósu), leigubílstjóri og svo eftir að hafa tekið sér smá tíma til að hugsa bætti hann við "jú og svo ætla ég að verða Ninja".

Annars gæti ég komið með þúsund sögur af þeim en af biturri reynslu hef ég komist af því að í fæstum tilvikum þá finnst fólki þetta almennt ekki skemmtilegar sögur(fyrir utan þá sem vinna í dalnum, eða þekkja til krakkana). Soldið eins og þegar fólk segir manni "fyndar" sögur af barninu sínu og því finnst þær alveg æðislegar en manni ekki. Þannig maður setur bara upp kurteisis brosið og hlær þegar það á við.

Nú eiga allir vinir mínir eftir að hætta segja mér sögur af börnunum sínum en það vil ég alls ekki því sumar eru í ALVÖRU skemmtilegar og ef ekki þá finnst mér gaman að sjá vini mína lýsa því sem þeim þykir vænst um. Soldið væmið en að sjálfsögðu er það þannig að maður vill sjá vini sína sem ánægðasta.

Annars er ég að vinna alla helgina og til að koma veg fyrir "drunk calls" frá öðrum þá mun ég slökkva á símanum mínum. Annars bið ég bara að heilsa.

Óendanlega kynþokkafullur

2008-05-23T17:27:00.008Z

Í fríinu mínu var ég búin að ákveða að gera ekkert, bara slaka á, skemmta mér og safna orku fyrir næsta áfanga, vinnuna. Og ég er búin að standa mig ótrúlega vel í því. Ég er bókstaflega ekki búin að gera neitt. Jú ég tók til, rakaði af mér skeggið(guð sé lof), fór á stofnfund gjörningafélagsins, bíó, fyllerí og bjórsmökkun( þar sem El grillo kom best út). En þessir hlutir væru sjaldnan talnir sem einhverskonar afrek. Meira bara svona tjill og skemmtun.

Ég byrja að vinna núna á mánudaginn og er ég ekkert smá sáttur við það því það er ótrúlega fínt að vera í fríi en samt eftir smá stund þá verður það þreytt og maður byrjar að leita af nýjum verkefnum, eitthvað til að takast á við. Til lengdar er ekki gaman að gera ekki neitt.

Þegar ég var að taka til um daginn fann ég gjafabréf í einni skúffunni minni. Gjafabréfið (Icelandexpress) fékk í stúdentsgjöf og er það útrunnið eftir nokkra daga þannig ég verð að nýta það. Þannig ég spyr er einhver sem getur mælt með því hvert ég á að fara og jafnvel einhver sem vill koma með. ef svo er hringið í mig og við ræðum það betur. Ég er allavega til í allt. (s. 6975074) eða svona næstum allt.

Þegar ég rakaði mig

Ég varð að flippa. Ég var búin að slá mitt persónulega met í skeggvexti og það hefði verið sóun á góðu gríni ef ég hefði rakað bara allt af í einu. Þannig ég tók mig til og rakaði fyrst af kinnum þannig ég var með "doghnut". Ég get svo svarið það en þetta er eitt það ógeðslegasta sem ég hef séð, ég er ekki frá því að ég ældi smá af hlátri.
Síðan rakaði ég það þannig að ég var bara með yfirvaraskegg. Ég átti sko "út að borða" deit með fólkinu í viðskiptafræðinni. Þannig ég ákvað bara að skella mér þannig út og verð ég að segja að það vakti mikla lukku. Annars held ég að myndir segja meira en öll orð. Þannig Gjörið svo vel...

Kveðja Jakob "ef hann væri þjóðverji" Ómarsson

Prófloka-djammið

2008-05-19T22:13:00.004Z

Ég fagnaði upp á próflokin all rosalega. Kvöldið byrjaði á því að ég fór á viðskiptafræði djamm á 7, 9 13. Í millitíðinni varð ég að fá mér eitthvað að borða. Ég ákvað að skella mér bara á prikið í einn snöggan hamborgara. Hins vegar á prikinu hitti ég Þórhildi, Svövu (sem er nokkuð nýlega búin að eiga lítinn dreng) og hana Bryndísi Jakobs. Þær voru svo indælar að bjóða mér með í sushi og er erfitt að segja nei við svoleiðis tilboði. Í millitíðinn fórum við í skífuna því Bryndís var þann sama dag búin að gefa út disk.
Bryndís fær ótrúlegt hrós frá mér fyrir að vera ótrúlega skemmtileg og frábær. Hún er núna orðinn nokkuð þekkt og allir vita hversu fær hún er, samt sem áður er hún svo ótrúlega hógvær og hefur aldrei breytt hegðun sinni gagnvart mér. Þannig þegar við komum í Skeifuna og byrjuðum að hrósa henni og svona þá er ég ekki frá því að hún varð bara smá feiminn.

Síðan skelltum við okkur í Sushi sem bregst mér aldrei. Ég var nú samt á smá hraðferð því að það var verið að gefa bjór á viðskiptafræðidjamminu og ég var þyrstur. Fólkið sem er með mér þarna í viðskiptafræðinni er ekkert smá skemmtilegt. Mjög ólíkur hópur en smellur samt ótrúlega vel saman. Ég hef samt ákveðið að skrifa heila færslu um þau og mun það gerast von bráðar. En þangað til vil ég bara segja að "mér finnst þið awesome".

Markmið kvöldsins var samt að fara á Pál Óskar með Steinþóru og dansa eins og vitleysingur. Þegar ég hitti Steinþóru um ellefu leitið var hún á rassgatinu, hún var rúllandi full. Ég hugsaði að ég verð nú að gera eitthvað í því og komast á sama level og hún. Þannig ég kom með þá stórgóðu hugmynd að fara á Celtic og fá okkur Irish Car Bomb (þú tekur staup og fyllir það með viský og bailys, heldur á því yfir glasi fulli af Guinnes. Sleppir og drekkur svo allt í einu). Þetta er sko sjúkur drykkur og fokkar manni alltaf upp.
Steinþóra vissi samt hvað hún þurfti að gera og drakk bara vatn. Eða svo hélt hún, í raun var hún að dekka vatn með miklum bjór út í. Ég veit ekki af hverju ég var alltaf að hella bjór í vatnið hennar en ég man að mér þótti það ógeðslega fyndið. Þrjátíu mínútum síðar var ég orðinn vel fullur og þá vorum við tilbúin að fara á palla ballið.

Sjálft ballið var geðveikt skemmtilegt. Ég dansaði eins og vitleysingur, drakk meira, brenndi svona 10.000 kaloríur og fór í vandræðanlegt veðmál. Vinkona mín spurði Pál Óskar hvort að hann myndi sænga hjá mér eða henni. Við töpuðum bæði, því hann sagði hvorugt. Hahahaha....

Fór svo niður í bæ en var snöggur að átt mig á því að ég var of ölvaður fyrir fólk að sjá. Þannig ég fór heim og dó upp í rúmmi. En djöfulli var þetta samt gott kvöld.

Síðan á eftir er það bjórsmökkun.

FÆR JAKOB ÓMARSSON SKEGG? JÁ EÐA NEI? SVARAÐU NÚ

2008-05-16T02:07:00.014Z

Prófin búin og maður situr heima í rólegheitum og bloggar. Stefnan er svo tekinn á að kela við sófann minn í smá stund á meðan ég glápi á sjónvarpið og fara svo nokkuð snemma upp í rúmm því á morgun þarf ég alla orku í heiminum. Málið er að ég er núna búin að gefa lifrinu mínu rúmmlega sex vikna frí fá áfengi, sem er persónulegt met síðan ég var 9 ára eða eitthvað. Þannig planið á morgun er að fagna sumrinu, afmælinu mínu og verða ÓGEÐSLEGA FULLUR.

Skegg?

Fyrir svona þremur og hálfri viku heyrði ég strákana, sem ég er alltaf að læra með, að þeir ætluðu í skegg keppni. Og buðu þeir mér að vera með, sem ég samþykkti að sjáflsögðu. Ég var nú alls ekki sigurstranglegur vegna þess að ég hef aldrei fengið mikið skegg og alls ekki þekktur fyrir góða rót. Vinir mínir margir halda því einnig fram að ég sé gæddur sama eiginleika og hann Njáll á Bergþórshvoli. Það eru sömu vinir og halda því statt og stöðugt fram að ég geti ekki orðið brúnn, þó að ég hefi oft sannað það fyrir þeim. AARRggg.....En allavega.
Það var nánast víst að ég myndi lenda í næst neðsta sæti á eftir honum Hirti. Verðlaun voru einn Kaldur frá hverjum (samtals 6) og auðvitað heiðurinn. Daginn eftir mættum við allir ótrúlega sköllóttir og sætir í framan.

Eins og ég sagði þá hafði ég ekki mikla trú á sjálfum mér en viti menn allt í einu byrjaði að vaxa skegg og eftir viku var ég kominn með mun meira en björtustu menn hefði þorað að vona. Það var bara eins og andlitið mitt vissi að ég væri í keppni og það hefði sinn eigin vilja. Eftir tvær vikur var enn meira komið og á seinasta prófdegi var ég bara kominn með OF mikið skegg. Næstum því niður á axlir. Ég lýg því ekki.
Til að byrja með fór skeggið mér ágætlega, svo þegar lengra var komið, kom í ljós skallablettir og svona. Annað áhugavert var að í byrjun virtist skeggið vera marglitað, svart, hvítt og rautt. Þegar það leið svo á þá kom í ljós að skeggið mitt er eiginlega bara nokkuð vel rautt.
Ég fór reglulega á iphoto fyllerí í tölvunni hans Rögga og tók myndir af mér, og hér er afraksturinn. Njótið!

Eftir 1-2. Viku

Eftir 3. Viku

(seinasti prófdagur)

Ég veit að þetta eru soldið margar myndir en ég meina kommon. Ég er bara svo sjúkt stoltur af þessu. Síðan var ég líka búin að taka svona 3000 myndir þannig, þetta er lítill hluti af þeim. Þannig nú er ég búin að sanna að ég fæ skegg og þarf aldrei að ræða það aftur, en þá er stóra spurningin. Fer það mér? Já eða nei? svaraðu nú

Kveð í bili

Jakob "sumarfrí" Ómarsson

hér sést skallabletturinn minn

Það að búa einn og rassálfurinn

2008-05-10T21:41:00.013Z

Það að búa einn hefur sína kosti og galla. Kostinir eru augljósir:

Ég ræð öllu
Ég get boðið fólki hvenær sem er í heimsókn án þess að það myndi hafa áhrif á einhvern annan
Ég get spilað eins háa tónlist, gert æfingar og alltaf verið nakinn, sem ég geri óspart.

Gallanir eru samt nokkrir:

Maður getur verið soldið einmana og stundum hugsar maður að gott væri að hafa einhvern félaga sem maður veit af
Það er dýrt að búa einn,
Leiðinlegt að elda einn og ef þú ert það heppinn að hafa farið út í búð og keypt mat, þá á hann það mjög oft til að mygla.

Nú er ég búin að vera í próflestri í sirka fimm vikur. Sem þýðir að ég hef eiginlega ekkert verið heima. Svo í gær kom ég úr prófi og meikaði bara alls ekki að fara læra þannig ég ákvað að gera eitthvað sniðugt og fór að taka til (íbúðin var í rúst). Þegar það kom að ísskápnum var byrjað á því að henda poka af einhverju ónýtu(mygluðu) drasli úr honum. Sem er svo sem ekkert frásögufarandi fyrir utan að í einni skúffunni var laukur sem ég hafði greinilega keypt fyrir prófatíðina. Og í staðinn fyrir að mygla hafði hann tekið upp á því að blómstra, hann var sem sagt byrjaður að fæða annan lauk. Ojjjj.
Það var bara eitthvað við þetta, ég meika myglu en þetta er eitt það ógeðslegasta sem ég hef séð. Hugmyndin við að ísskápurinn minn sé byrjaður að rækta eitthvað er viðbjóðsleg.

Hann leit einhvern veginn svona út nema var bara ekkert girnilegur....

ANNAÐ AÐ FRÉTTA

*Ég vil óska honum Jóni Gunnari "eldri" til hamingju með sex tilnefningar fyrir leikritið Fool for love til Grímunnar sem hann setti upp ásamt góðu fólki.
*Röggi er ömurlega leiðinlegur í SMS-um
*Ég vaknaði um daginn við sms og sé þá að einn enn vinurinn minn var búin að fjölga sér og er það að þessu sinni hann Arnar Haraldsson. Óska ég honum og Lilju aftur til hamingju. Barnið fæddist nokkuð stórt eða 16 merkur og það var hún. Ég ætlaði að setja mynd af rassálfinum en þar sem ég kann ekki á þennan nýja síma þá gat ég það ekki, kemur kannski seinna inn.

Kv. Jakob

Video dagbókin

2008-05-05T17:40:00.003Z

Þetta hér á að vera blogg, þar sem að ég skrifa um daginn og veginn og um mínar hugleiðingar og hrakföll. Hins vegar eyði ég slatta miklum tíma á youtube og vil alltaf sína fólki video-in sem ég er búin að finna. Og að lokum myndi bloggið aðeins vera um video og það vil ég ekki. Ekkert persónulegt við það og ekki hægt að geyma.
Nú er ég búin að finna lausn á því með því að hafa sér síðu fyrir video-in. Og verður alltaf linkur á hana hér til hliðar. En hana er hægt að nálgast hér....

Afmælið mitt

2008-05-05T00:41:00.014Z

Öllum afmælisdeginum var eytt í lærdóm. Ég mætti í höfuðstöðvanar um eitt leitið og fór heim svona 13 klukkutímum seinna. Ég var búin að sjá til þess fyrir fram að engin af þeim sem er að læra með mér daglega myndi gleyma afmælisdeginum mínum. Ég minnti þau á það reglulega, sumir fengu bréf og ég reyndi að breyta öllum umræðuefnum í "hversu gamall Jakob væri að verða" eða "jæja hvað eru ekki allir búnir að kaupa gjafir fyrir Jakob" !
Og viti menn það gerði sitt gagn.

Ég vissi fyrir fram að útlendingurinn og góðvinkona mín hún Erla ætlaði að baka norskar brownies fyrir mig, sem og hún gerði. Einnig kom Tanja systir með eina köku sem hún hafði bakað. Júlía "elskan" Skagfjörð toppaði samt allt með því að koma með köku með jarðaberjum, gas-blöðrur og sápukúlur. Og viti menn þetta var orðin barnaafmælis stemming.
Blöðrunar voru sérstaklega vel þegnar því þær höfðu sína kosti:

Það fór ekki fram hjá neinum að ég ætti afmæli (fékk meira segja sjeik frá einum sem ég þekkti ekkert í afmælisgjöf)
Þær voru sjúklega töff
Svo var hægt í lok dags að anda að sér gasinu og syngja gamla smelli eins og "i will survive" í "grín" röddu.

Ég veit að sápukúlunar eru soldið gay og í raun er félagsleg skömm fyrir 23 ára háskólanema (með skegg) að láta sjá sig blása þær, allavega er ekki töff að vera missa sig yfir þeim. Þannig ég laumaðist í "pásum" bakvið hús og blés þær þar. Ég réð bara ekki við mig, það er bara eitthvað við að sprengja kúlunar. Soldið eins og að spengja kúlunar í einangrunar plasti, það finnst öllum það skemmtilegt en engin veit af hverju.
Og svo til að fullkomna barnaafmælið var pöntuð pizza með pepparoni, drukkið kók úr plast glösum og leigð spóla (nema við leigðum ekki spólu).

Ég hef alltaf verið mikið afmælisbarn (sem og jólabarn, hugsanlega eru það gjafinar og ástin sem maður fær) og held ég þennan dag mjög hátíðlegan. Ég vakna með bros út af eyrum og það helst allan daginn. maður heyri í ótrúlega mörgum vinum manns og svo má maður allt (éta nammi frá öðrum án þess að spyrja og vera almennt erfiður og allir verða að taka tillit til þess því maður á afmæli).
Ég er á því að afmæli manns byrjar um miðnætti og endar ekki fyrr en maður fer að sofa daginn eftir. Segjum til dæmis að ég, afmælisbarnið, hefði haldið afmæli og svo farið niðri bæ að djamma um kvöldið. Þá hefði það verið fáranlegt að það hefði bara hætt um miðnætti.

Þá segja fýlupúkanir: (sagt með leiðinlegri röddu) "nei það er ekki þannig, hvað með þá sem eiga afmæli eftir minætti þann daginn, þurfa þeir bara að bíða þar til þitt er búið".
Og mitt svar er einfalt: (sagt með ótrúlega fallegri röddu) "alls ekki, við eigum bara bæði afmæli þá".

Af hverju ekki að lengja þessa gleðistund. Þetta á við um alla líka fýlupúkana, allir græða. Meira segja finnst mér að þetta ætti að vera afmælisvika. Það er þó aðeins fyrir lengra komna.

Í heild fór þessi dagur langt fram úr væntingum. Vil ég þakka öllum sem hittu á mig, hringdu, sendu mér sms eða skildu eftir komment á hinum ýmsu síðum.
Svo er bara að vona að 23 árið verðu jafn gott og árið á undan.

Kv. Jakob the White Knight

Dagurinn sem breytti heiminum

2008-05-02T14:26:00.005Z

(Allir landsmenn syngja í hópsöng)

"Hann á afmæli í dag
Hann á afmæli í dag
Hann afmæli hann Jakob
Hann á afmæli hann"

(Allir landsmenn hrópa)

"húrra, húrra, lengi lifir kóngurinn"

(svo fara allir og halda upp á daginn sem breytti heiminum, dansa og drekka. Allir skemmta sér konunglega)

Nema Jakob því hann er í prófum.

Annars þigg ég afmælisóskir og gjafir. Það eru ýmsar leiðir til að óska mér til hamingju, getur hitt á mig, hringt í mig eða sent sms (nr. 6975074), kommentað hér fyrir neðan, á facebook eða á myspace, jú eða sennt mér skeyti.

Kv eld gamla Afmælisbarnið

Skrítið símtal

2008-04-30T02:24:00.005Z

Fyrir þá sem ekki vita þá breytti ég mér í símaskránni fyrir þó nokkru og setti starfsheiti, hægt að sjá betur hér! (bið þig um að kíkja á það áður en haldið er áfram að).
Ekki bara að það að þetta sé ógeðsegla gott grín þá þótti mér ótrúlega fyndið að sama dag þá hringdi einhver gæi sem hét Gunnar í mig og var samtalið eitthvað á þessa vegu.....

Gunnar: Sæll er þetta Jakob
Jakob: já þetta er hann
Gunnar: já ég sé að þú sért skráður grínisti í símaskránni. Er það ekki rétt að þú sért það?
Jakob: (hló innra með mér) jú jú alveg hárrétt
Gunnar: Ég heiti einmitt Gunnar og er að sjá um Tomma Thule kvöld á hverfisbarnum og var ég að vellta því fyrir mér hvort að þú hefðir áhuga á því að hita upp á morgun?
Jakob: hahaha því miður þá er ég ekki kominn enn með eitthvað efni en endilega vertu í bandi seinna meir

Ég hef samt oft vellt því fyrir mér hversu gaman það hefði verið ef ég hefði tekið þetta að mér og bara mætt óundirbúin og sagt einhverjar bull sögur, jafnvel viljandi verið leiðinlegur. Það hefði allavega verið saga til að segja frá. Þetta símtal kemst inn á listann yfir mín skrítnustu símtöl yfir ævina.

Hins vegar fékk ég símtal í dag sem sló mig alveg út á laginu!

Jakob: Halló
Leifur: Blessaður er þetta jakob
Jakob: Já þetta er hann
Leifur: Já sæll Leifur heiti ég og er í ljósmyndaskóla. Ég er að leita að albinóa, ert þú albinói?

(ég hugsaði þetta hlýtur að vera grín, það spyr engin svona,)

Jakob: Nei það er ég ekki
Leifur: Nú ég frétti það. Hún sem sagði mér það var samt ekki alveg viss

(nú var ég alveg viss um að þetta var grín, einhver "grínisti" að fokka í mér)

Jakob: Okey, gaman
Leifur: Ertu alveg viss um að þú sért ekki albinói?

(nei bíddu! getur það verið að ég hafi misskilið eitthvað ER ÉG KANNSKI ALBINÓI?, kommon er ekki í lagi)

Jakob: Að sjálfsögðu er ég handviss, jafn viss og þú hvort að þú sért albinói eða ekki?
Leifur: (soldið hissa á því að mér finnist þetta skrítið símtal) Óóó okey ertu samt ekki mjög ljós í útliti?

(ákvað að svara honum ekki, reyndi frekar að komast að því hvort að þetta væri grín eða ekki)

Jakob: í hvaða skóla ertu? og hvaða stelpa var þetta sem benti á mig?
Leifur: Ég er í ljósmyndaskólanum
Jakob: hvaða ljósmyndaskóla?
Leifur: Ljósmyndaskóla Sissu, og stelpan sem benti á þig heitir Ester

Svo spurði ég hann útí þessa Ester og kom í ljós að ég þekkti hana ekkert, við kvöddumst og hann endaði símtalið með þessum orðum "jæja besta að halda áfram að leita".

ER EKKI Í LAGI!!!!! HAHAHAHAH hversu fáranlegt er þetta. Var nokkuð viss um að þetta væri grín þar til að ég "gúglaði" hann og komst að því að hann var í raun í skólanum með flickr síðu og ótrúlegt en satt, bara nokkuð fær.

En kommon, þú gerir þetta ekki. Þó að það sé alls ekkert að því að vera albinói og ef ég væri albinói myndi ég bara vera stoltur af því. Maður hringir bara ekki í fólk sem maður þekkir ekki og spyr að jafn fáranlegri spurningu.
Ég hef verið að vellta því fyrir mér að hringja til baka eftir nokkra daga og spyrja um hvort að hann sé svartur, holgóma eða jafnvel ógeðslega feitur. og svo þegar hann segir nei, spyrja hann hvort að hann sé viss!!!!!!!!!

"Ég gerði það sem mig langaði þegar mig langaði"

2008-04-25T00:31:00.008Z

Þessa dagana geri ég fátt annað en að læra og sofa. Ég var upp í "Höfuðstöðvunum" áðan og eins og venjulega þá þarf maður að borða. Ég og Rögnvaldur ákváðum að borða saman en hann var líka búin að lofa að borða með systur minni, Tönju (Þau eru bestu vinir) , og eftir nokkur símtöl og fullt af hugmyndum var Rögnvaldi boðið heim til pabba míns í mat og mátti ég koma með. Á matseðlunum var hryggur og því er erfitt að neita.

Þegar við komum þangað var ofboðslega gaman að sjá að Rögnvaldur heilsaði fjölskyldunni minni eins og hún væri hans. Maturinn hjá henni Lindu (Stjúp móðir mín) var unaðslegur eins og alltaf og í alvöru þá gerir hún þá bestu sósur sem ég hef smakkað. Þær eru svo góðar að stundum langar mér að taka og hella úr sósu-pottinum í glas og drekka það með matnum.
Í hvert sinn sem ég borða með þeim er eins og það hafi verið valin fyrir fram eitt eða tvö umræðuefni kvöldsins og er nánast bara talað um þau. Í þessu tilviki voru umræðuefnin "utanlandsferðir" og "Jakob þegar hann var yngri". Það var stoppað stutt á fyrri umræðuefninu og svo tók við að segja sögur af mér og hlægja (á minn kostnað).

Ég er alltaf að komast meira og meira af því að ég sem barn (unglingur) var ekki aðeins ofvirkur, hvatvís, ófeiminn, hugrakkur, þekkti ekki tengslin á milli orsökar og afleiðingar heldur var mér nánast alveg sama um hvað fólk fannst um mig. Ég gerði það sem mig langaði þegar mig langaði og ef það var einhver að reyna stoppa mig, laug ég mér upp sögu eða reyndi að finna aðrar ástæður til þess að fá að gera hlutinn. Dæmi um þetta er nokkrar sögur sem voru ræddar í fyrr nefnda matarboði og vil ég deila nokkrum stuttum hér:

Bremsulausa hjólið

- Þegar ég var yngri átti Pabbi og fjölskylda heima í Lúxemborg og mín fyrsta heimsókn þangað var þegar ég um það bil 6-7 ára. Fyrir utan húsið þeirra var risa stór brekka og það sem mér þótti skemmtilegast að gera var víst að taka hjól sem var bremsulaust og fara með það efst í þessa brekku. Síðan renndi ég mér niður og þegar það kom að því að stoppa, negldi ég fótunum bara niður, ég meina maður reddar sér. Eftir að ég var búin að vera hjá þeim í eina viku voru sólarnir undir skórnum sem ég kom með ónýtir og neyddust þau að kaupa nýtt par á mig. Þetta er nú alls ekki sú mesta geðveiki sem ég hef gert en fyndið finnst mér að ímynda mér Lindu, sem bara fulla ábyrgð á mér, horfandi eftir mér, klifrandi upp á allt, hlaupandi um allt og þess á milli hjólandi niður brekku á bremsulausu hjóli.

Leynifélagið

- Ég sagði þeim frá því að þegar ég var svona 10 ára þá var ég í Leynifélagi. Markmiðið með þessu leynifélagi var að þjálfa okkur upp í að að verða hetjur og bjarga svo heiminum frá einhverjum illum. Hliðin á leikfimishúsinu í vesturbænum eru nokkur grenitré og eitt af því sem mér þótti skemmtilegast að gera var að klifra upp á topp í einu af þessum grenitrjám og hoppa svo niður með bakið á undan og láta greinarnar taka fallið af mér. Síðan þegar ég var búin að hoppa skipaði ég hinum meðlimunum að gera hið sama. Alltaf með það markmið að bjarga heiminum.

Parísarferðin og klámbúllan

- Þegar ég var 15 ára heimsótti var ég aftur í heimsókn hjá þeim í Lúx. Það var ákveðið að fara með okkur öll til Frakklands, í Disney land og skoða parísarborg. Það kom eitthvað upp á í vinnunni hans pabba þannig hann komst ekki með og var það því bara Linda og með fjögur hvíthærð börn/unglingar. Við vorum í París í þrjá daga og var ótrúlegt hvað okkur tókst að skoða. Við fórum og sáum, Eiffel turninn, Versali, Notre Dame, Sigurbogan og Rauð hverfið og margt fleira. Þegar við vorum búin að skoða Moulin Rouge og gengum svo í götu þar sem voru fullt af kllámbúllum, strippstöðum og búðum með leikföngum.
Ég var 15 ára graður unglingur og þótti þetta mjög spennandi og vildi fá að fara inní eina af þessum leikfangabúðum. Ég ræddi þetta við hana Lindu og tók hún bara alls ekki vel í þessa stórgóðu hugmynd mína. Þá reyndi ég að rökstyðja hví ég ætti að fá að fara inn. Eða eins og hún orðaði það....
Jakob: "það er sko allt í lagi ég má alveg fara þarna inn, því þegar ég var með afa í London þá fórum við saman að skoða svona búð" og hún svaraði "það er þá bara eitthvað sem þú og afi þinn verðið að eiga saman".
Djöfull var þetta vandræðanlegt móment. Ég að reyna að finna afsökun yfir því af hverju ég ætti að fá að fara inn á svona búllu og datt ekkert betra í hug en að ljúga upp á afa. hahaha

"Jakob: The Reckoning"

2008-04-15T16:27:00.001Z

Velkominn á nýja bloggið mitt. Hér áður fyrr var ég nokkuð virkur og skrifaði reglulega á þá snilldar síðu folk.is/jakobz en þar sem að þeir eru hættir að bæta og vinna í þeirri síðu hef ég bara miklar áhyggjur af því að hún muni loka og allar mínar færslur með.

Ég byrjaði að skrifa fyrst á bloggið mitt þegar ég var sautján ára og hef ég skrifað nákvæmlega 492 færslur, sem er nokkuð mikið. Þó ég segji sjálfur frá var ég líka einn sá mest hreinskilnasti í skrifum (sbr. MH-ingar í hnotskurn) og í dag ef ég les sumar af mínum gömlu færslum er ég hissa á því hvernig ég þorði þessu, samt sem áður er þetta tími sem ég sakna. Það að geta sagt það sem þig langar, hvenær sem er, alltaf og birt á netinu, óhræddur við afleiðingarnar og sama um hvort annað fólk dæmir þig. Mér finnst það töff. (að því gefnu að þú ert ekki að gera það til þess að fá athygli og sjokkera (Chris Crocker style)).

Eina sem keyrir þig áfram er tjáningaþörfin og hugmyndin um að seinna meir verði nokkuð gaman að eiga líf sitt ritað niður á blað.

Það sem ég hef ritað niður:
- Öll mín sambönd
- Fyrstu utanlandsferðin með vinunum og aðrar ferðir
- Menntaskólaárin
- Flest öll leikrit og öll reynslan í kringum það
- Fullt af fylleríum
- og fleira

Þetta priceless að eiga.Og undanfarið hef ég haft mikla þörf til þess að blogga. Ég hef ákveðið að kalla fyrsta blogg kaflann í mínu lífi "Jakob: The beginning"( sjá mynd að ofan) En í dag byrjar enn stærri og merkilegri partur af mínu lífi. Í dag byrjar annar kafli í blogg lífi mínu og mun hann vera kallaður "Jakob: The Reckoning".

Njótið!!